Εκδήλωση της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ στα Γιάννενα, Σάββατο 28 Μαρτίου:

Το "νέο" δόγμα Τραμπ και οι επιπτώσεις στη Μ. Ανατολή και στον υπόλοιπο κόσμο

Στοά Σάρκα, 7 μμ

Να ηττηθούν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους!

Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και το σιωνιστικό καθεστώς του Ισραήλ επιτίθενται στο Ιράν και σπέρνουν τον θάνατο. Όχι βέβαια επειδή το Ιράν αποτελεί πυρηνική απειλή. ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν καταστρέψει τις εγκαταστάσεις του Ιράν για τον εμπλουτισμό του ουρανίου με τις επιθέσεις τους τον περασμένο Ιούνιο. Ούτε βέβαια γιατί το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων του Ιράν καταπατά τα δικαιώματα και εκτελεί όσους αντιστέκονται στο καθεστώς. Οι ΗΠΑ εκτελούν τους δικούς τους πολίτες, όταν αντιστέκονται στις γκεσταπίτικες πολιτικές του Τραμπ (βλ. τις δολοφονίες της Ρενέ Γκουντ και του Άλεξ Πρίτι από τις δυνάμεις του ICE) και το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία εναντίον των Παλαιστινίων που ζουν στα όρια του κράτους του. Οι ΗΠΑ επίσης δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συνεργάζονται με το εξίσου θεοκρατικό καθεστώς της απόλυτης μοναρχίας της Σαουδικής Αραβίας ή τη δικτατορία της Αιγύπτου.

Η επίθεση στο Ιράν αποτελεί μέρος της προσπάθειας των Αμερικάνων να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία τους στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Πρωτοκαθεδρία που απειλείται από τον δυναμικό κινέζικο καπιταλισμό. Στόχος της επίθεσης είναι να συντρίψει έναν σύμμαχο της Κίνας, δηλαδή έναν σύμμαχο του βασικού ανταγωνιστή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Αυτό μπορεί να συμβεί με τρείς τρόπους:

Είτε με την ανατροπή του σημερινού καθεστώτος και την αντικατάστασή του από ένα καθεστώς φιλοαμερικάνικο και φιλοδυτικό,

Είτε με τον εξαναγκασμό του υπάρχοντος καθεστώτος σε μεταστροφή από τη συμμαχία με τις Ρωσία – Κίνα σε φιλοδυτική κατεύθυνση,

Είτε (όπως είναι το πλέον πιθανό) με την καταστροφή και την αποσταθεροποίηση της χώρας, σύμφωνα με την πάγια τακτική των ΗΠΑ να αποσταθεροποιούν περιοχές που ελέγχουν οι αντίπαλοι ιμπεριαλιστές και δεν μπορούν να ελέγξουν οι ίδιοι.

Η δυναμική οικονομική άνοδος του κινέζικου καπιταλισμού συμπέφτει χρονικά με την παρακμή του αμερικάνικου, ο οποίος όμως, παραμένει ισχυρότερος στρατιωτικά και αξιοποιεί αυτή την στρατιωτική υπεροχή του για να διατηρήσει την κυρίαρχη θέση του στην κορυφή της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας.

Άλλωστε, η ίδια η εκλογή ενός γελοίου υποκειμένου, όπως ο Τραμπ, στην προεδρία των ΗΠΑ αποτελεί μια σαφή εκδήλωση παρακμής. Η παρακμή αυτή έχει γίνει ολοφάνερη από τότε που ξεκίνησε η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, από τις εμφανίσεις των αμερικανών κυβερνητικών αξιωματούχων, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ούτε να συντονιστούν στο ποιο ψέμα θα πουλήσουν για να δικαιολογήσουν την επίθεση. Το 2003 η κυβέρνηση του ηλίθιου Μπους, για να δικαιολογήσει την επίθεση στο Ιράκ, επέμεινε σε ένα καραμπινάτο ψέμα (το Ιράκ έχει όπλα μαζικής καταστροφής) από την αρχή της επίθεσης μέχρι το τέλος. Το ίδιο παραμύθι επαναλάμβαναν οι πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι και τα ΜΜΕ που ήταν συντονισμένα με την αμερικανική προπαγάνδα. Σήμερα, οι υπουργοί της κυβέρνησης Τραμπ (και ο ίδιος ο Τραμπ) έχουν πει –μεταξύ άλλων– ότι στόχος τους είναι να μην αποκτήσει πυρηνικά όπλα το Ιράν, ότι θέλουν να αλλάξουν το καθεστώς, ότι δεν θέλουν να αλλάξουν το καθεστώς αλλά να καταστρέψουν τις στρατιωτικές του δυνατότητες κ.λπ., αναιρώντας με κάθε δήλωσή τους την προηγούμενη, δυσκολεύοντας τους καημένους τους δημοσιογράφους να αντιληφθούν ποια είναι επιτέλους η γραμμή για να την ακολουθήσουν και κάνοντας φανερό ακόμα και στους πιο αφελείς ότι πρόκειται για μια ωμή επίδειξη δύναμης με αποκλειστικά γεωπολιτικούς και οικονομικούς στόχους.

Σκοπός των ΗΠΑ είναι να διατηρήσουν την προνομιακή θέση τους σε βάρος των ανταγωνιστών τους.

Ο καπιταλισμός ζει το στάδιο της σαπίλας του. Η μόνη επιλογή για τους καπιταλιστές των μεγάλων δυνάμεων, όπως οι ΗΠΑ, είναι να αποκτήσουν όσο γίνεται μεγαλύτερο μερίδιο στις αγορές υποτάσσοντας τους αντιπάλους τους ή τους συμμάχους των αντιπάλων τους. Οι λαοί του κόσμου (αλλά και των ίδιων των μεγάλων δυνάμεων) πληρώνουν το τίμημα. Πόλεμοι και σφαγές, οικονομική εξαθλίωση εντός των χωρών, καθώς οι λαοί, σε όλες τις χώρες, πρέπει να κάνουν θυσίες για τη δόξα του έθνους και για την ενίσχυση των στρατών τους. Καθόλου τυχαία, ο εθνικισμός και η ακροδεξιά βρίσκονται σε άνοδο. Οι ΗΠΑ με τις αυτοκρατορικές επιδιώξεις τους αποτελούν σήμερα τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αναγκαίο ή αναπότρεπτο.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος είναι η πιο πιθανή εξέλιξη, αν το επιτρέψουμε. Η εργατική τάξη σε παγκόσμιο και εθνικό επίπεδο είναι η μόνη δύναμη ικανή να αποτρέψει αυτά τα εφιαλτικά σενάρια. Σε κάθε χώρα, το καθήκον της εργατικής τάξης και των πολιτικών δυνάμεων που έχουν αναφορά σ’ αυτήν είναι η ανατροπή των κυβερνήσεων που επιβάλλουν τη λιτότητα και τον αυταρχισμό για την ενίσχυση της πολεμικής μηχανής, που συμμετέχουν στις πολεμικές περιπέτειες των ντόπιων και των ξένων ιμπεριαλιστών.

Αυτό το καθήκον στην Ελλάδα μεταφράζεται σε πάλη για την ήττα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους και ήττα της πολιτικής της συμμετοχής της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό των Αμερικανικών και Ισραηλινών δυνάμεων.

-Να επιστρέψει στην Ελλάδα κάθε ελληνική στρατιωτική δύναμη που βρίσκεται εκτός συνόρων.

-Να κλείσουν οι αμερικανο-νατοϊκές βάσεις και κάθε παροχή διευκολύνσεων στα πολεμικά σχέδια των εγκληματιών των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών.

κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, www.anasyntaxi.gr

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ, ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ, ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν πρόκειται να αναλάβει ποτέ τις ευθύνες της για το έγκλημα των Τεμπών. Θα συνεχίσει το «μπάζωμα»: εξεταστικές, κοινοβούλιο, δικαστές είναι σε διατεταγμένη αποστολή συγκάλυψης.

Εμείς, οι εργαζόμενοι της χώρας, είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να κάνουμε την κυβέρνηση Μητσοτάκη να λογοδοτήσει. Η μαζική συμμετοχή μας στα συλλαλητήρια της Κυριακής 28 Φεβρουαρίου είναι ένα πρώτο βήμα σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

Η κυβέρνηση μας έχει κηρύξει πόλεμο. Νομοθετεί τη λεηλασία της ζωής μας με τη 13ωρη απασχόληση, την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης και της δημόσιας υγείας, τις αντιδραστικές αλλαγές στο Σύνταγμα, την παροχή πλήρους κάλυψης στην ασυδοσία των αφεντικών που έχουν ως αποτέλεσμα θανατηφόρα εργοδοτικά εγκλήματα, όπως αυτό των Τεμπών και της ΒΙΟΛΑΝΤΑΣ. Η δική μας φτώχεια μεταφράζεται σε πλούτη για τα αφεντικά. Τον πόλεμο σε βάρος μας από τα αφεντικά θέλει να τον μετατρέψει και σε κανονικό πόλεμο για την προάσπιση των συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και βέβαια των Ελλήνων καπιταλιστών.

Να κηρύξουμε και εμείς τον πόλεμο στην κυβέρνηση!

Έναν ανένδοτο ταξικό πόλεμο για την ήττα όλων όσων εκπροσωπεί ο Μητσοτάκης και οι υπόλοιποι αστοί πολιτικοί.

Με την ισχυροποίηση των σωματείων.

Με πολιτική κατεύθυνση την ανατροπή της κυβέρνησης, της μνημονιακής πολιτικής που οδηγεί σε εγκλήματα, και του ίδιου του καπιταλισμού που είναι η μήτρα όλων των εγκλημάτων.

-Καμιά ιδιωτικοποίηση. Τα τραίνα πίσω στο δημόσιο με εργατικό έλεγχο.

-Λεφτά για τη δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση, συγκοινωνίες. Όχι για επιδοτήσεις στους καπιταλιστές και πολεμικούς εξοπλισμούς.

-Ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Παραδειγματική τιμωρία των στελεχών της για τα εγκλήματά τους σε βάρος του ελληνικού λαού.

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΉΡΙΑ

κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, www.anasyntaxi.gr

Για τις αγροτικές κινητοποιήσεις

Ολόκληρη η κοινωνία όλο και περισσότερο χωρίζεται σε δύο μεγάλα αντίπαλα στρατόπεδα, σε δύο μεγάλες τάξεις, που βρίσκονται άμεσα αντιμέτωπες η μια με την άλλη: στην αστική τάξη και το προλεταριάτο. […]

Η αστική τάξη υπέταξε την ύπαιθρο στην κυριαρχία της πόλης. Δημιούργησε τεράστιες πόλεις, αύξησε σε μεγάλο βαθμό τον αριθμό του αστικού πληθυσμού σε σύγκριση με τον αγροτικό και απέσπασε έτσι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού από την ηλιθιότητα της αγροτικής ζωής.[…] Οι πρώην μεσαίες τάξεις, οι μικροί βιομήχανοι, έμποροι και εισοδηματίες, οι βιοτέχνες και αγρότες, όλες αυτές οι τάξεις κατρακυλούν στο προλεταριάτο […] Στις χώρες όπου αναπτύχθηκε ο σύγχρονος πολιτισμός, διαμορφώθηκε μια καινούργια τάξη μικροαστών, που ταλαντεύεται ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη και που σαν συμπληρωματικό κομμάτι της αστικής κοινωνίας ξαναδημιουργείται πάντα απ' την αρχή, που τα μέλη της όμως εκσφενδονίζονται διαρκώς μέσα από το συναγωνισμό προς τα κάτω, προς το προλεταριάτο, και που ακόμα, με την ανάπτυξη της μεγάλης βιομηχανίας, βλέπουν να πλησιάζει η στιγμή που θα εξαφανιστούν ολότελα σαν αυτοτελές τμήμα της σύγχρονης κοινωνίας και θα αντικατασταθούν στο εμπόριο, τη μανιφακτούρα και τη γεωργία, με επιστάτες και υπηρέτες.

(Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, Μαρξ & Ένγκελς)

Η εξάλειψη των μεσαίων στρωμάτων είναι νομοτελειακή. Αυτό είναι γνωστό στους μαρξιστές από την εποχή που γράφτηκε το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» το 1848. Η εξάλειψη της πλειοψηφίας των αγροτών –που ακόμα αποτελούν το κύριο μέρος των μεσαίων στρωμάτων στην Ελλάδα– είναι κατά συνέπεια επίσης νομοτελειακή. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει εξαιτίας της άλφα ή της βήτα πολιτικής, αλλά κάτι που συμβαίνει εξαιτίας της εξέλιξης του καπιταλισμού. Επιμέρους πολιτικές μπορεί να επιβραδύνουν (π.χ., δασμοί στα ξένα προϊόντα, επιδοτήσεις) ή να επιταχύνουν (π.χ., κατάργηση των επιδοτήσεων ή των δασμών στα ξένα προϊόντα) την πορεία καταστροφής, αλλά τίποτα δεν μπορεί να την αποτρέψει. Μπορεί να μην γνωρίζουμε το δρόμο από τον οποίον θα περάσουμε, αλλά γνωρίζουμε με βεβαιότητα το σημείο που θα καταλήξουμε: ο αριθμός των αγροτών θα είναι μικρός και όσοι απομείνουν θα είναι μεσαίοι ή μεγάλοι κεφαλαιοκράτες. Τα στοιχεία από τις χώρες που η διαδρομή τους στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής είναι μακρόχρονη, επιβεβαιώνουν αυτό το συμπέρασμα.

Το συμπέρασμα αυτό, όμως, επιβεβαιώνεται και από τα στοιχεία για την εξέλιξη του αγροτικού πληθυσμού στην Ελλάδα. Παρά τη διαδεδομένη πλάνη ότι η ένταξη στην ΕΟΚ «ξεκλήρισε την αγροτιά», τα στοιχεία δείχνουν ότι η μεγάλη μείωση του πληθυσμού που ασχολείται με τον πρωτογενή τομέα είχε πραγματοποιηθεί πριν την ένταξη στην ΕΟΚ και φυσικά συνεχίστηκε και μετά την ένταξη στην ΕΟΚ, όπως άλλωστε, θα συνέβαινε ούτως ή άλλως. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία, όσοι ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) είναι μόλις το 8,8% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.

Οι διεκδικήσεις των αγροτών διαχρονικά (και οι πρόσφατες) αποτελούν εκδήλωση της πάλης των μεσαίων στρωμάτων της υπαίθρου για να διατηρήσουν την ταξική θέση τους και να αποφύγουν το «κατρακύλισμα στο προλεταριάτο». Σε όλες τις περιπτώσεις διεκδικούν κρατικές επιδοτήσεις είτε άμεσες είτε έμμεσες (π.χ. φθηνό πετρέλαιο) που θα αντισταθμίσουν το έλλειμα παραγωγικότητας των μικρών εκμεταλλεύσεων.

Οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις –μια και οι εθνικές επιδοτήσεις απαγορεύονται– στοχεύουν στην παραγωγή ορισμένων κρίσιμων πρώτων υλών εντός των εδαφικών ορίων της ΕΕ. Με τα κριτήρια της αγοράς, μια σειρά από προϊόντα θα έπρεπε να σταματήσουν να παράγονται, καθώς η εισαγωγή τους από τρίτες χώρες είναι πολύ φθηνότερη. Ωστόσο, οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές δεν μπορούν να εξαρτώνται από τρίτες χώρες για μια σειρά προϊόντα που αποτελούν σημαντικές βιομηχανικές πρώτες ύλες (π.χ., βαμβάκι). Με την επιδότηση συγκεκριμένων προϊόντων, οι βιομήχανοι μπορούν να τα αγοράζουν από εγχώριους παραγωγούς στην τιμή που θα πλήρωναν στην αγορά, ενώ οι αγρότες επιδοτούνται για να μπορούν να έχουν κέρδος και να συνεχίζουν να παράγουν. Η επιδότηση είναι επίσης ο τρόπος για να συνεχίσουν οι πρώτες ύλες που παράγονται σε τρίτες χώρες να είναι φθηνές και να παραμένει χαμηλή η τιμή τους στη διεθνή αγορά.

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις τροφοδοτήθηκαν από το πραγματικό πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν κυρίως οι μικροί και μεσαίοι αγρότες. Είναι αυτοί που απειλούνται με καταστροφή, έξωση από το αγροτικό επάγγελμα και «κατρακύλισμα στις γραμμές του προλεταριάτου». Λάδι στη φωτιά έριξε, φυσικά, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και η δημοσιοποίηση της οργανωμένης απάτης με στόχο τη λεηλασία των επιδοτήσεων. Η κινητοποίηση των αγροτών συνάντησε τη συμπάθεια της λαϊκής πλειοψηφίας, κάτι που είναι λογικό, αφού μεγάλο μέρος της σημερινής εργατικής τάξης προήλθε από την κατεστραμμένη αγροτιά.

Τα κεντρικά αιτήματα των αγροτών αφορούσαν τη διεκδίκηση κρατικών ενισχύσεων. Οι κρατικές επιδοτήσεις-ενισχύσεις είναι απολύτως αναγκαίες – ειδικά για τους μικρομεσαίους αγρότες– για να διασώσουν την ιδιοκτησία τους και να διατηρήσουν την ταξική τους θέση.

Σταχυολογούμε από τη λίστα αιτημάτων: Αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος για το 2025 σε όλα τα προϊόντα που έχουν καταρρεύσει οι τιμές τους κάτω από το κόστος παραγωγής, κατώτερες εγγυημένες τιμές που να καλύπτουν το κόστος παραγωγής και να αφήνουν βιώσιμο εισόδημα, πάγωμα των οφειλών σε ασφαλιστικούς οργανισμούς, ΚΕΑΟ, ΔΟΥ, τράπεζες, ΔΕΗ και ρύθμιση των χρεών με άτοκες δόσεις χωρίς προκαταβολή κ.ο.κ. Αιτήματα που η ικανοποίησή τους προϋποθέτει μεταβίβαση κρατικών κεφαλαίων προς τους αγρότες.

Οι αγρότες ζητάνε την προνομιακή μεταχείριση που απολαμβάνουν οι κορυφές της αστικής τάξης. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συνηθίζουν να κατακεραυνώνουν τους αγρότες που ζητάνε κρατικό χρήμα. Αποφεύγουν όμως, να αναφέρουν ότι οι τράπεζες επιβιώνουν χάρη στην στήριξή τους από το κράτος, ενώ και οι εφοπλιστές – ιδιοκτήτες των περισσότερων ΜΜΕ – στηρίζονται έμμεσα αλλά πλουσιοπάροχα από το κράτος με την απαλλαγή από την φορολογία.

Νίκη στα μπλόκα;

Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών, έτυχαν της θερμής συμπαράστασης του συνόλου σχεδόν της Αριστεράς, καθώς και ορισμένων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Το σύνθημα «Νίκη στα μπλόκα» αποτέλεσε κοινό τόπο για αυτές τις δυνάμεις. Το σύνθημα αυτό, προφανώς, σημαίνει την υποστήριξη της πάλης των αγροτών με στόχο την ικανοποίηση των συγκεκριμένων αιτημάτων από την κυβέρνηση, ωστόσο στις ανακοινώσεις αυτών των δυνάμεων υπήρχε στο επίμετρο η απαίτηση για ικανοποίηση όλων των αιτημάτων των αγροτών, ώστε να μη μας μείνει καμία αμφιβολία. Έτσι, μια σειρά από πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις της εργατικής τάξης, πήραν θέση υποστήριξης στην πολιτική παροχής κρατικών ενισχύσεων σε μικρούς, μεσαίους και μεγάλους επιχειρηματίες, καθώς είτε μας αρέσει είτε όχι οι αγρότες είναι ακριβώς αυτό: επιχειρηματίες.

Η θέση αυτή χαρακτηρίζει μια πολιτική υποταγής της εργατικής τάξης στα συμφέροντα των μεσαίων στρωμάτων και πηγάζει από την αντίληψη του κινηματισμού που κυριαρχεί στην Αριστερά και έρχεται σε αντίθεση με την ουσία του πολιτικού αγώνα που είναι ο αγώνας για την εξουσία. Η άρνηση της πάλης για την εξουσία, οδηγεί τελικά σε μια πολιτική που δεν βλέπει κοινωνικές τάξεις με τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους, αλλά «αγωνιζόμενους κλάδους» στους οποίους η Αριστερά και το εργατικό κίνημα οφείλουν να συμπαρίστανται.

Από τη σκοπιά της πάλης για την εξουσία της εργατικής τάξης, το σύγχρονο αγροτικό ζήτημα έχει μόνο δύο λύσεις. Η μια είναι αυτή που ήδη εφαρμόζεται από την ΕΕ και την αστική τάξη της χώρας, από το σύγχρονο καπιταλισμό. Είναι μια πολιτική που οδηγεί σε ταξικές διαφοροποιήσεις, στην ενίσχυση της αστικής τάξης του χωριού και στο μαζικό εκτοπισμό των μικροπαραγωγών από την αγροτική παραγωγή και την προλεταριοποίησή τους. Είτε μέσα στην ΕΕ, είτε έξω απ’ αυτήν, αυτή είναι η μοίρα της αγροτιάς στον καπιταλισμό.

Η άλλη, είναι η πολιτική του επαναστατικού εργατικού κινήματος, που αποφεύγει να στηρίξει αιτήματα που κατατείνουν στην παρασιτική επιβίωση της μικρής ιδιοκτησίας και αρνείται να παραμυθιάσει τους μικροαστούς με υποσχέσεις για διαιώνιση του μικρού αγροτικού κλήρου και της μικρής επιχείρησης. Αντίθετα, τους διαφωτίζει για τις μόνιμες τάσεις του καπιταλισμού να καταστρέφει οικονομικά τους μικροϊδιοχτήτες και να συγκεντρώνει τα μέσα παραγωγής στα χέρια όλο και λιγότερων, όλο και μεγαλύτερων καπιταλιστών και εξηγεί ότι η καταστροφή της μικρής ιδιοκτησίας είτε θα πραγματοποιηθεί βίαια από τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής είτε με δημοκρατικό-συνεταιριστικό τρόπο από τη δικτατορία του προλεταριάτου, με τη συνένωσή των μικρών ιδιοκτησιών σε μεγάλες εκμεταλλεύσεις στις οποίες θα παραμερίζεται όλο και περισσότερο η εκμετάλλευση εργατικής δύναμης. Όχι για να σωθεί η μικροϊδιοκτησία αλλά για να μετασχηματιστεί ολόκληρη η ιδιωτική ιδιοκτησία, μεγάλη και μικρή, και να μετατραπεί σε ιδιοκτησία κοινωνική, σε κοινή ιδιοκτησία των παραγωγών, που μπορεί να είναι ιδιοκτησία μόνο ισότιμων ανθρώπων που έχουν την ίδια σχέση με τα μέσα παραγωγής και δεν έχουν ταξικές διακρίσεις μεταξύ τους.

Η εργατική τάξη και το κίνημά της οφείλει να υποστηρίξει τη διευκόλυνση των μικρομεσαίων αγροτών με συλλογικές επιδοτήσεις, ώστε να εισαγάγουν οι ίδιοι, για κοινό τους λογαριασμό, τη μεγάλη παραγωγή με παραγωγικούς και εμπορικούς συνεταιρισμούς. Η κρατική επιδότηση της συνένωσης των μικρών παραγωγών θα πρέπει να συνοδεύεται από υποχρεωτική κρατική τιμή στα παραγόμενα προϊόντα. Η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής, πρέπει να αποτελεί διεκδίκηση της εργατικής τάξης σήμερα και αναπόσπαστο τμήμα του προγράμματος της αυριανής δικτατορίας της. Επίσης, στο κεφαλαιοκρατικό μας παρόν, το εργατικό κίνημα το ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα η βελτίωση της τύχης των εργατών γης που αποτελούν αντικείμενο σκληρής εκμετάλλευσης από μεγάλα και μικρά αφεντικά.

Β.Θ.

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΕΝ ΨΥΧΡΩ

Δεν ήταν «δυστύχημα» αυτό που έγινε στο εργοστάσιο της «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα. Ήταν δολοφονία.

Η Αναστασία Νάσιου, η Σταυρούλα Μπουκουβάλα, η Ελένη Κατσαρού, η Βάσω Σκαμπαρδώνη και η Αγάπη Μπουρνόβα είναι οι δικοί μας νεκροί. Γυναίκες και μητέρες της εργατικής τάξης που δούλευαν νυχτοκάματο για να επιβιώσουν αυτές και οι οικογένειές τους.

Οι ιδιοκτήτες αυτού του εργοστασίου, όπως και οι καπιταλιστές σε τόσες και τόσες επιχειρήσεις, που βάζουν τα δικά τους κέρδη πάνω από την υγεία, την ασφάλεια και τη ζωή των εργατών και εργατριών τους, είναι οι δολοφόνοι.

Το κράτος, ακριβώς επειδή είναι το κράτος των καπιταλιστών, φροντίζει να μην κάνει ελέγχους και να μην απαιτεί μέτρα προστασίας και ασφάλειας, γιατί αυτό θίγει την «επιχειρηματικότητα» των καπιταλιστών, θίγει δηλαδή τα κέρδη τους. Αυτό το κράτος και οι πολιτικοί που το διοικούνε είναι συνεργοί στο έγκλημα.

Τα κέρδη τους είναι βουτηγμένα στο αίμα μας.

Σ’ αυτό καταλήγει η στήριξη της «επιχειρηματικότητας», της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων και της «ελεύθερης αγοράς»: να πληρώνουν οι εργάτες και οι εργάτριες με τον ιδρώτα και το αίμα τους τα παχυλά κέρδη των καπιταλιστών.

Να σταματήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα των κυβερνητικών εκπροσώπων και των υπόλοιπων πολιτικών-υπαλλήλων των καπιταλιστών.

Έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην γίνονται έλεγχοι στους χώρους εργασίας, για να απολύονται με fast track διαδικασίες όσοι εργαζόμενοι απαιτούν καλύτερες συνθήκες εργασίας, για να δουλεύουν 13ωρα οι εργάτες, για να μην υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις, για να μην υπάρχουν σωματεία των εργαζομένων.

Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι ο ηθικός αυτουργός (και) αυτού του εγκλήματος.

Η εργατική τάξη πρέπει να αποδώσει ευθύνες και στους καπιταλιστές και στους πολιτικούς εκπροσώπους των καπιταλιστών. Πρέπει να οπλιστεί με οργή ενάντια στα παράσιτα που ζουν σε βάρος της, να οργανωθεί και να τους ανατρέψει.

Δεν θέλουμε άλλα μνημόσυνα για τους νεκρούς μας.

Θέλουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια από τη δουλειά μας και να γυρνάμε κάθε φορά υγιείς και ασφαλείς στα σπίτια μας και στις οικογένειες μας.

Ούτε αυτό δεν μπορεί να μας εξασφαλίσει ο καπιταλισμός.

Μόνο η δική μας εξουσία μπορεί να το εξασφαλίσει.

Οργή και αγώνας για την ανατροπή του καπιταλισμού.

κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ www.anasyntaxi.gr

Έξω οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές από τη Βενεζουέλα

Ήττα των Αμερικανών ιμπεριαλιστών στη Βενεζουέλα

Οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές άρχισαν την επέμβασή τους στη Βενεζουέλα. Με το πρόσχημα ότι η κυβέρνηση Μαδούρο είναι μια εγκληματική οργάνωση που διακινεί ναρκωτικά, ο Τραμπ εξαπέλυσε τα σκυλιά του πολέμου σε βάρος του λαού της Βενεζουέλας μόνο και μόνο γιατί όλα αυτά τα χρόνια, από το 1999, δεν ξεπούλησαν τα πετρελαϊακά τους αποθέματα στις ΗΠΑ και η Βενεζουέλα συνεργάζεται με τη Ρωσία και την Κίνα.

Μπροστά στα συμφέροντα των αμερικανικών μονοπωλίων οι έννοιες «δημοκρατία», «διεθνές δίκαιο», «δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν την τύχη τους» είναι κούφια λόγια.

Καμιά ανοχή στον ιμπεριαλισμό.

Στήριξη στο λαό της Βενεζουέλας.

ΗΠΑ και ΝΑΤΟ φονιάδες των λαών.

Να ηττηθούν ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, να ηττηθεί η ελληνική κυβέρνηση που τους στηρίζει

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στο Πάρκο Ελευθερίας, 6 μμ, 3 Ιανουαρίου 2026

και ΠΟΡΕΙΑ στην Αμερικανική Πρεσβεία

Όχι στην επέμβαση των Αμερικανών στη Βενεζουέλα.

Αλληλεγγύη στο λαό της Βενεζουέλας.

Η Μπολιβαριανή διαδικασία να ολοκληρωθεί με σοσιαλιστική επανάσταση.

Ο «ειρηνοποιός» Τραμπ αποκαλύπτεται ως αυτό που είναι: ο πολιτικός εκπρόσωπος του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, οι οποίες πάνω από ένα αιώνα τώρα κάνουν στρατιωτικές επεμβάσεις και σφαγιάζουν λαούς για τα συμφέροντα του αμερικανικού μονοπωλιακού κεφαλαίου. Για να ικανοποιήσει αυτά τα συμφέροντα, η στρατιωτική μηχανή των ΗΠΑ ετοιμάζεται να επέμβει στη Βενεζουέλα και να ανατρέψει τη νόμιμη κυβέρνησή της με σκοπό:

- να υφαρπάξει τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της χώρας (τα οποία είναι τα μεγαλύτερα γνωστά κοιτάσματα υδρογονανθράκων στον κόσμο), και

- να αποκλείσει την Κίνα και τη Ρωσία από το να έχουν οικονομικές και στρατιωτικές δραστηριότητες στην αμερικάνικη Ήπειρο, την οποία οι ΗΠΑ τη θεωρούν δικό τους κτήμα.

Δεν υπάρχει κανόνας διεθνούς δικαίου που να μην έχουν παραβιάσει ήδη οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές, καθώς ετοιμάζονται για στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και σφίγγουν τον οικονομικό κλοιό απέναντί της. Από τον Σεπτέμβριο έχουν εκτελέσει εν ψυχρώ τουλάχιστον 87 άτομα σε πάνω από 20 επιθέσεις σε πλοία στην Καραϊβική και στον Ειρηνικό χωρίς καμιά προειδοποίηση, παρά μόνο με τη δική τους εκτίμηση ότι μετέφεραν ναρκωτικά. Καταλαμβάνουν πειρατικά τάνκερς που μεταφέρουν πετρέλαιο της Βενεζουέλας, και σχετίζονται με το Ιράν, τη Ρωσία και την Κίνα, μια πράξη κανονικής ληστείας και πειρατείας, και έχουν ήδη προχωρήσει σε επιβολή ολοκληρωτικού αποκλεισμού στα τάνκερς προς και από τη Βενεζουέλα, με σκοπό να στραγγαλίσουν οικονομικά τη χώρα.

Η κυβέρνηση Τραμπ χρησιμοποιεί την «εργαλειοθήκη» της διακυβέρνησης Ρήγκαν, η οποία χρησιμοποιούσε τις ίδιες μεθόδους απέναντι στην κυβέρνηση των Σαντινίστας στη Νικαράγουα, χαρακτηρίζοντάς την εγκληματικό καθεστώς που εμπλέκεται μέχρι και στο εμπόριο ναρκωτικών.

Σύμμαχος των ΗΠΑ είναι η αστική τάξη της Βενεζουέλας, που, αντί να υπερασπίζεται τον λαό και την εργατική τάξη της Βενεζουέλας, απαιτεί να εισβάλουν οι ΗΠΑ στη χώρα, να εκδιώξουν τη νόμιμη κυβέρνησή της για να προσφέρουν οι ΗΠΑ, και όχι ο λαός της Βενεζουέλας, την εξουσία στο πιάτο στους ηγέτες της αστικής αντιπολίτευσης. Γι’ αυτήν την καθαρά προδοτική συμπεριφορά τους, η ηγέτης αυτής της αντιπολίτευσης τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης! Όπως συμβαίνει συχνά στην ιστορία (έχουμε εμπειρία και στην Ελλάδα), οι καπιταλιστές μιας χώρας συμπεριφέρονται ως κοινοί προδότες απέναντι στην πατρίδα τους και τον λαό τους για να διασώσουν την εξουσία και τα προνόμιά τους.

Η εργατική τάξη της Βενεζουέλας είδε κάποια βελτίωση στη ζωή της από την Μπολιβαριανή επανάσταση, κυρίως στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του Τσάβες μέσα από τα προγράμματα για δημιουργία κέντρων υγείας, κατοικίας, στήριξης της διατροφής, αυξήσεων στους μισθούς, κτλ. Αλλά και αυτά γρήγορα κατάντησαν πιο πολύ φιλανθρωπική βοήθεια και είναι εντελώς αναντίστοιχα με τις οικονομικές δυνατότητες της Βενεζουέλας. Η πτώση στις τιμές πετρελαίου, το κύριο εισόδημα της κυβέρνησης, οδήγησε τα τελευταία χρόνια σε ακραία φτώχεια, εγκληματικότητα, και μαζική μετανάστευση.

Η βασική αιτία για αυτές τις αρνητικές εξελίξεις δεν είναι η αποτυχία των «σοσιαλιστικών» μέτρων, όπως επιθυμούν να διατείνονται οι νεοφιλελεύθεροι όλου του κόσμου (και εδώ στην Ελλάδα). Οι αιτίες είναι κυρίως δύο:

Πρώτον, οι προσπάθειες των ΗΠΑ να ανατρέψουν το καθεστώς που έγιναν με την επιβολή εμπάργκο και περιοριστικών μέτρων σε βάρος της Βενεζουέλας, και, δεύτερον, και πιο σημαντικό από την πλευρά του εργατικού και επαναστατικού κινήματος, η αιτία είναι ότι τα μέσα παραγωγής δεν πέρασαν στον έλεγχο της εργατικής τάξης αλλά παρέμειναν στους καπιταλιστές ιδιοκτήτες τους.

Στην πραγματικότητα, η οικονομική εξουσία της αστικής τάξης στη Βενεζουέλα δεν τερματίστηκε ποτέ, με εξαίρεση τον πετρελαϊκό τομέα, του οποίου τον έλεγχο ανέλαβε πλήρως η κυβέρνηση του Τσάβες. Όμως και εκεί, όπως συμβαίνει συνήθως όταν δεν κυριαρχεί η εργατική τάξη, ο εθνικοποιημένος τομέας του πετρελαίου δεν ήταν μόνο το εργαλείο για την επιστροφή μέρους της παραγόμενης υπεραξίας στην εργατική τάξη μέσω προνοιακών προγραμμάτων αλλά και εργαλείο διαφθοράς και πλουτισμού για την ανώτερη γραφειοκρατία και τον στρατό.

Η βασική οικονομική αλήθεια του μαρξισμού παραμένει: «σοσιαλισμός» με ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και κάποια αναδιανομή της παραγόμενης αξίας προς όφελος της εργατικής τάξης δεν είναι σοσιαλισμός αλλά συνταγή για τη διατήρηση της εξουσίας της αστικής τάξης (ή της επιστροφής της στην εξουσία). Για πραγματική εξουσία της εργατικής τάξης μπορούμε να μιλάμε όταν η εργατική τάξη αποκτήσει την κατοχή των μέσων παραγωγής και ελέγχει άμεσα την παραγωγή μέσα από τα όργανά της (δηλαδή, όταν τσακίσει την αστική κρατική μηχανή). Στη Βενεζουέλα τίποτα από τα δύο δεν έχει γίνει: ο ιδιωτικός τομέας ζει και βασιλεύει μαζί με τους καπιταλιστές, ενώ όλα τα κρατικά όργανα εξουσίας παραμένουν όπως ήταν πριν την Μπολιβαριανή επανάσταση και σ’ αυτά συμμετέχει κανονικά η αστική τάξη.

Αυτή η κατάσταση αποδυναμώνει τις διαθέσεις της εργατικής τάξης να υπερασπιστεί την κυβέρνηση του Μαδούρο από την επίθεση των ΗΠΑ και του εσωτερικού εχθρού, της αστικής τάξης της Βενεζουέλας. Εδώ και πολλά χρόνια, είναι χάρη στην ηρωική αντίσταση της εργατικής τάξης που δεν έχει ανατραπεί το καθεστώς Μαδούρο. Από την άλλη, ακόμα κι αν εργατική τάξη δεν έχει πολλούς λόγους να υπερασπιστεί το καθεστώς Μαδούρο, έχει πολύ περισσότερους λόγους να μη επιτρέψει στους αμερικανούς να κάνουν κουμάντο στη χώρα και στις αμερικάνικες εταιρείες να λεηλατήσουν τον πλούτο της μαζί με τους ντόπιους φιλο-αμερικανούς καπιταλιστές.

Στη επερχόμενη σύγκρουση η εργατική τάξη της Βενεζουέλας, όπως και η παγκόσμια εργατική τάξη, πρέπει να υπερασπιστεί τα ταξικά της συμφέροντα: την ανάγκη της να αποφασίζει η ίδια για την τύχη της και όχι οι γραφειοκράτες ή οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές.

Αυτό απαιτεί:

-Να αποτραπεί και να αποτύχει η επέμβαση των αμερικανών ιμπεριαλιστών στη Βενεζουέλα.

-Να ολοκληρωθεί το πέρασμα της εξουσίας στην ίδια την εργατική τάξη της Βενεζουέλας και στα όργανά της, με την εθνικοποίηση όλων τα βασικών μέσων παραγωγής, τον έλεγχο του εξωτερικού εμπορίου, τη δημιουργία πραγματικού εργατικού στρατού και πολιτοφυλακής και οργάνων εξουσίας της εργατικής τάξης (όργανα τύπου σοβιέτ).

-Να ηττηθούν οι Αμερικανοί και οι υποστηριχτές τους σε όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, με την ενεργή στήριξη της παγκόσμιας εργατικής τάξης στην εργατική τάξη της Βενεζουέλας.

Αλληλεγγύη στον λαό της Βενεζουέλας!

Νίκη στην Εργατική τάξη της Βενεζουέλας!

 κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ

ΣΤΗΝ ΠΑΛΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Προσυγκέντρωση κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Πλατεία Κλαυθμώνος 16:30