Κάτω η κυβέρνηση του κεφαλαίου

Η συγκρότηση της τρικομματικής κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ, εξυπηρετεί τις σημερινές ανάγκες των κεφαλαιοκρατών καθώς:

1. Στοίχιζει το σύνολο των αστικών δυνάμεων πίσω από την πολιτική που έχει ανάγκη σήμερα η αστική τάξη με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Οι αστοί τράβηξαν όλες τις εφεδρείες τους στη μάχη, καθώς τις είχαν ανάγκη τώρα και όχι αργότερα. Δεν δίστασαν γι’ αυτό να εξευτελίσουν τη Νέα Δημοκρατία και την ηγεσία της. Ο Σαμαράς εξαναγκάστηκε σε ένα απίστευτο σερί από θεαματικές πολιτικές κωλοτούμπες, μετά από τις οποίες ενταφιάστηκε οριστικά το σχέδιο που ήθελε τη Νέα Δημοκρατία να πλασάρεται σαν αστική αντιμνημονιακή εφεδρεία και να έχει στο τσεπάκι της τη νίκη στις επόμενες εκλογές.
2. Βοηθάει τους καπιταλιστές να κερδίσουν χρόνο ρίχνοντας στη μάχη ένα πολιτικά άφθαρτο πρόσωπο, όπως είναι ο Παπαδήμος. Η εμφάνιση του Παπαδήμου στο πολιτικό προσκήνιο, σε συνδυασμό με την προκλητική στήριξη της κυβέρνησής του από τα ΜΜΕ, στοχεύει στην καθήλωση των εργαζομένων σε στάση αναμονής.
3. Εκφράζει τη σύμπνοια όλων των μερίδων της αστικής τάξης κάτω από την ηγεμονία των ισχυρότερων τμημάτων του κεφαλαίου και δηλώνει την αποφασιστικότητά τους να υλοποιήσουν την πολιτική τσακίσματος της εργατικής τάξης.
   

Έγινε σαφές από την πρώτη μέρα σχηματισμού της νέας κυβέρνησης, ότι δεν είναι μια «προσωρινή», «μεταβατική» κυβέρνηση που θα μας οδηγήσει γρήγορα σε εκλογές, αλλά μια κυβέρνηση με στόχο να κυβερνήσει για όσο περισσότερο χρόνο μπορέσει, δηλαδή για όσο της επιτρέψει η εργατική τάξη.

Η συγκρότηση της νέας τρικομματικής κυβέρνησης, είναι όμως δείγμα αδυναμίας και όχι δύναμης. Το ότι οι κεφαλαιοκράτες αναγκάστηκαν να κάψουν όλες τις εφεδρείες τους, σε σημείο που να πρέπει τώρα να αρχίζουν να δημιουργούν νέους κομματικούς σχηματισμούς, δείχνει ότι πλέον δεν μπορούν να καναλιζάρουν εύκολα τη λαϊκή οργή, δεν μπορούν να διαχειριστούν την εργατική διαμαρτυρία, δεν μπορούν «να κυβερνάνε όπως παλιά».

Κι αυτό γιατί πλέον ο λαϊκός παράγοντας, η εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώματα δεν επιτρέπουν στους κεφαλαιοκράτες να κυβερνάνε όπως παλιά κι αυτό φάνηκε και στη 48ωρη απεργία στις 19 και 20 Οκτώβρη και στη ματαίωση των παρελάσεων στις 28 Οκτώβρη. Εκεί εκδηλώθηκε η συσσωρευμένη οργή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων από την απότομη πτώση του βιοτικού τους επιπέδου, από το πέταγμα ενός ολοένα μεγαλύτερου τμήματός τους στην ανεργία και την εξαθλίωση.

Σε αυτήν την κατάσταση, η Αριστερά δεν μπορεί να συνεχίζει να πολιτεύεται σαν να βρισκόμαστε σε μια προηγούμενη φάση: περιμένοντας τις εκλογές για να καταγράψει την αλλαγή των συσχετισμών και τη φθορά του δικομματισμού. Οφείλει να μπει μπροστά με πρόταση και σχέδιο.

Σήμερα και μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, δουλεύουμε για να οργανώσει η εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώματα την αντίστασή της στην αστική πολιτική, για να αποκρούσει τη φοροεπιδρομή, τα χαράτσια, τις μειώσεις μισθών, τις απολύσεις. Επιδιώκουμε οι κινητοποιήσεις να τείνουν στον πανελλαδικό τους συντονισμό, στην κατεύθυνση Γενικής Πολιτικής Απεργίας διαρκείας, με στόχο την πτώση της κυβέρνησης και την ανάδειξη κυβέρνησης που θα υλοποιήσει τα αιτήματα του εργατικού κινήματος.

• Μονομερής διαγραφή του δημόσιου χρέους, εκτός αυτού προς τα ασφαλιστικά ταμεία. Να χάσουν τα κεφάλαιά τους οι εγχώριοι και διεθνείς τοκογλύφοι αντί να ληστευθεί η εργατική τάξη και τα εργαζόμενα στρώματα

• Διαγραφή των χρεών των εργατικών οικογενειών και των φτωχών αγροτών, των αυτό-απασχολουμένων και επαγγελματιών που προλεταριοποιούνται. Ρύθμιση των χρεών των εργαζόμενων επαγγελματιών.

• Ανατροπή του αντεργατικού Προγράμματος Σταθερότητας, του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου σφαγείου, κατάργηση των αντιλαϊκών νόμων.

• Έξοδος από την ΟΝΕ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.

• Κρατικοποίηση τραπεζών, μεγάλων επιχειρήσεων, οργανισμών κοινής ωφέλειας, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο.

• Χωρισμός κράτους-εκκλησίας. Δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας.

• Απαγόρευση των απολύσεων. Αυξήσεις στους μισθούς. Μείωση του χρόνου εργασίας. Δουλειά για όλους.