Χρεοκόπησαν. Να τους πάρουμε την εξουσία - Εργατική κυβέρνηση

Χρεοκόπησαν. Να τους πάρουμε την εξουσία - Εργατική κυβέρνηση

Η εισαγωγή της έννοιας της χρεοκοπίας στην καθημερινή πολιτική συζήτηση από τον ίδιο τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, με την τοποθέτησή του περί επιλεκτικής χρεοκοπίας, αντικατοπτρίζει ουσιαστικά τη χρεοκοπία του αστικού πολιτικού συστήματος. Με μία φράση ο Βενιζέλος, γκρέμισε τους μύθους που αποτελούσαν μέχρι σήμερα την επίσημη κυβερνητική προπαγάνδα. Από το δίλημμα «μνημόνιο ή χρεοκοπία», «καταστροφή των εργατικών κατακτήσεων ή χρεοκοπία» και «μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία», φτάσαμε στην τοποθέτηση: «και μνημόνιο και μεσοπρόθεσμο και κατακρεούργηση των εργατικών δικαιωμάτων και χρεοκοπία».

Η άγρια επίθεση των δυνάμεων καταστολής στο Σύνταγμα στις 28 και 29 Ιούνη, είναι ένα ακόμα σύμπτωμα της πολιτικής χρεοκοπίας της κυβέρνησης. Η κυβερνητική πολιτική έχει διαρρήξει το σύνολο σχεδόν των κοινωνικών συμμαχιών της αστικής τάξης και αυτό φαίνεται στην κοινωνική απομόνωση της κυβέρνησης που αδυνατώντας να βρει στηρίγματα και να συγκροτήσει συμμαχίες σε κοινωνική βάση, καταφεύγει σε αυτό που αποτελεί την τελευταία λύση για κάθε αστικό καθεστώς: την καταστολή χωρίς όρια, αυτό που ο Αμερικάνος σοσιαλιστής συγγραφέας Τζακ Λόντον χαρακτήριζε «σιδερένια φτέρνα». Η επίθεση της αστυνομίας στις 28- 29 Ιούνη ήταν μια δολοφονική επίθεση που πραγματοποιήθηκε συντεταγμένα σε όλη την έκταση της πλατείας, άρα δεν μπορεί να αποδοθεί σε κάποιους «θερμοκέφαλους» μπάτσους, αλλά σε εντολές της πολιτικής ηγεσίας η οποία είχε αποφασίσει να ρισκάρει ακόμα και την περίπτωση να υπάρξουν νεκροί. Η «απόπειρα δολοφονίας αμάχων» της 28ης Ιούνη, όπως τη χαρακτήρισε γνωστός δημοσιογράφος ξεπέρασε κάθε όριο αστικής νομιμότητας και δείχνει την αδυναμία της κυβέρνησης να χειριστεί την κατάσταση που διαμορφώνεται.


Βαίνουμε σε επαναστατική κατάσταση

Όλα τα στοιχεία δείχνουν, ότι αυτό που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα, μοιάζει όλο και περισσότερο με την κατάσταση που ο Λένιν περιέγραφε σαν επαναστατική κατάσταση. Η φράση από την απόφαση της Π.Ε. της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ «βαίνουμε σε επαναστατική κατάσταση» αποτυπώνει με ακρίβεια την πραγματικότητα. Το στοιχείο που λείπει από τα κριτήρια που έθεσε ο Λένιν είναι η επαρκής άνοδος της αγωνιστικής δραστηριότητας των μαζών, προϋπόθεση που είναι πολύ πιθανό να εκπληρωθεί τους αμέσως επόμενους μήνες, καθώς η αστική τάξη και η κυβέρνησή της συνεχίζει να ανοίγει μέτωπα καθώς και το ότι οι κυβερνώντες δεν έχουν δείξει ακόμη όλα τα σημάδια της αδυναμίας τους.

Ωστόσο, η επαναστατική κατάσταση δεν οδηγεί αναγκαστικά σε επανάσταση και μάλιστα σε νικηφόρα επανάσταση. Για να οδηγηθούμε στη νίκη της επανάστασης στην πρώτη της πράξη, δηλαδή στην εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, απαιτείται αποφασισμένη επαναστατική πρωτοπορία. Είναι εμφανές ωστόσο, το κενό που υπάρχει σε αυτό το επίπεδο, στο επίπεδο της πολιτικής εκπροσώπησης της εργατικής τάξης, καθώς η πλειοψηφία των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά αδυνατούν να διατυπώσουν πολιτική προοπτική που να υπηρετεί τα εργατικά συμφέροντα.

Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα από τις διαφωνίες και τις διαφορετικές προσεγγίσεις μεταξύ τους, συγκλίνουν στη διεκδίκηση ενός ευνοϊκότερου για την Αριστερά συσχετισμού στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας. Ακόμα και όταν τάσεις ή συνιστώσες του μορφώματος αυτού ενσωματώνουν ριζοσπαστικές προτάσεις στις θέσεις τους, προσπαθούν να τις υποτάξουν στον ορίζοντα της αστικής κυριαρχίας. Σαν συνέπεια είτε διατυπώνουν προτάσεις και προγράμματα που προσπαθώντας να ακουμπάνε στον εργατικό ριζοσπαστισμό βρίθουν αντιφάσεων είτε παραμένουν συνεπείς στο ρεφορμισμό τους διατηρώντας στο μηδέν την αξία χρήσης τους για την εργατική τάξη.

Πλήρης είναι και η αδυναμία του ΚΚΕ που έχει σηκώσει τη σημαία της ήττας, καλεί σε αγώνες και εκλογές και όλο και περισσότερο μιλάει για τη λαϊκή εξουσία, η οποία όμως αφορά κάποια άλλη εποχή. Το αποτέλεσμα είναι αντί οι δυνάμεις του να ενισχύουν το ποτάμι της κοινωνικής οργής και να συμβάλλουν στην άνοδο της αγωνιστικής δραστηριότητας των μαζών, να στέκονται μακριά βοηθώντας τελικά την κυβέρνηση σε ένα ιδιόμορφο «κοινωνικό 1989». Είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο κύριος όγκος των πρωτοπόρων κομμουνιστών βρίσκεται σήμερα στις γραμμές του ΚΚΕ και ότι είναι αναγκαίο να ταχθεί με την πλευρά της επανάστασης σημαντικό τμήμα αυτών των δυνάμεων. Για πόσο όμως οι αγωνιστές αυτοί θα ανέχονται μια τέτοια γραμμή και για πόσο ακόμα θα μπορούν να χαρακτηρίζονται πρωτοπόροι;

Τέλος, η πλειοψηφία των δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς διατυμπανίζει σε όλους τους τόνους ότι θέλει να ανατρέψει το μνημόνιο και να ρίξει την κυβέρνηση. Αρνείται όμως πεισματικά να απαντήσει στο ερώτημα ποιος ή τι θα αντικαταστήσει την έκπτωτη κυβέρνηση. Θέλει να δημιουργήσει κενό εξουσίας γκρεμίζοντας μια αστική κυβέρνηση, αλλά αρνείται πεισματικά να καλύψει αυτό το κενό, αφήνοντας αυτή τη δουλειά σε κάποιους άλλους, οχυρωμένη στο ρόλο της μόνιμης αντιπολίτευσης και της «μη κυβερνητικής» Αριστεράς.

Στο ζήτημα της πολιτικής προοπτικής απαντάει η γραμμή της εργατικής κυβέρνησης. Όταν η κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ έβαλε αυτή τη γραμμή πριν ένα χρόνο, καλώντας σε πολιτικό μέτωπο που θα θέσει το στόχο της εργατικής κυβέρνησης, το ζήτημα ήταν «εκτός ατζέντας» για το σύνολο των δυνάμεων. Σήμερα, μετά και τη σύσκεψη των οργανώσεων στις 10 Ιούλη, διαφαίνεται μια πραγματική δυνατότητα συνεργασίας οργανώσεων, που θα υπερβαίνει τις υπάρχουσες εκλογικές συμμαχίες (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και θα κινείται στη βάση αυτής της γραμμής.

Σε μια περίοδο, που το πρόγραμμα που θέσαμε με κεντρικό στόχο τη διαγραφή του χρέους, αρχίζει να κερδίζει δυνάμεις από την επιρροή των αστικών κομμάτων και να δημιουργεί προβληματισμό στην οργανωμένη βάση του ΣΥΝ και του ΚΚΕ, είναι παραπάνω από ώριμος ο στόχος της οικοδόμησης πολιτικού μετώπου που θα διεκδικήσει την εξουσία για να υλοποιήσει το μεταβατικό πρόγραμμα. Τα -έστω και μικρά- βήματα που μπορούμε να πραγματοποιήσουμε σήμερα σε αυτήν την κατεύθυνση, μπορούν να αποδειχτούν πολύ σημαντικά.