Αγωνιστικός αναβρασμός

Αγωνιστικός αναβρασμός


Όπως δείχνουν τα γεγονότα το 2006 μας αποχαιρετά με το εργατικό κίνημα να εγκαταλείπει τη χειμερινή νάρκη και να επιδιώκει να βγει ξανά στο προσκήνιο,


Την αρχή έκανε ο κλάδος των δασκάλων με της απεργιακές κινητοποιήσεις του Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου. Βέβαια η πολυήμερη απεργία των δασκάλων δεν είχε τις πρακτικές νίκες που προσδοκούσαν οι δάσκαλοι υπάρχουν όμως στοιχεία του αγώνα που καταγράφονται στα θετικά για το εργατικό κίνημα διότι ανέδειξε το αίτημα για 1400 ευρώ κατώτερο μισθό, για αξιοπρεπή διαβίωση από μια και μόνη δουλεία, που έγινε αποδεχτό από μεγάλο τμήμα της κοινωνίας και έφερε στην επικαιρότητα τα σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν στην εκπαίδευση.,


Την σκυτάλη των απεργιακών κινητοποιήσεων πήραν οι συμβασιούχοι στους ΟΤΑ και στον υπόλοιπο δημόσιο τομέα. Στον κυβερνητικό εμπαιγμό απάντησαν με απεργιακές κινητοποιήσεις, πορείες και συγκεντρώσεις διεκδικώντας μόνιμη και σταθερή δουλειά και απαίτησαν να μπει τέρμα στην ομηρία τους.


Με γενικές συνελεύσεις και στάσης εργασίας στα νοσοκομεία απάντησαν οι εργαζόμενοι στην υγεία, στα σχέδια της κυβέρνησης να εμπορευματοποίησει την νοσοκομειακή περίθαλψη. Η κυβέρνηση με τη μείωση των κονδυλίων για την υγεία, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων με τα κυκλικά ωράρια υπονομεύει τον χαρακτήρα της δημόσιας και δωρεάν υγείας, και παράλληλα ετοιμάζει σχέδια να παραδώσει τη νοσοκομειακή περίθαλψη στους επιχειρηματίες.

 

Οι εργαζόμενοι στο Ελπίς , το Αγία Σοφία, στο Αμαλία Φλέμινγκ και στο Ασκληπείο Βούλας με τις γενικές συνέλευσεις και τις στάσεις εργασίας έδωσαν την πρώτη απάντηση στα σχέδια και στις αποφάσεις της κυβέρνησης. Με τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων, που πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι ήταν από τις μαζικότερες που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια, βάζουν μπροστά στις ευθύνες τους τις συνδικαλιστικές ηγεσίες στης ανώτερες συνδικαλιστικές οργανώσεις, τις καλούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων προκειμένου να αντιμετωπίσουν την αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης, και απαιτούν από την κυβέρνηση να σταματήσει τον κατήφορο των ιδιωτικοποιήσεων και να πάρει μέτρα για την αναβάθμιση της δημόσιας και δωρεάν υγείας. Ο αγώνας των εργαζομένων στην υγεία βρίσκεται σε εξέλιξη με τις προγραμματισμένες 24ωρες απεργίες.


Ο μεγάλος πονοκέφαλος της κυβέρνησης, και ιδιαίτερα για τον υπουργό εμπορικής ναυτιλίας, είναι ο αγώνας των λιμενεργατών. Οι λιμενεργάτες στα δυο μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας, του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, με την αποχή από την υπερωρία που εφαρμόζουν επί ένα μήνα και πλέον, έχουν δώσει ένα γερό χτύπημα στην αδιαλλαξία της κυβέρνησης και στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, καταδεικνύοντας παράλληλα με αυτόν τον τρόπο τις μεγάλες ελλείψεις προσωπικού.


Η απόφαση της κυβέρνησης να παραδώσει το πιο κερδοφόρο κομμάτι των λιμανιών, το σταθμό εμπορευματοκιβωτίων, στην ιδιωτική εκμετάλλευση βρήκε αντιμέτωπο το σύνολο των εργαζομένων. Στις 4 και πλέον βδομάδες που διαρκεί ο αγώνας των λιμενεργατών είχαμε την κυβέρνηση να επιμένει στην ιδιωτικοποίηση του σταθμού εμπορευματοκιβωτίων και να ζητάει την συγκατάθεση των εργαζομένων και την συνδικαλιστική ηγεσία να απορρίπτει κάθε σκέψη για ιδιωτικοποίηση και να αντιπροτείνει διάλογο για την ανάπτυξη των λιμανιών. Ο αγώνας των λιμενεργατών υποχρέωσε την κυβέρνηση σε αναδίπλωση και τον υπουργό εμπορικής ναυτιλίας να παγώσει προσωρινά τις αποφάσεις για ιδιωτικοποίηση. Ο διάλογος που έχει ξεκινήσει βρίσκει τους λιμενεργάτες να κάθονται στο τραπέζι των συζητήσεων με τον αέρα της νίκης, και τον υπουργό εμπορικής ναυτιλίας να υπόσχεται λαϊκό καπιταλισμό μοιράζοντας μετοχές του ΟΛΠ και κίνητρα για πρόωρη συνταξιοδότηση στους λιμενεργάτες, προκειμένω να αποσπάσει την συγκατάθεση των λιμενεργατών στις αποφάσεις της κυβέρνησης για ιδιωτικοποίηση των λιμανιών.


Δεν μπορούμε να προβλέψουμε πια θα είναι τα αποτελέσματα των παραπάνω αγώνων που αναπτύχθηκαν και βρίσκονται σε εξέλιξη, εκείνο που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι έχουν πολιτικά χαρακτηριστικά, στρέφονται ενάντια στις επιλογές του κεφαλαίου, δυσκολεύουν την κυβέρνηση να υλοποιήσει της δεσμεύσεις που έχει αναλάβει απέναντι στο κεφάλαιο.


Αν το εργατικό κίνημα υποχρεώσει τη συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ να καταγγείλει την δίχρονη συλλογική σύμβαση και ξεκινήσει πάλη για νέα συλλογική σύμβαση και στον διεκδικητικό αγώνα μπούνε οι κλαδικές και οι επιχειρησιακές συλλογικές διεκδικήσεις τότε μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το εργατικό κίνημα εγκαταλείπει τη χειμερινή νάρκη και βγαίνει στο προσκήνιο.


Τις συνέπειες από την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα των ιδιωτικοποιήσεων δεν της έχουμε ζήσει ακόμα, τα αποτελέσματα βρίσκονται μπροστά μας και είναι αυτά που θα οδηγήσουν την εργατική τάξη σε αγώνες, θα φέρουν ξανά το εργατικό κίνημα στο προσκήνιο. Το ζητούμενο είναι αν αυτοί οι αγώνες θα πάρουν χαρακτηριστικά σύγκρουσης και αμφισβήτησης της κυριαρχίας του κεφαλαίου η για άλλη μια ακόμη φορά η σοσιαλδημοκρατία θα καταφέρει να ενσωματώσει το εργατικό κίνημα σε ανέξοδες για το κεφάλαιο παραχωρήσεις και μεταρρυθμίσεις.


Η επαναστατική αριστερά που πρέπει να αναλάβει τον πολιτικό και ιδεολογικό εξοπλισμό του εργατικού κινήματος βρίσκεται πολυδιασπασμένη και αποκομμένη από την εργατική τάξη και ιδεολογικά αφοπλισμένη, αδυνατεί να ηγηθεί αυτού του κινήματος. Καλείται λοιπόν να απαλλαγεί από τα βαρίδια του παρελθόντος, να επιστρέψει ξανά στο μαρξισμό, να αποκτήσει δεσμούς με την εργατική τάξη, να δημιουργήσει επαναστατικό πόλο συσπείρωσης με μαρξιστική αναφορά ώστε να μπορέσει να εξοπλίσει πολιτικά και ιδεολογικά το εργατικό κίνημα.

Αναζήτηση