Στη μνήμη της Αγγελικής Ξύδη 

1951-2005

Γεννήθηκε το 1951 στον Πειραιά. Φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθήνας συμμετείχε δραστήρια στους φοιτητικούς αγώνες κατά της Χούντας. Ήταν μέλος της Αντί-ΕΦΕΕ και της ΚΝΕ. Το 1973 ήταν μέλος της Επιτροπής Φοιτητών της Νομικής και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης του Πολυτεχνείου. Το 1974 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Από το 1976 ήταν μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Πόλης της Κομματικής Οργάνωσης Πειραιά του ΚΚΕ και αργότερα ως το 1989, μέλος του Πολιτιστικού Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ. Το 1989 αποχώρησε από το ΚΚΕ, συμμετείχε αρχικά στο ΝΑΡ και στη συνέχεια στην Αριστερή Ανασύνταξη, ως μέλος της Συντακτικής Επιτροπής και Διευθύντρια του περιοδικού.

Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιήθηκε στο Δίκτυο για τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα και πήρε ενεργό μέρος στο κίνημα αλληλεγγύης προς τους λαούς της Λατινικής Αμερικής και ιδιαίτερα τους Ζαπατίστας. Συμμετείχε στην έκδοση του περιοδικού «Σήματα Καπνού» και στην καμπάνια «Ένα σχολείο για τους Τσιάπας».

Στις 11 Μάρτη 2005 έχασε τη μάχη με μια σπάνια αρρώστια που την καθήλωσε για δύο χρόνια. Κηδεύτηκε στις 15 Μάρτη στο Νεκροταφείο της Καισαριανής.

Αποχαιρετιστήρια λόγια της ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ προς τη συντρόφισσα Αγγελική

Τα μάθαμε από καιρό τα άσχημα μαντάτα, Αγγελική.

Και όμως!  Δεν είναι εύκολος ο αποχαιρετισμός! Αλλά ξέρουμε. Δεν σου πρέπουν κλαψουρίσματα. Δεν ταιριάζουν στη δημιουργική και περήφανη διαδρομή σου.

Στη σύντομη ζωή σου έκανες το χρέος σου. Την αφιέρωσες ολόπλευρα στην πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση. Στα φοιτητικά σου χρόνια αντιπάλεψες τη χουντική τυρρανία.  Στη συνέχεια την πρόσφερες στην πάλη για την υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων της εργατικής τάξης. Της τάξης των γονιών σου.

Έδειχνες διπλά χαριτωμένη όταν νεαρή ακόμα φοιτήτρια γνωστοποιούσες την κοινωνική ταυτότητα του πατέρα σου. Εργάτης! Έλεγες με αυτοπεποίθηση, αφήνοντας την αίσθηση ότι ήθελες να περιγελάσεις το αρχοντικό παρελθόν των προγόνων σου.

Και όταν ο κόσμος μας κατέρρεε (ένας κόσμος που φυσικά δεν ήταν ακριβώς ο δικός μας, άσχετα αν δεν το συνειδητοποιήσαμε έγκαιρα).

Όταν ο μαρξισμός βρέθηκε στη γωνία σφυροκοπούμενος από τα πυρά της αντιδραστικής αστικής ιδεολογίας και προπαγάνδας, όταν η ιμπεριαλιστική ιδεολογική τρομοκρατία σκόρπιζε την απογοήτευση και τη σύγχυση, όταν πολλοί φίλοι, άθελά τους ίσως και ανεξάρτητα από προθέσεις, περνούσαν στο αντίπαλο ιδεολογικό στρατόπεδο ή χάνοντας στη Βαβέλ μιας αδιέξοδης αμφισβήτησης των πάντων, σ’ αυτά τα δύσκολα, τα πιο δύσκολα ίσως χρόνια που περάσαμε, εσύ δεν δείλιασες. Στάθηκες όρθια και πρόσθεσες το δικό σου λιθαράκι για μια μελλοντική ιδεολογική αντεπίθεση.

Έτσι, όρθια, σίγουρη και χαμογελαστή θα σε θυμόμαστε στην Αριστερή Ανασύνταξη.

Απευθύνοντάς σου τον ύστατο χαιρετισμό, θέλουμε να επαναλάβουμε εκείνο που πολλές φορές λέγαμε:

Τι κι αν δε ζήσουμε εμείς τη νέα κοινωνία;

Θα την κατακτήσει, θα την οικοδομήσει και θα τη ζήσει η τάξη μας.

Στους τωρινούς και στους μελλοντικούς αγώνες γι’ αυτήν την κοινωνία, θα είσαι παρούσα ακριβή μας συντρόφισσα.

Καλό σου ταξίδι  Αγγελική.