Ανακοινώσεις της Π.Ε. της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ για τις εξελίξεις στη Βόρειο Αφρική

Μια σειρά χωρών στο βόρειο τμήμα της Αφρικής συνταράχθηκαν τους τελευταίους μήνες από κοινωνικές εξεγέρσεις που επεκτάθηκαν από την μια χώρα στην άλλη με μορφή πραγματικής χιονοστιβάδας. [...] Οι εξεγέρσεις αυτές δεν είναι άσχετες με την οικονομική κρίση, αλλά αντίθετα είναι προϊόν της. [...] σύμφωνα με το Λένιν σε κατάσταση γενικευμένης κρίσης οι αντιφάσεις των κοινωνιών βγαίνουν στην επιφάνεια και οξύνονται απότομα. Είναι δε πιο εύκολο να οδηγηθούν σε κοινωνική έκρηξη οι αδύναμες χώρες. Αν υπάρχει και πολιτικό υποκείμενο να καθοδηγήσει τις εξελίξεις τότε κάνουμε λόγο για επανάσταση. [...] ...η Οκτωβριανή επανάσταση δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός που οφείλεται μόνο στην πολιτική μαεστρία του μπολσεβίκικου κόμματος, αλλά έγινε δυνατή χάρη στο υπόβαθρο που διαμόρφωσαν οι νόμοι κίνησης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Οι χώρες της Β. Αφρικής είναι περιπτώσεις χωρών με σοβαρά κοινωνικά προβλήματα που λόγω της κρίσης οξύνθηκαν απότομα. Θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τον χαρακτήρα της κάθε περίπτωσης αν τις ταξινομήσουμε σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους.

Τυνησία και Αίγυπτος

Πρόκειται για χώρες στις οποίες μεγάλο τμήμα του πληθυσμού ζει κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας, [...] Και στις δυο (χώρες), καταλυτικά έδρασαν δυο παράγοντες για την πετυχημένη έκβαση της εξέγερσης. Πρώτον, η συμμετοχή του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος και δεύτερον η ουδέτερη στάση του στρατού που δεν επιτέθηκε στους εξεγερμένους. Η πολιτική προοπτική των εξεγέρσεων, χωρίς βέβαια να μπορεί να προεξοφληθεί τίποτα, δεν φαίνεται να έχει ευρύ ορίζοντα, καθώς το κεντρικό αίτημα των εξεγερμένων ήταν η ανατροπή της δικτατορικής κυβέρνησης, πλαισιωμένο με άλλα αιτήματα σχετικά με τις συνθήκες ζωής των λαϊκών μαζών.

Λιβύη

Σε σχέση με τη Λιβύη, οι πληροφορίες σχετικά με την εξέγερση είναι ελλιπείς και συγκεχυμένες. Η έκβαση των γεγονότων μας επιτρέπει να μιλάμε για εξέγερση που μετατράπηκε σε εμφύλιο πόλεμο. [...] Η Λιβύη παράγει το 2% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου αλλά σε αντίθεση με τις άλλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες, η παραγωγή της παρουσιάζει ανοδικές τάσεις, γεγονός που την καθιστά χώρα κρίκο για τον έλεγχο των αποθεμάτων πετρελαίου. [...]

Η επέμβαση στη Λιβύη είναι προφανές πως έχει στόχο τον πλήρη έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας από τις ΗΠΑ. Η αντίθεσή μας στην επέμβαση και την προοπτική που αυτή χαράσσει, συνδυάζεται με την καταδίκη του καθεστώτος Καντάφι και την περιγραφή της μόνης συμφέρουσας - για τους εργαζόμενους της Λιβύης και της ευρύτερης περιοχής – λύσης που είναι η επανάσταση και η εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας [...]

Η επόμενη μέρα των εξεγέρσεων δεν έχει αλλάξει τον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης, ούτε προαλείφει κλυδωνισμούς στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, καθώς οι εξεγέρσεις δεν αμφισβήτησαν τα αστικά πλαίσια. Ο βαθμός συνειδητότητας των εξεγερμένων αντικατοπτρίζεται και στις μεταβατικές κυβερνήσεις που καλούνται να διαχειριστούν την κατάσταση, καθώς αποτελούνται κατά ένα μέρος από υπολείμματα των παλιών καθεστώτων και έχουν καλές σχέσεις με τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Είναι κυβερνήσεις οι οποίες θα υπηρετήσουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Ωστόσο, οι εξεγέρσεις τροποποίησαν το συσχετισμό δύναμης στο εσωτερικό των χωρών. Οι εξεγερμένοι λαοί της βόρειας Αφρικής, κατάφεραν να αποσπάσουν παραχωρήσεις από την αστική τάξη, βελτιώνοντας το βιοτικό τους επίπεδο, ενώ έχουν κατακτήσει αυτοπεποίθηση, στοιχείο που μπορεί να παίξει ρόλο σε μια πιθανή νέα φάση σύγκρουσης.

Είναι σαφές ωστόσο, ότι η έκβαση των εξελίξεων θα ήταν τελείως διαφορετική αν υπήρχε ένα ριζωμένο επαναστατικό κίνημα στις χώρες αυτές. Η προοπτική της εγκαθίδρυσης εργατικής εξουσίας θα δρούσε σαν καταλύτης όχι μόνο στις αραβικές χώρες αλλά και στην ευρύτερη περιοχή και ιδίως στο βόρειο τμήμα της μεσογείου που μαστίζεται από την κρίση. Κάτι τέτοιο είναι βέβαια πολύ δύσκολο σε χώρες που απουσιάζουν σχεδόν παντελώς δυνάμεις που να αναφέρονται στον επαναστατικό μαρξισμό. Καθήκον των επαναστατικών δυνάμεων είναι να αγωνιστούν ενάντια στην αστική τάξη της χώρας τους και να εγκαθιδρύσουν την εργατική εξουσία. Αυτή είναι και η ύψιστη εκδήλωση του προλεταριακού διεθνισμού στην πράξη. Το σπάσιμο έστω και ενός μόνο κρίκου της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας θα αποτελούσε φωτεινό παράδειγμα για όλους τους λαούς του κόσμου.