Για τις αγροτικές κινητοποιήσεις

Ολόκληρη η κοινωνία όλο και περισσότερο χωρίζεται σε δύο μεγάλα αντίπαλα στρατόπεδα, σε δύο μεγάλες τάξεις, που βρίσκονται άμεσα αντιμέτωπες η μια με την άλλη: στην αστική τάξη και το προλεταριάτο. […]

Η αστική τάξη υπέταξε την ύπαιθρο στην κυριαρχία της πόλης. Δημιούργησε τεράστιες πόλεις, αύξησε σε μεγάλο βαθμό τον αριθμό του αστικού πληθυσμού σε σύγκριση με τον αγροτικό και απέσπασε έτσι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού από την ηλιθιότητα της αγροτικής ζωής.[…] Οι πρώην μεσαίες τάξεις, οι μικροί βιομήχανοι, έμποροι και εισοδηματίες, οι βιοτέχνες και αγρότες, όλες αυτές οι τάξεις κατρακυλούν στο προλεταριάτο […] Στις χώρες όπου αναπτύχθηκε ο σύγχρονος πολιτισμός, διαμορφώθηκε μια καινούργια τάξη μικροαστών, που ταλαντεύεται ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη και που σαν συμπληρωματικό κομμάτι της αστικής κοινωνίας ξαναδημιουργείται πάντα απ' την αρχή, που τα μέλη της όμως εκσφενδονίζονται διαρκώς μέσα από το συναγωνισμό προς τα κάτω, προς το προλεταριάτο, και που ακόμα, με την ανάπτυξη της μεγάλης βιομηχανίας, βλέπουν να πλησιάζει η στιγμή που θα εξαφανιστούν ολότελα σαν αυτοτελές τμήμα της σύγχρονης κοινωνίας και θα αντικατασταθούν στο εμπόριο, τη μανιφακτούρα και τη γεωργία, με επιστάτες και υπηρέτες.

(Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, Μαρξ & Ένγκελς)

Η εξάλειψη των μεσαίων στρωμάτων είναι νομοτελειακή. Αυτό είναι γνωστό στους μαρξιστές από την εποχή που γράφτηκε το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» το 1848. Η εξάλειψη της πλειοψηφίας των αγροτών –που ακόμα αποτελούν το κύριο μέρος των μεσαίων στρωμάτων στην Ελλάδα– είναι κατά συνέπεια επίσης νομοτελειακή. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει εξαιτίας της άλφα ή της βήτα πολιτικής, αλλά κάτι που συμβαίνει εξαιτίας της εξέλιξης του καπιταλισμού. Επιμέρους πολιτικές μπορεί να επιβραδύνουν (π.χ., δασμοί στα ξένα προϊόντα, επιδοτήσεις) ή να επιταχύνουν (π.χ., κατάργηση των επιδοτήσεων ή των δασμών στα ξένα προϊόντα) την πορεία καταστροφής, αλλά τίποτα δεν μπορεί να την αποτρέψει. Μπορεί να μην γνωρίζουμε το δρόμο από τον οποίον θα περάσουμε, αλλά γνωρίζουμε με βεβαιότητα το σημείο που θα καταλήξουμε: ο αριθμός των αγροτών θα είναι μικρός και όσοι απομείνουν θα είναι μεσαίοι ή μεγάλοι κεφαλαιοκράτες. Τα στοιχεία από τις χώρες που η διαδρομή τους στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής είναι μακρόχρονη, επιβεβαιώνουν αυτό το συμπέρασμα.

Το συμπέρασμα αυτό, όμως, επιβεβαιώνεται και από τα στοιχεία για την εξέλιξη του αγροτικού πληθυσμού στην Ελλάδα. Παρά τη διαδεδομένη πλάνη ότι η ένταξη στην ΕΟΚ «ξεκλήρισε την αγροτιά», τα στοιχεία δείχνουν ότι η μεγάλη μείωση του πληθυσμού που ασχολείται με τον πρωτογενή τομέα είχε πραγματοποιηθεί πριν την ένταξη στην ΕΟΚ και φυσικά συνεχίστηκε και μετά την ένταξη στην ΕΟΚ, όπως άλλωστε, θα συνέβαινε ούτως ή άλλως. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία, όσοι ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) είναι μόλις το 8,8% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.

Οι διεκδικήσεις των αγροτών διαχρονικά (και οι πρόσφατες) αποτελούν εκδήλωση της πάλης των μεσαίων στρωμάτων της υπαίθρου για να διατηρήσουν την ταξική θέση τους και να αποφύγουν το «κατρακύλισμα στο προλεταριάτο». Σε όλες τις περιπτώσεις διεκδικούν κρατικές επιδοτήσεις είτε άμεσες είτε έμμεσες (π.χ. φθηνό πετρέλαιο) που θα αντισταθμίσουν το έλλειμα παραγωγικότητας των μικρών εκμεταλλεύσεων.

Οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις –μια και οι εθνικές επιδοτήσεις απαγορεύονται– στοχεύουν στην παραγωγή ορισμένων κρίσιμων πρώτων υλών εντός των εδαφικών ορίων της ΕΕ. Με τα κριτήρια της αγοράς, μια σειρά από προϊόντα θα έπρεπε να σταματήσουν να παράγονται, καθώς η εισαγωγή τους από τρίτες χώρες είναι πολύ φθηνότερη. Ωστόσο, οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές δεν μπορούν να εξαρτώνται από τρίτες χώρες για μια σειρά προϊόντα που αποτελούν σημαντικές βιομηχανικές πρώτες ύλες (π.χ., βαμβάκι). Με την επιδότηση συγκεκριμένων προϊόντων, οι βιομήχανοι μπορούν να τα αγοράζουν από εγχώριους παραγωγούς στην τιμή που θα πλήρωναν στην αγορά, ενώ οι αγρότες επιδοτούνται για να μπορούν να έχουν κέρδος και να συνεχίζουν να παράγουν. Η επιδότηση είναι επίσης ο τρόπος για να συνεχίσουν οι πρώτες ύλες που παράγονται σε τρίτες χώρες να είναι φθηνές και να παραμένει χαμηλή η τιμή τους στη διεθνή αγορά.

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις τροφοδοτήθηκαν από το πραγματικό πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν κυρίως οι μικροί και μεσαίοι αγρότες. Είναι αυτοί που απειλούνται με καταστροφή, έξωση από το αγροτικό επάγγελμα και «κατρακύλισμα στις γραμμές του προλεταριάτου». Λάδι στη φωτιά έριξε, φυσικά, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και η δημοσιοποίηση της οργανωμένης απάτης με στόχο τη λεηλασία των επιδοτήσεων. Η κινητοποίηση των αγροτών συνάντησε τη συμπάθεια της λαϊκής πλειοψηφίας, κάτι που είναι λογικό, αφού μεγάλο μέρος της σημερινής εργατικής τάξης προήλθε από την κατεστραμμένη αγροτιά.

Τα κεντρικά αιτήματα των αγροτών αφορούσαν τη διεκδίκηση κρατικών ενισχύσεων. Οι κρατικές επιδοτήσεις-ενισχύσεις είναι απολύτως αναγκαίες – ειδικά για τους μικρομεσαίους αγρότες– για να διασώσουν την ιδιοκτησία τους και να διατηρήσουν την ταξική τους θέση.

Σταχυολογούμε από τη λίστα αιτημάτων: Αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος για το 2025 σε όλα τα προϊόντα που έχουν καταρρεύσει οι τιμές τους κάτω από το κόστος παραγωγής, κατώτερες εγγυημένες τιμές που να καλύπτουν το κόστος παραγωγής και να αφήνουν βιώσιμο εισόδημα, πάγωμα των οφειλών σε ασφαλιστικούς οργανισμούς, ΚΕΑΟ, ΔΟΥ, τράπεζες, ΔΕΗ και ρύθμιση των χρεών με άτοκες δόσεις χωρίς προκαταβολή κ.ο.κ. Αιτήματα που η ικανοποίησή τους προϋποθέτει μεταβίβαση κρατικών κεφαλαίων προς τους αγρότες.

Οι αγρότες ζητάνε την προνομιακή μεταχείριση που απολαμβάνουν οι κορυφές της αστικής τάξης. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συνηθίζουν να κατακεραυνώνουν τους αγρότες που ζητάνε κρατικό χρήμα. Αποφεύγουν όμως, να αναφέρουν ότι οι τράπεζες επιβιώνουν χάρη στην στήριξή τους από το κράτος, ενώ και οι εφοπλιστές – ιδιοκτήτες των περισσότερων ΜΜΕ – στηρίζονται έμμεσα αλλά πλουσιοπάροχα από το κράτος με την απαλλαγή από την φορολογία.

Νίκη στα μπλόκα;

Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών, έτυχαν της θερμής συμπαράστασης του συνόλου σχεδόν της Αριστεράς, καθώς και ορισμένων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Το σύνθημα «Νίκη στα μπλόκα» αποτέλεσε κοινό τόπο για αυτές τις δυνάμεις. Το σύνθημα αυτό, προφανώς, σημαίνει την υποστήριξη της πάλης των αγροτών με στόχο την ικανοποίηση των συγκεκριμένων αιτημάτων από την κυβέρνηση, ωστόσο στις ανακοινώσεις αυτών των δυνάμεων υπήρχε στο επίμετρο η απαίτηση για ικανοποίηση όλων των αιτημάτων των αγροτών, ώστε να μη μας μείνει καμία αμφιβολία. Έτσι, μια σειρά από πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις της εργατικής τάξης, πήραν θέση υποστήριξης στην πολιτική παροχής κρατικών ενισχύσεων σε μικρούς, μεσαίους και μεγάλους επιχειρηματίες, καθώς είτε μας αρέσει είτε όχι οι αγρότες είναι ακριβώς αυτό: επιχειρηματίες.

Η θέση αυτή χαρακτηρίζει μια πολιτική υποταγής της εργατικής τάξης στα συμφέροντα των μεσαίων στρωμάτων και πηγάζει από την αντίληψη του κινηματισμού που κυριαρχεί στην Αριστερά και έρχεται σε αντίθεση με την ουσία του πολιτικού αγώνα που είναι ο αγώνας για την εξουσία. Η άρνηση της πάλης για την εξουσία, οδηγεί τελικά σε μια πολιτική που δεν βλέπει κοινωνικές τάξεις με τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους, αλλά «αγωνιζόμενους κλάδους» στους οποίους η Αριστερά και το εργατικό κίνημα οφείλουν να συμπαρίστανται.

Από τη σκοπιά της πάλης για την εξουσία της εργατικής τάξης, το σύγχρονο αγροτικό ζήτημα έχει μόνο δύο λύσεις. Η μια είναι αυτή που ήδη εφαρμόζεται από την ΕΕ και την αστική τάξη της χώρας, από το σύγχρονο καπιταλισμό. Είναι μια πολιτική που οδηγεί σε ταξικές διαφοροποιήσεις, στην ενίσχυση της αστικής τάξης του χωριού και στο μαζικό εκτοπισμό των μικροπαραγωγών από την αγροτική παραγωγή και την προλεταριοποίησή τους. Είτε μέσα στην ΕΕ, είτε έξω απ’ αυτήν, αυτή είναι η μοίρα της αγροτιάς στον καπιταλισμό.

Η άλλη, είναι η πολιτική του επαναστατικού εργατικού κινήματος, που αποφεύγει να στηρίξει αιτήματα που κατατείνουν στην παρασιτική επιβίωση της μικρής ιδιοκτησίας και αρνείται να παραμυθιάσει τους μικροαστούς με υποσχέσεις για διαιώνιση του μικρού αγροτικού κλήρου και της μικρής επιχείρησης. Αντίθετα, τους διαφωτίζει για τις μόνιμες τάσεις του καπιταλισμού να καταστρέφει οικονομικά τους μικροϊδιοχτήτες και να συγκεντρώνει τα μέσα παραγωγής στα χέρια όλο και λιγότερων, όλο και μεγαλύτερων καπιταλιστών και εξηγεί ότι η καταστροφή της μικρής ιδιοκτησίας είτε θα πραγματοποιηθεί βίαια από τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής είτε με δημοκρατικό-συνεταιριστικό τρόπο από τη δικτατορία του προλεταριάτου, με τη συνένωσή των μικρών ιδιοκτησιών σε μεγάλες εκμεταλλεύσεις στις οποίες θα παραμερίζεται όλο και περισσότερο η εκμετάλλευση εργατικής δύναμης. Όχι για να σωθεί η μικροϊδιοκτησία αλλά για να μετασχηματιστεί ολόκληρη η ιδιωτική ιδιοκτησία, μεγάλη και μικρή, και να μετατραπεί σε ιδιοκτησία κοινωνική, σε κοινή ιδιοκτησία των παραγωγών, που μπορεί να είναι ιδιοκτησία μόνο ισότιμων ανθρώπων που έχουν την ίδια σχέση με τα μέσα παραγωγής και δεν έχουν ταξικές διακρίσεις μεταξύ τους.

Η εργατική τάξη και το κίνημά της οφείλει να υποστηρίξει τη διευκόλυνση των μικρομεσαίων αγροτών με συλλογικές επιδοτήσεις, ώστε να εισαγάγουν οι ίδιοι, για κοινό τους λογαριασμό, τη μεγάλη παραγωγή με παραγωγικούς και εμπορικούς συνεταιρισμούς. Η κρατική επιδότηση της συνένωσης των μικρών παραγωγών θα πρέπει να συνοδεύεται από υποχρεωτική κρατική τιμή στα παραγόμενα προϊόντα. Η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής, πρέπει να αποτελεί διεκδίκηση της εργατικής τάξης σήμερα και αναπόσπαστο τμήμα του προγράμματος της αυριανής δικτατορίας της. Επίσης, στο κεφαλαιοκρατικό μας παρόν, το εργατικό κίνημα το ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα η βελτίωση της τύχης των εργατών γης που αποτελούν αντικείμενο σκληρής εκμετάλλευσης από μεγάλα και μικρά αφεντικά.

Β.Θ.

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΕΝ ΨΥΧΡΩ

Δεν ήταν «δυστύχημα» αυτό που έγινε στο εργοστάσιο της «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα. Ήταν δολοφονία.

Η Αναστασία Νάσιου, η Σταυρούλα Μπουκουβάλα, η Ελένη Κατσαρού, η Βάσω Σκαμπαρδώνη και η Αγάπη Μπουρνόβα είναι οι δικοί μας νεκροί. Γυναίκες και μητέρες της εργατικής τάξης που δούλευαν νυχτοκάματο για να επιβιώσουν αυτές και οι οικογένειές τους.

Οι ιδιοκτήτες αυτού του εργοστασίου, όπως και οι καπιταλιστές σε τόσες και τόσες επιχειρήσεις, που βάζουν τα δικά τους κέρδη πάνω από την υγεία, την ασφάλεια και τη ζωή των εργατών και εργατριών τους, είναι οι δολοφόνοι.

Το κράτος, ακριβώς επειδή είναι το κράτος των καπιταλιστών, φροντίζει να μην κάνει ελέγχους και να μην απαιτεί μέτρα προστασίας και ασφάλειας, γιατί αυτό θίγει την «επιχειρηματικότητα» των καπιταλιστών, θίγει δηλαδή τα κέρδη τους. Αυτό το κράτος και οι πολιτικοί που το διοικούνε είναι συνεργοί στο έγκλημα.

Τα κέρδη τους είναι βουτηγμένα στο αίμα μας.

Σ’ αυτό καταλήγει η στήριξη της «επιχειρηματικότητας», της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων και της «ελεύθερης αγοράς»: να πληρώνουν οι εργάτες και οι εργάτριες με τον ιδρώτα και το αίμα τους τα παχυλά κέρδη των καπιταλιστών.

Να σταματήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα των κυβερνητικών εκπροσώπων και των υπόλοιπων πολιτικών-υπαλλήλων των καπιταλιστών.

Έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην γίνονται έλεγχοι στους χώρους εργασίας, για να απολύονται με fast track διαδικασίες όσοι εργαζόμενοι απαιτούν καλύτερες συνθήκες εργασίας, για να δουλεύουν 13ωρα οι εργάτες, για να μην υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις, για να μην υπάρχουν σωματεία των εργαζομένων.

Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι ο ηθικός αυτουργός (και) αυτού του εγκλήματος.

Η εργατική τάξη πρέπει να αποδώσει ευθύνες και στους καπιταλιστές και στους πολιτικούς εκπροσώπους των καπιταλιστών. Πρέπει να οπλιστεί με οργή ενάντια στα παράσιτα που ζουν σε βάρος της, να οργανωθεί και να τους ανατρέψει.

Δεν θέλουμε άλλα μνημόσυνα για τους νεκρούς μας.

Θέλουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια από τη δουλειά μας και να γυρνάμε κάθε φορά υγιείς και ασφαλείς στα σπίτια μας και στις οικογένειες μας.

Ούτε αυτό δεν μπορεί να μας εξασφαλίσει ο καπιταλισμός.

Μόνο η δική μας εξουσία μπορεί να το εξασφαλίσει.

Οργή και αγώνας για την ανατροπή του καπιταλισμού.

κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ www.anasyntaxi.gr

Έξω οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές από τη Βενεζουέλα

Ήττα των Αμερικανών ιμπεριαλιστών στη Βενεζουέλα

Οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές άρχισαν την επέμβασή τους στη Βενεζουέλα. Με το πρόσχημα ότι η κυβέρνηση Μαδούρο είναι μια εγκληματική οργάνωση που διακινεί ναρκωτικά, ο Τραμπ εξαπέλυσε τα σκυλιά του πολέμου σε βάρος του λαού της Βενεζουέλας μόνο και μόνο γιατί όλα αυτά τα χρόνια, από το 1999, δεν ξεπούλησαν τα πετρελαϊακά τους αποθέματα στις ΗΠΑ και η Βενεζουέλα συνεργάζεται με τη Ρωσία και την Κίνα.

Μπροστά στα συμφέροντα των αμερικανικών μονοπωλίων οι έννοιες «δημοκρατία», «διεθνές δίκαιο», «δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν την τύχη τους» είναι κούφια λόγια.

Καμιά ανοχή στον ιμπεριαλισμό.

Στήριξη στο λαό της Βενεζουέλας.

ΗΠΑ και ΝΑΤΟ φονιάδες των λαών.

Να ηττηθούν ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, να ηττηθεί η ελληνική κυβέρνηση που τους στηρίζει

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στο Πάρκο Ελευθερίας, 6 μμ, 3 Ιανουαρίου 2026

και ΠΟΡΕΙΑ στην Αμερικανική Πρεσβεία

Όχι στην επέμβαση των Αμερικανών στη Βενεζουέλα.

Αλληλεγγύη στο λαό της Βενεζουέλας.

Η Μπολιβαριανή διαδικασία να ολοκληρωθεί με σοσιαλιστική επανάσταση.

Ο «ειρηνοποιός» Τραμπ αποκαλύπτεται ως αυτό που είναι: ο πολιτικός εκπρόσωπος του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, οι οποίες πάνω από ένα αιώνα τώρα κάνουν στρατιωτικές επεμβάσεις και σφαγιάζουν λαούς για τα συμφέροντα του αμερικανικού μονοπωλιακού κεφαλαίου. Για να ικανοποιήσει αυτά τα συμφέροντα, η στρατιωτική μηχανή των ΗΠΑ ετοιμάζεται να επέμβει στη Βενεζουέλα και να ανατρέψει τη νόμιμη κυβέρνησή της με σκοπό:

- να υφαρπάξει τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της χώρας (τα οποία είναι τα μεγαλύτερα γνωστά κοιτάσματα υδρογονανθράκων στον κόσμο), και

- να αποκλείσει την Κίνα και τη Ρωσία από το να έχουν οικονομικές και στρατιωτικές δραστηριότητες στην αμερικάνικη Ήπειρο, την οποία οι ΗΠΑ τη θεωρούν δικό τους κτήμα.

Δεν υπάρχει κανόνας διεθνούς δικαίου που να μην έχουν παραβιάσει ήδη οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές, καθώς ετοιμάζονται για στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και σφίγγουν τον οικονομικό κλοιό απέναντί της. Από τον Σεπτέμβριο έχουν εκτελέσει εν ψυχρώ τουλάχιστον 87 άτομα σε πάνω από 20 επιθέσεις σε πλοία στην Καραϊβική και στον Ειρηνικό χωρίς καμιά προειδοποίηση, παρά μόνο με τη δική τους εκτίμηση ότι μετέφεραν ναρκωτικά. Καταλαμβάνουν πειρατικά τάνκερς που μεταφέρουν πετρέλαιο της Βενεζουέλας, και σχετίζονται με το Ιράν, τη Ρωσία και την Κίνα, μια πράξη κανονικής ληστείας και πειρατείας, και έχουν ήδη προχωρήσει σε επιβολή ολοκληρωτικού αποκλεισμού στα τάνκερς προς και από τη Βενεζουέλα, με σκοπό να στραγγαλίσουν οικονομικά τη χώρα.

Η κυβέρνηση Τραμπ χρησιμοποιεί την «εργαλειοθήκη» της διακυβέρνησης Ρήγκαν, η οποία χρησιμοποιούσε τις ίδιες μεθόδους απέναντι στην κυβέρνηση των Σαντινίστας στη Νικαράγουα, χαρακτηρίζοντάς την εγκληματικό καθεστώς που εμπλέκεται μέχρι και στο εμπόριο ναρκωτικών.

Σύμμαχος των ΗΠΑ είναι η αστική τάξη της Βενεζουέλας, που, αντί να υπερασπίζεται τον λαό και την εργατική τάξη της Βενεζουέλας, απαιτεί να εισβάλουν οι ΗΠΑ στη χώρα, να εκδιώξουν τη νόμιμη κυβέρνησή της για να προσφέρουν οι ΗΠΑ, και όχι ο λαός της Βενεζουέλας, την εξουσία στο πιάτο στους ηγέτες της αστικής αντιπολίτευσης. Γι’ αυτήν την καθαρά προδοτική συμπεριφορά τους, η ηγέτης αυτής της αντιπολίτευσης τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης! Όπως συμβαίνει συχνά στην ιστορία (έχουμε εμπειρία και στην Ελλάδα), οι καπιταλιστές μιας χώρας συμπεριφέρονται ως κοινοί προδότες απέναντι στην πατρίδα τους και τον λαό τους για να διασώσουν την εξουσία και τα προνόμιά τους.

Η εργατική τάξη της Βενεζουέλας είδε κάποια βελτίωση στη ζωή της από την Μπολιβαριανή επανάσταση, κυρίως στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του Τσάβες μέσα από τα προγράμματα για δημιουργία κέντρων υγείας, κατοικίας, στήριξης της διατροφής, αυξήσεων στους μισθούς, κτλ. Αλλά και αυτά γρήγορα κατάντησαν πιο πολύ φιλανθρωπική βοήθεια και είναι εντελώς αναντίστοιχα με τις οικονομικές δυνατότητες της Βενεζουέλας. Η πτώση στις τιμές πετρελαίου, το κύριο εισόδημα της κυβέρνησης, οδήγησε τα τελευταία χρόνια σε ακραία φτώχεια, εγκληματικότητα, και μαζική μετανάστευση.

Η βασική αιτία για αυτές τις αρνητικές εξελίξεις δεν είναι η αποτυχία των «σοσιαλιστικών» μέτρων, όπως επιθυμούν να διατείνονται οι νεοφιλελεύθεροι όλου του κόσμου (και εδώ στην Ελλάδα). Οι αιτίες είναι κυρίως δύο:

Πρώτον, οι προσπάθειες των ΗΠΑ να ανατρέψουν το καθεστώς που έγιναν με την επιβολή εμπάργκο και περιοριστικών μέτρων σε βάρος της Βενεζουέλας, και, δεύτερον, και πιο σημαντικό από την πλευρά του εργατικού και επαναστατικού κινήματος, η αιτία είναι ότι τα μέσα παραγωγής δεν πέρασαν στον έλεγχο της εργατικής τάξης αλλά παρέμειναν στους καπιταλιστές ιδιοκτήτες τους.

Στην πραγματικότητα, η οικονομική εξουσία της αστικής τάξης στη Βενεζουέλα δεν τερματίστηκε ποτέ, με εξαίρεση τον πετρελαϊκό τομέα, του οποίου τον έλεγχο ανέλαβε πλήρως η κυβέρνηση του Τσάβες. Όμως και εκεί, όπως συμβαίνει συνήθως όταν δεν κυριαρχεί η εργατική τάξη, ο εθνικοποιημένος τομέας του πετρελαίου δεν ήταν μόνο το εργαλείο για την επιστροφή μέρους της παραγόμενης υπεραξίας στην εργατική τάξη μέσω προνοιακών προγραμμάτων αλλά και εργαλείο διαφθοράς και πλουτισμού για την ανώτερη γραφειοκρατία και τον στρατό.

Η βασική οικονομική αλήθεια του μαρξισμού παραμένει: «σοσιαλισμός» με ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και κάποια αναδιανομή της παραγόμενης αξίας προς όφελος της εργατικής τάξης δεν είναι σοσιαλισμός αλλά συνταγή για τη διατήρηση της εξουσίας της αστικής τάξης (ή της επιστροφής της στην εξουσία). Για πραγματική εξουσία της εργατικής τάξης μπορούμε να μιλάμε όταν η εργατική τάξη αποκτήσει την κατοχή των μέσων παραγωγής και ελέγχει άμεσα την παραγωγή μέσα από τα όργανά της (δηλαδή, όταν τσακίσει την αστική κρατική μηχανή). Στη Βενεζουέλα τίποτα από τα δύο δεν έχει γίνει: ο ιδιωτικός τομέας ζει και βασιλεύει μαζί με τους καπιταλιστές, ενώ όλα τα κρατικά όργανα εξουσίας παραμένουν όπως ήταν πριν την Μπολιβαριανή επανάσταση και σ’ αυτά συμμετέχει κανονικά η αστική τάξη.

Αυτή η κατάσταση αποδυναμώνει τις διαθέσεις της εργατικής τάξης να υπερασπιστεί την κυβέρνηση του Μαδούρο από την επίθεση των ΗΠΑ και του εσωτερικού εχθρού, της αστικής τάξης της Βενεζουέλας. Εδώ και πολλά χρόνια, είναι χάρη στην ηρωική αντίσταση της εργατικής τάξης που δεν έχει ανατραπεί το καθεστώς Μαδούρο. Από την άλλη, ακόμα κι αν εργατική τάξη δεν έχει πολλούς λόγους να υπερασπιστεί το καθεστώς Μαδούρο, έχει πολύ περισσότερους λόγους να μη επιτρέψει στους αμερικανούς να κάνουν κουμάντο στη χώρα και στις αμερικάνικες εταιρείες να λεηλατήσουν τον πλούτο της μαζί με τους ντόπιους φιλο-αμερικανούς καπιταλιστές.

Στη επερχόμενη σύγκρουση η εργατική τάξη της Βενεζουέλας, όπως και η παγκόσμια εργατική τάξη, πρέπει να υπερασπιστεί τα ταξικά της συμφέροντα: την ανάγκη της να αποφασίζει η ίδια για την τύχη της και όχι οι γραφειοκράτες ή οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές.

Αυτό απαιτεί:

-Να αποτραπεί και να αποτύχει η επέμβαση των αμερικανών ιμπεριαλιστών στη Βενεζουέλα.

-Να ολοκληρωθεί το πέρασμα της εξουσίας στην ίδια την εργατική τάξη της Βενεζουέλας και στα όργανά της, με την εθνικοποίηση όλων τα βασικών μέσων παραγωγής, τον έλεγχο του εξωτερικού εμπορίου, τη δημιουργία πραγματικού εργατικού στρατού και πολιτοφυλακής και οργάνων εξουσίας της εργατικής τάξης (όργανα τύπου σοβιέτ).

-Να ηττηθούν οι Αμερικανοί και οι υποστηριχτές τους σε όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, με την ενεργή στήριξη της παγκόσμιας εργατικής τάξης στην εργατική τάξη της Βενεζουέλας.

Αλληλεγγύη στον λαό της Βενεζουέλας!

Νίκη στην Εργατική τάξη της Βενεζουέλας!

 κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ

ΣΤΗΝ ΠΑΛΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Προσυγκέντρωση κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Πλατεία Κλαυθμώνος 16:30

52 χρόνια από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου

Η εξέγερση και η ανατροπή του καπιταλισμού είναι πιο επίκαιρη από ποτέ

Ο καπιταλισμός βυθίζεται στα αδιέξοδά του. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η αδυναμία για υψηλή κερδοφορία οδηγεί σε συνεχείς πολεμικές συγκρούσεις που πλέον συγκλίνουν όλο και πιο πολύ σε μια καταστροφική σύγκρουση των ΗΠΑ και της Κίνας, ενώ ο τρόμος του πυρηνικού πολέμου αναδύεται στην επιφάνεια. Τη ίδια στιγμή που ο πλούτος των κεφαλαιοκρατών φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη, η φτώχεια καλπάζει παντού, ακόμα και στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Ο φασισμός και ο ναζισμός ορθώνουν κεφάλι τους ξανά και καλούν τους λαούς να σφαχτούν αναμεταξύ τους για να σωθεί δήθεν η πατρίδα, δηλαδή, τα κέρδη των εγχώριων καπιταλιστών. Η ισχύς του σάπιου καπιταλισμού είναι τόση που οι ισχυροί του καπιταλισμού παρακολουθούν τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού από τη ναζιστική κυβέρνηση του Ισραήλ σε ζωντανή μετάδοση και δεν κουνάνε το δακτυλάκι τους (όταν δεν βοηθάνε ενεργά τους δολοφόνους του Ισραήλ), ακριβώς όπως έκαναν οι πρόγονοί τους, όταν αναδύονταν ο φασισμός και ο ναζισμός του Μουσολίνι και του Χίτλερ. Ο φασισμός και ο ναζισμός είναι η απάντηση του σάπιου καπιταλισμού στην κρίση του και στον φόβο της επανάστασης. Γι’ αυτό, ανεξαρτήτως του αν μια αστική δύναμη είναι συντηρητική ή φιλελεύθερη, αν πρόκειται για τον Μπάιντεν ή τον Τραμπ, τον Τσίπρα ή τον Μητσοτάκη, όλοι προωθούν τον εθνικισμό και όλοι στηρίζουν το Ισραήλ.

Η ελληνική αστική τάξη με μπροστάρη τη ΝΔ, τα υπόλοιπα μνημονιακά κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ), με τη βοήθεια των ακροδεξιών δυνάμεων και την ανικανότητα της ρεφορμιστικής αριστεράς να οργανώσει τον επαναστατικό αγώνα της εργατικής τάξης και της νεολαίας, ξηλώνει κάθε κατάκτηση που έχει τη ρίζα της στο εξεγερσιακό δυναμικό του Πολυτεχνείου. Μέσα σε λίγα χρόνια, συμπιέστηκαν μισθοί-μεροκάματα-συντάξεις, εξαφανίστηκαν εργασιακά δικαιώματα, το διευθυντικό δικαίωμα των αφεντικών αναγορεύτηκε σε ιερό και απαραβίαστο, ιδιωτικοποιήθηκε ή βρίσκεται στο δρόμο της ιδιωτικοποίησης το σύνολο του δημόσιου τομέα (ενέργεια, συγκοινωνίες, κοινόχρηστοι χώροι, παιδεία, υγεία, ασφάλιση, νερό κλπ), ο αυταρχισμός έχει υψωθεί σε σημεία που θα ζήλευε και η χούντα, ενώ η ατιμωρησία των κυβερνώντων, που «γδύνουν» τη δημόσια περιουσία για να τη μετατρέψουν σε ιδιωτικό κέρδος, δεν έχει προηγούμενο.

Απέναντι σε όλα αυτά η Εξέγερση του Πολυτεχνείου δείχνει το δρόμο.

Φωτίζει το πώς οι λαοί μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα τους ακόμα και όταν όλα δείχνουν τελειωμένα και ο αντίπαλος ανίκητος. Φοιτητές και εργάτες τις μέρες της κατάληψης του Πολυτεχνείου έδειξαν ότι καμιά «χούντα» είτε αυτή των συνταγματαρχών είτε η «χούντα» του Μητσοτάκη, δεν μπορεί να τα βάλει με ένα αποφασισμένο λαό

που διψάει για λευτεριά και όχι για την ψευδαίσθηση τυπικής ελευθερίας της αστικής δημοκρατίας,

που βάζει τα δικά του συμφέροντα και τις ανάγκες πάνω από τις ανάγκες του «έθνους» των καπιταλιστών,

που γνωρίζει τον εχθρό του (τη «χούντα» αλλά και τους αμερικανούς προστάτες της) και το έδαφος πάνω στο οποίο στηρίζονται, τον καπιταλισμό,

που έχει σκοπό να φτάσει μέχρι το τέλος, την ανατροπή όχι μόνο της «χούντας» αλλά του ίδιου του καπιταλισμού, που όταν δεν μπορεί να αναπαραχθεί δημοκρατικά γίνεται «χούντα».

Ο αγώνας του εξεγερμένου λαού στο Πολυτεχνείο είναι το παράδειγμα της αποφασιστικότητας που απαιτείται για να σταματήσει η καταστροφική πορεία του καπιταλισμού και να ανοίξει ο δρόμος για την εξουσία της εργατικής τάξης.

Ας μη φοβηθούμε λοιπόν. Στο δρόμο του Νοέμβρη, στο δρόμο που δείχνει ο αγώνας του Παλαιστινιακού λαού, να βροντοφωνάξουμε και να αγωνιστούμε:

-Κάτω τα χέρια από τη δημόσια και δωρεάν υγεία-παιδεία και τα δημόσια αγαθά. Ανατροπή όλων των ιδιωτικοποιήσεων.

-Λεφτά για τις ανάγκες μας, για μισθούς και συντάξεις και όχι για την αποπληρωμή του χρέους.

-Έξω οι Αμερικανοί και οι βάσεις τους, έξοδος από την ΕΕ και αποφασιστικός, κοινός αγώνας με τους λαούς της Ευρώπης για τη διάλυσή της. Καμιά στήριξη, καμιά συνεργασία με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ.

-Κάτω η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Για μια κυβέρνηση της εργατικής τάξης, για τη δικτατορία της εργατικής τάξης, για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

κ.ο ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ  www.anasyntaxi.gr

Κάλεσμα για μια ενωτική, αντιιμπεριαλιστική, αντινατοϊκή, αντιφασιστική, αντικυβερνητική κινητοποίηση για την επέτειο της 17ης Νοέμβρη!

Σε μια ιστορική συγκυρία που

• ο ευρω-νατοϊκός ιμπεριαλισμός εξαπολύει τον πόλεμο ενάντια στην παγκόσμια πλειοψηφία στα μέτωπα της Ουκρανίας και της Δυτικής Ασίας με τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ, ενώ ετοιμάζεται να ανοίξει και νέα μέτωπα, όπως στην Καραϊβική ενάντια στη Βενεζουέλα,
• η κυβέρνηση της ΝΔ προσφέρει γη και ύδωρ σε ΕΕ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, ενάντια σε κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, υποθηκεύοντας τα συμφέροντα και την ασφάλεια του ελληνικού λαού, με την πλειοψηφία της αντιπολίτευσης να ταυτίζεται επί της ουσίας,
• επιδεινώνεται συνεχώς η φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, η παραγωγική υποβάθμιση της χώρας, οι καταστροφικές ιδιωτικοποιήσεις κοινωφελών υπηρεσιών (π.χ. εκπαίδευση, υγεία, ενέργεια, σιδηρόδρομοι), το ξεπούλημα της δημόσιας υπηρεσίας και του φυσικού πλούτου της χώρας στο ξένο και ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο,
• οξύνεται η αντιδημοκρατική κατρακύλα με σωρεία σκανδάλων (ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές, συγκάλυψη ευθυνών για το εγκληματικό σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, κ.α.), κρατικό αυταρχισμό (π.χ. πειθαρχικό δίκαιο για φοιτητές, εκπαιδευτικούς και δημοσίους υπαλλήλους γενικότερα) και αστυνομική καταστολή,
• ενώ το τέρας του φασισμού, του ναζισμού και του ρατσισμού αναβιώνει και εργαλειοποιείται από τις κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ,

…τα συνθήματα του Πολυτεχνείου «Έξω οι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ – Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» είναι επίκαιρα όσο ποτέ!

Καθίσταται επείγουσα η ανάγκη για ευρύτερες μετωπικές, πολιτικές και κινηματικές συμπορεύσεις στην κατεύθυνση της ρήξης με την ντόπια ολιγαρχία, τον ιμπεριαλισμό, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, αλλά και για την πτώση της κυβέρνησης της φτώχειας, του πολέμου και των σκανδάλων από το λαϊκό κίνημα.

Καλούμε σε συντονισμό για μια ενωτική, αντιιμπεριαλιστική, αντινατοϊκή, αντιφασιστική, αντικυβερνητική κινητοποίηση για την επέτειο της 17ης Νοέμβρη!

Υπογράφουσες οργανώσεις και συλλογικότητες:

Μέτωπο Λαϊκού Αγώνα «Ηλέκτρα Αποστόλου»

Ομάδα κομμουνιστών/αγωνιστών Λαϊκή Δράση

Πρωτοβουλία για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κινήματος

Συλλογικότητα για την Επαναστατική Ενοποίηση της Ανθρωπότητας

κομμουνιστική οργάνωση Ανασύνταξη

Κίνηση Κομμουνιστών Εργατικός Αγώνας

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΛΑΛΛΗΤΗΡΙΑ ΤΗΝ 1Η ΟΚΤΩΒΡΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΟΚΤΑΩΡΟΥ

Δεν θα σταματήσουν στην κατάργηση του 8ωρου

Δεν θα σταματήσουν, αν δεν τους σταματήσουμε

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει την επίθεση στην εργατική τάξη. Αφού όλες οι αστικές δυνάμεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ακροδεξιοί) κατάφεραν να φορτώσουν το βάρος της καπιταλιστικής κρίσης και της χρεοκοπίας του 2010 στις πλάτες της εργατικής τάξης υπογράφοντας απανωτά μνημόνια, η κυβέρνηση του Μητσοτάκη βρήκε το πεδίο ανοικτό να επιβάλει ένα μόνιμο μνημονιακό μεσαίωνα στους χώρους εργασίας. Μετά από συνεχείς νόμους για την ακύρωση του δικαιώματος στην απεργία, την κατάργηση στην πράξη των συλλογικών συμβάσεων, την ενίσχυση του διευθυντικού δικαιώματος και της ασυδοσίας των εργοδοτών, την ποινικοποίηση των διαδηλώσεων, τώρα προχωρά και στην κανονική κατάργηση του 8ωρου.

Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη δείχνει ξεκάθαρα το ταξικό της πρόσωπο. Είναι η κυβέρνηση των καπιταλιστών, νομοθετεί τη θέλησή τους για ευέλικτο, φτηνό, υποταγμένο εργατικό δυναμικό.

Με το νέο νομοσχέδιο η εργοδοσία αποκτά το «δικαίωμα» να κρατάει τον εργαζόμενο μέχρι και 13 ώρες την ημέρα. Να τον απασχολεί ακόμα και με συμβάσεις 2 ημερών, να κομματιάζει την άδεια του καλοκαιριού, να τον μετακινεί σε διαφορετικά ωράρια ανάλογα με τις ανάγκες του «businessplan» της εταιρείας. Με ένα SMS θα προσλαμβάνει και θα απολύει.

Το τι σημαίνουν αυτά το καταλαβαίνει ο καθένας από εμάς που πρέπει να εργαστεί για να ζήσει: ξεζούμισμα, φθορά της υγείας, διάλυση της οικογενειακής ζωής (ή της δυνατότητας να υπάρξει οικογενειακή ζωή), δουλειά είλωτα για να αβγαταίνουν τα κέρδη των αφεντικών.

Αυτή δεν είναι η μοίρα μας. Δεν πρόκειται για φυσικά φαινόμενα που πρέπει να τα υποστούμε. Δεν θέλουμε να ζούμε έτσι. Δεν είναι δική μας επιλογή.

Είναι η επιλογή αυτών που υπηρετούν τον καπιταλισμό.

Η πολιτική αυτή, η κυβέρνηση που την εφαρμόζει και το σύστημα που την γεννά, πρέπει και μπορούν να ανατραπούν.

Να δείξουμε τη δική μας θέληση και τη δική μας πρόταση για το πώς θέλουμε να ζήσουμε:

• 6ωρη, 5θημερη εργασία, με 40 μέρες διακοπών, εκ των οποίων 15 μέρες συνεχόμενες. Κατοχύρωση της αργίας της Κυριακής.
• Αύξηση των μισθών, των ημερομισθίων και των συντάξεων μέσα από ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις. Να καταργηθεί η παρέμβαση της κυβέρνησης στον καθορισμό του ύψους του μισθού.
• Απαγόρευση δια νόμου των απολύσεων. Δουλειά για όλους.

Θα μας πουν τα γνωστά παραμύθια: δεν αντέχει η οικονομία τέτοια μέτρα, ότι θα χρεοκοπήσουμε πάλι, θα μας πετάξει η ΕΕ εκτός, κ.ά.

Πράγματι, η καπιταλιστική οικονομία δεν αντέχει τις δικές μας ανάγκες. Επειδή έχει σε προτεραιότητα άλλες ανάγκες: την αύξηση των κερδών των καπιταλιστών, των βιομηχάνων, των τουριστικών επιχειρήσεων, των εμπόρων όπλων. Λεφτά υπάρχουν για τις κατασκευαστικές εταιρείες στις οποίες έχουν παραχωρηθεί οι εθνικοί οδοί με αποικιακού τύπου συμβάσεις, για την εκκλησία που δεν πληρώνει φόρους για τα ακίνητά της, για τους εφοπλιστές που αποφασίζουν οι ίδιοι τι φόρο (δηλ. ελεημοσύνη) θα πληρώσουν, για τους τραπεζίτες που τις χρεοκοπημένες τους τράπεζες τις ξεχρεώσαμε εμείς.

Το ελληνικό κράτος δεν χρεοκόπησε επειδή έδινε σε μας μισθούς που δεν τους δικαιούμασταν, αλλά επειδή τραπεζίτες-βιομήχανοι-εφοπλιστές-εκκλησία άδειαζαν τα ταμεία με τη βοήθεια των κυβερνήσεων τους.

Το να βγούμε από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ δεν είναι κίνδυνος αλλά ευλογία για όσους εργάζονται για να ζήσουν. Είναι κίνδυνος για τα αφεντικά, για τα παράσιτα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, των τρωκτικών του ΟΠΕΚΕΠΕ, των καλοπληρωμένων γραφιάδων των ΜΜΕ.

Η ΕΕ και το ΝΑΤΟ υπάρχουν για να προστατεύουν το δικαίωμα στην εκμετάλλευση των καπιταλιστών σε βάρος της εργατικής τάξης, για να ζουν οι καπιταλιστές καλά σε βάρος της δική μας σκληρής εργασίας.

Αυτά δεν τα ξεχνάμε και τα κάνουμε ορατά στον αγώνα μας. Αγωνιζόμαστε για:

-Μονομερή διαγραφή του χρέους, εκτός αυτού που χρωστάει το κράτος στα ασφαλιστικά μας ταμεία.

-Έξοδο από ΕΕ και ΝΑΤΟ. Λεφτά για δημόσια υγεία-παιδεία-ασφάλιση και όχι για πολεμικούς εξοπλισμούς και επιχορηγήσεις σε καπιταλιστές.

-Εθνικοποίηση των βασικών τομέων της οικονομίας -ενέργεια, επικοινωνίες, συγκοινωνίες, υγεία, παιδεία.

Εργάτη, εργάτρια,

Τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί. Ακόμα και η απλή ανάγκη να δουλεύουμε με ανθρώπινα ωράρια και να αμειβόμαστε με αξιοπρέπεια απαιτεί σκληρό αγώνα. Και τελικά ο καπιταλισμός δείχνει καθημερινά ότι δεν μπορεί να ικανοποιήσει ούτε τα στοιχειώδη. Γι’ αυτό ο αγώνας μας πρέπει να στρέφεται και εναντίον του ίδιου του καπιταλισμού και του αστικού κράτους. Δεν διεκδικούμε ένα μεγαλύτερο κομμάτι από τα ψίχουλα αλλά όλο το καρβέλι.

Καμιά μοιρολατρία, καμιά ηττοπάθεια.

Καμιά αυταπάτη ότι κάποιοι άλλοι από το πολιτικό προσωπικό των καπιταλιστών (πασόκοι, συριζαίοι, ακροδεξιοί) θα μας σώσουν.

Αγώνας για την πτώση της κυβέρνησης σημαίνει αγώνας για την ανατροπή του καπιταλισμού.

κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, www.anasyntaxi.gr