Διήμερο ΕΑΑΚ 25- 26 Μάρτη: Χαμηλή συμμετοχή, εκφυλισμός της συζήτησης

Στις 25-26 Μάρτη πραγματοποιήθηκε το διήμερο της ΕΑΑΚ, σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία για το εκπαιδευτικό κίνημα με το Υπουργείο να κόβει χρηματοδότηση προς την Παιδεία, να κλείνει ή να συγχωνεύει ΤΕΙ, ΑΕΙ και σχολεία. Η κρισιμότητα του ήταν δυσανάλογη με τη μικρή προσέλευση αγωνιστών σε αυτό, κάτι που τονίστηκε από όλες τις πλευρές. Κατά την άποψη μας κάτι τέτοιο δεν συνέβη λόγω του «τριημέρου», που ήταν και η κυρίαρχη αιτιολόγηση, αλλά οφείλεται στο ότι το διήμερο συνεχίζει να μην αναβαθμίζεται ποιοτικά και εξακολουθεί να μη δίνει τη δυνατότητα στους αγωνιστές της ΕΑΑΚ να διαμορφώσουν γραμμή αλλά και να αποφασίσουν πάνω στα ζητήματα που προκύπτουν. Αυτή η παθογένεια είναι χρόνια, αλλά σε περιόδους βαθιάς κρίσης κανείς δε μένει ανεπηρέαστος, ούτε καν η αυτοαναφερόμενη «πρωτοπορία» του κινήματος. Ακόμα και κείμενα σχημάτων που έβαζαν επί τάπητος θέματα φυσιογνωμίας της ΕΑΑΚ θάφτηκαν κάτω απ’ το χαλί, ενώ το κείμενο για άλλη μια φορά ήταν έργο των γραφείων των οργανώσεων και όχι αποκύημα της συζήτησης όλων των σχημάτων και των συντρόφων.

Το μεγαλύτερο μέρος των παράλληλων μονολόγων αναλώθηκε στο ποια πρέπει να είναι η στάση μας απέναντι στο ΜΑΣ, που προσπαθεί να στήσει παράλληλους συλλόγους στις σχολές στα πρότυπα του ΠΑΜΕ. Η μία άποψη ήταν να απαντήσουμε με μια «επίθεση ενότητας» (και εκφράστηκε από δυνάμεις που έχουν ως σημαία τους τα «ανεξάρτητα κέντρα αγώνα»), ενώ η άλλη άποψη (από δυνάμεις του συσπειρωσιακού χώρου) ήταν να δράσει η ΕΑΑΚ με τέτοιο τρόπο, ώστε οι δυνάμεις του ΜΑΣ να φύγουν μια ώρα αρχύτερα απ’ τους συλλόγους. Σαν κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ θεωρούμε ότι είναι λάθος της ΕΑΑΚ να άγεται και να φέρεται από τις εκάστοτε πρωτοβουλίες των άλλων δυνάμεων και βάσει αυτών να δρα (είτε οι δυνάμεις αυτές είναι το αστικό μπλοκ εξουσίας, είτε η ΚΝΕ), αλλά πρέπει να παράξουμε εμείς οι ίδιοι αυτοτελή πολιτική για το πώς θέλουμε την οργάνωση των φοιτητικών μας συλλόγων, στις αρχές της εργατικής δημοκρατίας των αιρετών και ανακλητών αντιπροσώπων.

Τέθηκε επίσης το ζήτημα για το αν θα είναι αποφασιστικές οι συνελεύσεις συλλόγων στις οποίες δεν συμπληρώνεται η απαραίτητη απαρτία. Υπήρξαν τοποθετήσεις ότι ακόμα και 40 άτομα είναι αρκετά για τη λήψη αποφάσεων. Κάτι τέτοιο βέβαια, θα ήταν καταστροφικό για τους συλλόγους, καθώς θα έδινε στη συνέλευση έναν εργαλειακό χαρακτήρα μακριά από τις αμεσοδημοκρατικές δομές που πρεσβεύει η ΕΑΑΚ. Το στοίχημα βέβαια, δεν είναι απλά να κερδίσουμε μια συνέλευση μακιαβελικά, αλλά να την μαζικοποιήσουμε, να την πολιτικοποιήσουμε και να την στρέψουμε προς μια αγωνιστική κατεύθυνση ενάντια στους νεκροθάφτες του μέλλοντός μας. Είναι ωστόσο, φανερός ο εκφυλισμός της συζήτησης στο εσωτερικό της ΕΑΑΚ και μόνο από το γεγονός ότι τέθηκε ένα τέτοιο θέμα.