«Η Ευρώπη σε κρίση - για μια διεθνιστική επαναστατική εναλλακτική»

“Europe in crisis – for an internationalist revolutionary alternative” (read in english)

Αγαπητοί σύντροφοι,

Η καπιταλιστική κρίση, τα αποτελέσματα της οποίας πάνω στην εργατική τάξη είναι ολέθρια, συνίσταται στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίων τα οποία λιμνάζουν και μένουν αναξιοποίητα, διότι δεν αποφέρουν στους ιδιοκτήτες τους τα πριν την κρίση κέρδη.

Οι οικονομικές κρίσεις υπερσυσσώρευσης αποτελούν δομικό χαρακτηριστικό του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αποτελούν εκδήλωση της αντίφασης ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την ατομική ιδιοποίηση του προϊόντος της παραγωγής από τους κεφαλαιοκράτες.

Οι καπιταλιστικές κρίσεις δεν είναι αποτέλεσμα λανθασμένων πολιτικών επιλογών ή κακής κανονιστικής διάρθρωσης των παγκοσμίων αγορών. Είναι φαινόμενο σύμφυτο με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και παρουσιάζουν περιοδικότητα στην εμφάνισή τους.

Σύμπτωμα της κρίσης είναι η όξυνση του ανταγωνισμού τόσο ανάμεσα στους μεμονωμένους κεφαλαιοκράτες, όσο και ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη. Ενδεικτικό γι’ αυτό, ήταν η έντονη αντιπαράθεση μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Δ.Ν.Τ με αφορμή το ελληνικό πρόβλημα. Η αντίθεση εν προκειμένω εντοπιζόταν στο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση από τη μία πλευρά αποσκοπούσε σε κέρδη μέσω υπέρογκων επιτοκίων και σε μοίρασμα των απωλειών σε όλους τους κατόχους κρατικών ομολόγων σε περίπτωση αναδιάρθρωσης του χρέους (ελεγχόμενη χρεοκοπία). Αντίθετα στόχος του Δ.Ν.Τ. ήταν η αναβολή της χρεοκοπίας και η αντιμετώπιση του δημοσίου χρέους ως αντικείμενο κερδοφόρων επενδύσεων. Σε αυτή τη βάση επιδιωκόταν η επιμήκυνση της δανειοδοτικής σύμβασης με την Ελλάδα που στην ουσία ισοδυναμούσε με επιμήκυνση της κηδεμονίας και της επιτήρησης της ελληνικής οικονομίας.

Τώρα βρισκόμαστε στη φάση όπου ο ισχυρότερος ιμπεριαλιστής, το ΔΝΤ και ο αμερικάνικος παράγοντας, επέβαλε το συμφέρον του και επιπλέον, στο πλαίσιο ενός νέου κουρέματος του χρέους, αυτό πρέπει να το επιβαρυνθούν τα κράτη της ευρωζώνης και κυρίως η Γερμανία, «επιστρέφοντας» έτσι μέρος των κερδών τους, των προηγούμενων χρόνων.

Η όξυνση του ανταγωνισμού ανάμεσα σε κεφαλαιοκράτες και κράτη είναι παρούσα σε κάθε κρίσιμη συνεδρίαση του γιούρογκρουπ, όπου διεξάγονται πραγματικές μάχες οι οποίες έχουν αντίκρισμα στις διακρατικές σχέσεις και αφορούν ουσιαστικά στο επισφαλές μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης.

Ο καπιταλισμός για να ξεπεράσει την κρίση του πρέπει να περάσει σαν οδοστρωτήρας πάνω από τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης, πρέπει να καταστρέψει πολύ μεγάλο μέρος παραγωγικών δυνάμεων και κυρίως εργατικής δύναμης.

Η καπιταλιστική κρίση οδηγεί σε κλείσιμο επιχειρήσεων, σε απολύσεις και έχει ως αποτέλεσμα τη φτώχεια, την πείνα, την εξαθλίωση χιλιάδων εργατών, φτωχών αγροτών και αυτοαπασχολούμενων οι οποίοι προλεταριοποιούνται.

Ο καπιταλισμός δεν μπορεί πλέον να διασφαλίσει στην εργατική τάξη και στα φτωχά λαϊκά στρώματα, ούτε τα στοιχειώδη, ούτε τα ελάχιστα: εργασία, αξιοπρεπές μεροκάματο, κοινωνική ασφάλιση και σύνταξη, δωρεάν, δημόσια υγεία-πρόνοια-παιδεία, αξιοπρεπή διαβίωση για τους άνεργους, στοιχειώδη πολιτικά-συνδικαλιστικά-δημοκρατικά δικαιώματα.

Αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου για την εργατική τάξη, η πάλη για την άμεση επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση μιας κοινωνίας χωρίς φτώχεια, ανεργία, εξαθλίωση, χωρίς πολέμους, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο!

Η σοσιαλιστική επανάσταση δεν είναι ένα μονόπρακτο έργο. Είναι μια ολόκληρη περίοδος επαναστατικών ανατροπών και επαναστατικών μετασχηματισμών. Στην πρώτη της πράξη νικάει αρχικά σε μια χώρα ή σε μια ομάδα χωρών, η τελική της όμως νίκη είναι μια παγκόσμια υπόθεση και πραγματοποιείται μόνο σε παγκόσμιο επίπεδο. Η τελική της νίκη, η κατάκτηση του σοσιαλισμού-πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας, δηλαδή τα πρώτα στάδια της αταξικής και ακρατικής, της κομμουνιστικής κοινωνίας, της κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών δεν μπορεί να υπάρξει σε μια χώρα ή ομάδα χωρών όταν κυρίαρχος ή συγκυρίαρχος στις παγκόσμιες εξελίξεις παραμένει ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός, μπορεί να υπάρξει μόνο παγκόσμια.

Θα μας επιτρέψετε να πούμε ότι μένουμε πιστοί στο Λενινιστικό σύνθημα, το οποίο θεωρούμε επίκαιρο, για την αναγκαιότητα της πάλης για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες του κόσμου, στο βαθμό που το σύνθημα αυτό δεν θα μπερδέψει κανέναν επαναστάτη για την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα ξεσπάσματος της παγκόσμιας επανάστασης και νίκης της, στην πρώτη της πράξη, σε μια ξεχωριστά παρμένη χώρα, ή ομάδα χωρών.

Η χώρα αυτή θα αποτελεί τον αδύνατο κρίκο στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα και ένας τέτοιος κρίκος πιστεύουμε ότι είναι η Ελλάδα. Ίσως όχι μόνο, αλλά σίγουρα η Ελλάδα. Και αυτό διότι η καπιταλιστική κρίση είναι πιο βαθιά και μακρόχρονη στην Ελλάδα και συνοδεύεται από ένα χρέος το οποίο δεν είναι εξυπηρετήσιμο. Αυτό το γεγονός κάνει πιο ορατή και αποκαλύπτει γυμνή σε πλατιές εργατικές και λαϊκές μάζες την αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας. Η αστική τάξη της χώρας αδυνατεί να βγει μόνη της από την κρίση και η εξουσία της βρίσκεται σε κίνδυνο. Σε αυτό συνίσταται εν κατακλείδι η αδυναμία του συγκεκριμένου κρίκου.

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση βαθαίνει. Η ύφεση στην ευρωζώνη αφορά πλέον τον πυρήνα της. Για 6η συνεχόμενη χρονιά η ύφεση στην Ελλάδα συρρικνώνει το ΑΕΠ κατά 5% περίπου, και συνολικά θα φτάσει στο 25%.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της τρικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά και με τους αργυρώνητους προπαγανδιστές της στα ΜΜΕ να βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία για να πείσουν ότι όπου να είναι βγαίνουμε από την ύφεση και την κρίση, η πραγματική κατάσταση είναι διαφορετική. Η παρατεταμένη ύφεση διαμορφώνει στη χώρα ένα περιβάλλον το οποίο μοιάζει με την καταστροφή που δημιουργεί ένας πόλεμος. Τα σχέδια της Τρόικας για την Ελλάδα είναι η διαμόρφωσή της σε μια ειδική οικονομική ζώνη, με την εργατική τάξη να δουλεύει με μισθούς πείνας, χωρίς δικαιώματα, με την δημόσια περιουσία και τον ορυκτό της πλούτο να εκποιείται στους μονοπωλιακούς ομίλους οι οποίοι θα έχουν προνομιακή μεταχείριση από το κράτος.

Η πολιτική αστάθεια, οι συνεχείς κυβερνητικές ανατροπές, η αμφισβήτηση και η καταβαράθρωση του δικομματισμού, ο οποίος αποτελούσε τη βασική μέθοδο αστικής διακυβέρνησης για πάνω από 35 χρόνια στην Ελλάδα, η αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος από τις λαϊκές μάζες και τα τρικλίσματα της κυβέρνησης Σαμαρά, συνοψίζουν μια περίοδο αδυναμίας της αστικής τάξης να σταθεροποιήσει το σύστημα διακυβέρνησής της.

Η κατάσταση πολιτικής αστάθειας θα συνεχιστεί και θα γίνει πιο έντονη στο επόμενο διάστημα, στο οποίο η κρίση θα οξυνθεί και θα αγκαλιάσει και χώρες οι οποίες ήταν εκτός της κρίσης.

Η παραμικρή πλέον διεκδίκηση αποτελεί ζήτημα επαναστατικής πάλης, θα επιτευχθεί δηλαδή με την πάλη που αμφισβητεί συνολικά την ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και την ξεπεσμένη και πλήρως εκφυλισμένη αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η πάλη για κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής, στο όνομα της εργατικής τάξης, και η δημοκρατία των εργατικών συμβουλίων αποτελούν την απάντηση της εργατικής τάξης στην ανικανότητα του καπιταλισμού να καλύψει όλες τις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης και στον εκφυλισμό του αστικού κοινοβουλευτισμού.

Η ίδια η ανικανότητα του καπιταλισμού να διασφαλίσει στην εργατική τάξη τα στοιχειώδη για την επιβίωσή της, έφερε στο προσκήνιο, στην ημερήσια διάταξη, το ζήτημα της εξουσίας.

Η επανάσταση στην Ελλάδα προβάλλει από τη μια ως αναγκαιότητα: απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση των καπιταλιστών που οδηγεί μαζικά την εργατική τάξη και φτωχά λαϊκά στρώματα στην καταστροφή, την εξαθλίωση και τη λιμοκτονία, η εργατική τάξη δεν θα δεχτεί να αυτοκτονήσει. Ταυτόχρονα, η επανάσταση στην Ελλάδα είναι δυνατή: υπάρχει μια ώριμη και με μεγάλες ιστορικές εμπειρίες εργατική τάξη, η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων είναι επαρκής και κυρίως η σοσιαλιστική προοπτική μπορεί να γίνει κατανοητή και να την ασπαστεί μαζικά η εργατική τάξη.

Πιστεύουμε ότι η κατάσταση όπως διαμορφώθηκε το προηγούμενο διάστημα στη χώρα, είχε πολλά από τα χαρακτηριστικά μιας επαναστατικής κατάστασης, η οποία μπορεί σήμερα να βρίσκεται σε άμπωτη αλλά μπορεί πολύ γρήγορα να επανεμφανιστεί στο προσκήνιο με τη μορφή πλημμυρίδας. Καθήκον των κομμουνιστών είναι να μετατρέψουν την επαναστατική κατάσταση σε επανάσταση.

Η εργατική τάξη στην Ελλάδα δεν κατόρθωσε να αποκρούσει την επίθεση που δέχθηκε και δέχεται ακόμα. Οι αγώνες που αναπτύσσονται κάτω από το βάρος της επίθεσης των κεφαλαιοκρατών δεν είναι ακόμα αντίστοιχοι της επίθεσης που θέλουν να αποκρούσουν, είναι ακίνδυνοι για την αστική τάξη και την κυβέρνηση. Γι’ αυτό ευθύνεται η μακροχρόνια επίδραση του αστισμού στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα συνολικά και η έλλειψη επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης.

Η εργατική τάξη κατανοεί πλέον από την ίδια της την πείρα ότι η παραμικρή της διεκδίκηση είναι αδύνατο να ικανοποιηθεί με τον παλιό τρόπο διεκδίκησης, το ρεφορμιστικό, διότι βρίσκει μπροστά της το τείχος του δημόσιου χρέους, τα μνημόνια, την Τρόικα, την κυβέρνηση. Βρίσκει μπροστά της το κράτος, τις δυνάμεις καταστολής, το δικαστή, την επιστράτευση. Ως εκ τούτου η πάλη της παίρνει αντικειμενικά πολιτικά χαρακτηριστικά, ενώ το ζήτημα της κυβέρνησης αναδείχτηκε σε κρίσιμο ζήτημα από την ίδια την ταξική πάλη.

Η κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, χρόνια τώρα, προβάλλει την πολιτική τουΕνιαίου Εργατικού Μετώπουπάλης και εξουσίας. Από την αρχή της κρίσης, διαμορφώσαμε έγκαιρα ένα συνεκτικό πρόγραμμα πάλης, το οποίο αποτελεί την απάντηση στην κρίση από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων. Αυτό το πρόγραμμα έχει ως βασικό του κρίκο τη μονομερή διαγραφή του χρέους, εκτός αυτού προς τα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτή η διεκδίκηση φέρνει μαζί της την πάλη για την εθνικοποίηση των τραπεζών, των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων και των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο, την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωζώνη και το ΝΑΤΟ, την ικανοποίηση των αιτημάτων των εργατικού κινήματος για δουλειά, αξιοπρεπή διαβίωση, κοινωνική πρόνοια, κτλ.

Ταυτόχρονα, απαντήσαμε και το ερώτημα ποιος θα υλοποιήσει αυτό το πρόγραμμα, το οποίο στην ολότητα του δεν μπορεί να εφαρμοστεί στα πλαίσια του καπιταλισμού, και γι’ αυτό το ονομάζουμε μεταβατικό. Η απάντησή μας, η οποία αξιοποιεί τις καλύτερες παραδόσεις του κομμουνιστικού κινήματος, είναι ότι το πρόγραμμα αυτό μπορεί να ξεκινήσει να υλοποιείται από μια εργατική κυβέρνηση, όπως αυτή περιγράφεται από το 4ο Συνέδριο της 3ης Διεθνούς.

Η εργατική κυβέρνηση μπορεί να αποτελέσει την απαρχή της επανάστασης, το δρόμο για την εργατική εξουσία. Η εργατική κυβέρνηση την οποία εμείς προβάλαμε και προβάλουμε, είναι η κυβέρνηση των εργατών και των φτωχών αγροτών, του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού και η πάλη για την εγκαθίδρυσή της μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για το ξέσπασμα επαναστατικών αγώνων στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Η εγκαθίδρυσή της θα είναι αποτέλεσμα σκληρών ταξικών συγκρούσεων. Η εργατική κυβέρνηση δεν αντικαθιστά ούτε υποκαθιστά την επανάσταση.

Η επιδιωκόμενη εργατική κυβέρνηση μέσα στις τρέχουσες συνθήκες μιας σχετικής κοινοβουλευτικής ομαλότητας, δεν θα είναι ένα βήμα προς την επανάσταση αλλά το πρώτο βήμα της επανάστασης, της δικτατορίας του προλεταριάτου. Θα είναι είτε η θεσμική έναρξη της επανάστασης είτε η θεσμική ήττα της επανάστασης και των επαναστατικών πολιτικών δυνάμεων από τις ρεφορμιστικές δυνάμεις και τη φίλιά τους αστική τάξη, όποτε θα πρέπει να ανατραπεί. Τα συνθήματα όμως του ενιαίου πολιτικού εργατικού μετώπου και της εργατικής κυβέρνησης, στο βαθμό που συσπειρώνουν την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους μικροαστούς και στο βαθμό που με τη δουλειά των επαναστατικών εργατικών δυνάμεων διαλύουν τις ρεφορμιστικές αυταπάτες της εργατικής τάξης, μπορούν να εκμαιεύσουν το σχηματισμό μιας επαναστατικής εργατικής κυβέρνησης η οποία θα αποτελέσει αφετηρία της προλεταριακής επανάστασης, «μια σημαντική αφετηρία για την κατάκτηση της δικτατορίας του προλεταριάτου», όπως επισημαίνει και η σχετική απόφαση του 4ου Συνεδρίου της 3ης Διεθνούς.

Διαβλέποντας τη φθορά των αστικών κομμάτων, ως αποτέλεσμα της πολιτικής τους σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης και την ενίσχυση της Αριστεράς, θεωρούσαμε και θεωρούμε ότι το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης μπορεί να μετατραπεί γοργά από σύνθημα ζύμωσης σε επίκαιρο σύνθημα δράσης.

Μπορεί να μην κατορθώσαμε να συμπτύξουμε μέτωπο στη βάση αυτού του συνθήματος δράσης, μπορεί να μην αναπτύξαμε επαρκώς την επιχειρηματολογία γύρω από την εργατική κυβέρνηση, τις δυνατότητες και τους κινδύνους, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι πήραμε έγκαιρα θέση και απαντήσαμε με μια εντελώς συγκεκριμένη πρόταση, προϊόν επεξεργασίας και εμπειρίας του διεθνούς επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος.

Η πρότασή μας αυτή συνέβαλε στην ωρίμαση των συνθηκών για την πραγματοποίησή της, πράγμα που τώρα γίνεται διακριτό με την παραδοχή εκ μέρους σημαντικών τμημάτων της Αριστεράς και ανένταχτων, της αναγκαιότητας οικοδόμησης πολιτικού μετώπου για την υλοποίηση του μεταβατικού προγράμματος από θέση εξουσίας. Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες άρθρων και πολιτικών παρεμβάσεων αλλά και ανάληψης πρακτικών πρωτοβουλιών στην κατεύθυνση του πολιτικού μετώπου πάλης και εξουσίας για την αναγκαιότητα του οποίου μιλούσε και εξακολουθεί να μιλάει, η κ.ο ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ. Πρακτικό βήμα στην κατεύθυνση του μετώπου είναι η δημιουργία της «Συμπόρευσης» δυνάμεων και αγωνιστών και οι πρωτοβουλίες που πρόκειται να αναληφθούν.

Σαν μια μορφή «φαινομενικά εργατικής κυβέρνησης» εμφανίστηκε η «αριστερή κυβέρνηση» που πρότεινε στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ, ένας ρεφορμιστικός συνασπισμός κομμάτων, και απέσπασε ένα σημαντικό μερίδιο ψήφων. Η εκτίναξή του αυτή αναδεικνύει με το δικό της τρόπο τη δυναμική της πολιτικής που συμπυκνώνεται στο σύνθημα «εργατική κυβέρνηση». Εάν η κομμουνιστές κινούταν έγκαιρα και έπαιρναν πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση οικοδόμησης ενιαίου εργατικού πολιτικού μετώπου με το σύνθημα δράσης της εργατικής κυβέρνησης, πράγμα που έγκαιρα τους προτείναμε, σήμερα τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά για την κομμουνιστική αριστερά και το εργατικό κίνημα.

Το γεγονός ότι σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης κάτω από την επίδραση του συνθήματος της «αριστερής κυβέρνησης» υποστήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ καθιστά αναγκαία τη χάραξη μιας ενιαιομετωπικής πολιτική απέναντί του. Από τη μία, ανοιχτό μέτωπο, ιδεολογικό και πολιτικό, στις αυταπάτες που σπέρνει στην εργατική τάξη για ένα κοινοβουλευτικό δρόμο στο πλαίσιο του ευρώ και της Ε.Ε για το σοσιαλισμό(!), και από την άλλη πολιτική ενότητας στη βάση του μεταβατικού προγράμματος για την είσοδο στην πλατιά εργατική τάξη και την απόσπαση της από την αστική επιρροή.

Προϊόν της καπιταλιστικής κρίσης, του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο που σαπίζει, είναι η επανεμφάνιση και διόγκωση του εθνικισμού και του φασισμού-ναζισμού. Με ενιαίο μέτωπο πρέπει να αντιμετωπίσουν οι κομμουνιστές αυτό το φαινόμενο, παίρνοντας πρωτοβουλίες για την οικοδόμησή του. Με ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωμένο τρόπο, η δουλειά των κομμουνιστών στους χώρους δουλειάς για τα δικαιώματα και τις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης, ανεξαρτήτου φυλής, έθνους και φύλου, καθώς και η πρωτοπόρα πάλη τους στις εργατικές και λαϊκές συνοικίες ενάντια στους φόρους, στα χαράτσια, στις διακοπές ρεύματος, τις εξώσεις κλπ, μπορεί να αντιμετωπίσει το φασισμό και τους εκπροσώπους του. Η αποτελεσματικότητα του αγώνα αυτού δεν είναι άσχετη με την πρόταση εξουσίας για έξοδο από την παρούσα κρίση που πρέπει να καταθέσει άμεσα η κομμουνιστική αριστερά. Μόνο ένα ενιαίο εργατικό μέτωπο πάλης και εξουσίας μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους ναζιστικές ομάδες και να φρενάρει την προοπτική να αποτελέσουν το τελευταίο χαρτί των αστών για την αποτροπή και καταστολή της προλεταριακής επανάστασης.

Η πρωτοβουλία για τη Διεθνή Συνδιάσκεψη και η ίδια η Συνδιάσκεψη, στο βαθμό που οι επεξεργασίες της συνδεθούν με την αμεσότητα της προλεταριακής επανάστασης και την επεξεργασία πολιτικής ταχτικής για το ξέσπασμά της, έχει να προσφέρει πολλά και μπορεί να ασκήσει πραγματική πίεση προς πολλές κατευθύνσεις: προς το ρεφορμισμό, με τη διάλυση των αυταπατών για τη δυνατότητα άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής στο πλαίσιο του ευρώ και οποιασδήποτε επαναδιαπραγμάτευσης υπέρ των εργατικών συμφερόντων στο πλαίσιο της ΕΕ και χωρίς την αποφασιστική σύγκρουση με το κεφάλαιο. Προς το σεχταρισμό και τον αναχωρητισμό, οι οποίοι παραπέμπουν την επανάσταση στις καλένδες ενώ αυτή βρίσκεται, από καιρό τώρα, στην ημερήσια διάταξη. Και σίγουρα θα παίξει ρόλο στον επανεξοπλισμό των κομμουνιστών, οι οποίοι στους φορείς μιας τέτοιας πρωτοβουλίας θα διακρίνουν τις καλύτερες παραδόσεις και επεξεργασίες τους διεθνούς επαναστατικού, του μπολσεβίκικου κινήματος.

Οι κομμουνιστές, όπου και αν βρίσκονται, σε διάσπαση με το ρεφορμισμό και τον οπορτουνισμό, πρέπει να κινηθούν στην κατεύθυνση της ενότητάς τους για την οικοδόμηση επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων νέου τύπου. Να βαδίσουν σήμερα αποφασιστικά προς τις μάζες, παλεύοντας αποφασιστικά για την ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά και κάθε καπιταλιστικής κυβέρνησης, με την πολιτική του ενιαίου εργατικού μετώπου, στη βάση του μεταβατικού προγράμματος και με το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης. Η τακτική αυτή, με αυτό το πρόγραμμα και με αυτό το σύνθημα, είναι για εμάς η πιο ενδεδειγμένη σήμερα τακτική στην Ελλάδα.

Φυσικά, η βάση αυτή δεν είναι επαρκής για την οικοδόμηση επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος νέου τύπου το οποίο προϋποθέτει ιδεολογικοπολιτική ενότητα στη βάση των αρχών του Μαρξισμού-Λενινισμού. Η ενότητα των κομμουνιστών όμως δεν θα επιτευχθεί στο κενό και δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη από τη συγκυρία. Για να αποτελέσει υπόθεση της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού θα πρέπει να επιτευχθεί μέσα στην πάλη για την εργατική απάντηση στην παρούσα καπιταλιστική κρίση.

Η επαναστατική ανασύνταξη μπορεί να υπάρξει μόνο στη βάση του μαχόμενου υλισμού, στη βάση του μαρξισμού και του λενινισμού, και θα πραγματοποιηθεί μέσα στην καθημερινή πάλη του εργατικού κινήματος ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση που δυναμώνει παντού, και μέσα στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο, που επεκτείνονται σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση ο συντονισμός της δράσης και η ενότητα όλων των επαναστατών, όλων των μαρξιστών αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση.

Η κατάκτηση μιας νέας κομμουνιστικής Διεθνούς αποτελεί καθήκον άμεσης προτεραιότητας, και σ’ αυτό οφείλουν να επικεντρώσουν την προσοχή τους οι σύγχρονοι μαρξιστές. Για μια Κομμουνιστική Διεθνή του 21ου αιώνα, για μια Διεθνή της τελικής νίκης. Για μια νέα Κομμουνιστική Διεθνή που θα βασίζεται στις αρχές του μπολσεβικισμού, στο θεωρητικό και ιδεολογικοπολιτικό κεκτημένο της Γ΄ Διεθνούς των πρώτων λενινιστικών χρόνων δράσης της, και θα ενσωματώνει στη δράση της τις επαναστατικές παραδόσεις και κατακτήσεις όλων των ως τώρα Διεθνών, ολόκληρου του παγκόσμιου επαναστατικού εργατικού κινήματος.

Τελειώνοντας, χαιρετίζουμε για μια ακόμα φορά τη Διεθνή Συνδιάσκεψη και δηλώνουμε ότι είμαστε στη διάθεση των συντρόφων για οποιαδήποτε παραπέρα επεξήγηση για τη γραμμή που προτείνουμε. Επίσης, είμαστε πρόθυμοι να μάθουμε την ιδιαίτερη γραμμή που προτείνουν άλλοι σύντροφοι για το κίνημα στη χώρα τους.

Ζήτω η παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση!

κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ