Με τα εργατικά δικαιώματα μπροστά, ενάντια στο σύστημα, της φτώχειας, της ανεργίας, της εκμετάλλευσης

Οι πρώτοι δύο μήνες της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ ήταν αρκετοί για να εξαχθούν τα πρώτα συμπεράσματα για το πώς διαμορφώνεται η κατάσταση. Όπως ήταν αναμενόμενο, η πολιτική της κυβέρνησης κινείται στην πεπατημένη των προκατόχων της, με τις αναγκαίες προσαρμογές λόγω της ιδιαιτερότητας της περιόδου. Σε αποφασιστικό στήριγμα της κυβερνητικής προσπάθειας αναδεικνύεται η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, η οποία ποδηγετεί τα συνδικάτα στη γραμμή της ταξικής συνεργασίας και της εθνικής ενότητας. Παράλληλα, η αποφασιστική στήριξη της κυβέρνησης από το σύνολο της αστικής τάξης εκφράζεται με την ενιαία θετική στάση των ΜΜΕ απέναντι της και αποδίδει καρπούς. Οι - έστω και περιορισμένες – αυταπάτες της εργατικής τάξης, το κλίμα αναμονής και αδράνειας σε εκτεταμένα τμήματα εργαζομένων, είναι αυτοί οι καρποί, προϊόν της συντεταγμένης προσπάθειας των αστών σε συνδυασμό με την αδυναμία του εργατικού κινήματος σε όλα του τα επίπεδα.

Η διακηρυγμένη επιδίωξη για αγωνιστική ενότητα ώστε να μην πληρώσει η εργατική τάξη την κρίση, για να υπηρετηθεί απαιτεί πολύ περισσότερα από μια δραστηριότητα σε συνδικαλιστικό μόνο επίπεδο. Χρειάζεται μια συστηματική και επίμονη δουλειά πολιτικής και ιδεολογικής ζύμωσης, ώστε να ενισχυθούν οι γραμμές των πρωτοπόρων τμημάτων της εργατικής τάξης, να πολλαπλασιαστούν οι δυνάμεις της τάξης που αντιλαμβάνονται ότι ο εργατικός αγώνας πρέπει να ξεπερνάει τον ορίζοντα του καπιταλισμού και ότι η μόνιμη λύση των εργατικών προβλημάτων περνάει μέσα από την επαναστατική διαδικασία και τη συνολική ανατροπή της σημερινής κοινωνικής κατάστασης.

Η περίοδος που διανύουμε, θα είναι περίοδος δοκιμασίας για τους εργαζόμενους, καθώς οι επιπτώσεις της κρίσης γίνονται όλο και περισσότερο αισθητές. Ταυτόχρονα, είναι περίοδος στην οποία οι δυνάμεις που καθηλώνουν την εργατική τάξη θα ασκήσουν όλη τους την επιρροή για να αποφύγουν ξεσπάσματα και δυσάρεστες – για την αστική τάξη - εξελίξεις. Η κατάσταση αυτή μπορεί να γεννήσει απόγνωση, φυγή σε αδιέξοδες λύσεις, ατομισμό και αντιδραστικές απαντήσεις. Η μάχη με την αστική ιδεολογία θα γίνει ακόμα πιο δύσκολη, ακόμα πιο σκληρή. Απαιτείται γι’ αυτό συγκροτημένη απάντηση σε όλα τα επίπεδα.

Η κρίση και οι αντιεπιστημονικές προσεγγίσεις που πλασάρονται από τους διανοούμενους της αστικής τάξης, διαμορφώνει ένα εξαιρετικά σημαντικό πεδίο αντιπαράθεσης. Η ιδεολογική μάχη σε αυτό το πεδίο είναι κρίσιμη, καθώς απασχολεί το σύνολο των εργαζόμενων και συνδέεται άμεσα με την προοπτική. Οι διάφορες εκδοχές των αστικών εξηγήσεων για την κρίση, αναδεικνύουν σαν αιτίες της κρίσης επιμέρους πλευρές του συστήματος, αθωώνοντας το σύστημα συνολικά. Στοχεύουν στον εγκλωβισμό της εργατικής συνείδησης στη λογική των μικροβελτιώσεων και της αιωνιότητας του καπιταλισμού. Η απάντηση των κομμουνιστών αντίθετα, αναδεικνύει τις αντικειμενικές αιτίες της κρίσης, τις δομικές αντιφάσεις του καπιταλισμού και προσανατολίζει την εργατική τάξη στην προοπτική του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.

Η προοπτική αυτή συνδέεται άμεσα με την πρόταση της πολιτικής οργάνωσης, την αναγκαιότητα του επαναστατικού κόμματος, αλλά και με την αγωνιστική στάση που πρέπει να έχουν οι πρωτοπόροι εργαζόμενοι και η τάξη σαν σύνολο.

Η ίδια η επίθεση των καπιταλιστών φέρνει στο προσκήνιο τα αιτήματα που πρέπει να τεθούν άμεσα στο επίπεδο της διεκδίκησης. Οι απολύσεις και η αύξηση της ανεργίας, η επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας, θέτουν στην πρώτη γραμμή το αίτημα της μόνιμης και σταθερής δουλειάς για όλους. Η διαρκής και αυξανόμενη πίεση για κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, για διάσπαση και κατακερματισμό των εργαζομένων, για αντικατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων από ατομικές συμβάσεις, βάζουν το καθήκον της πάλης για συλλογικές συμβάσεις που να υπερασπίζονται το εργατικό εισόδημα.

Παραπέρα, η απάντηση στην προσπάθεια των καπιταλιστών για πολυδιάσπαση των εργαζόμενων δεν μπορεί να είναι άλλη από την υπεράσπιση και ισχυροποίηση των συνδικάτων, η πάλη για συνδικάτα μαζικά, δημοκρατικά οργανωμένα, με διαδικασίες που θα συσπειρώνουν τους εργαζόμενους. Η τακτική του ενιαίου εργατικού μετώπου πάλης είναι αναντικατάστατο όπλο στη μάχη για την απόκρουση της επίθεσης, για την απόκρουση της αστικής επιρροής στα σωματεία και την αποδυνάμωση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, για την ανάδειξη των πραγματικών αιτίων των εργατικών προβλημάτων και τον προσανατολισμό της πάλης ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα.