Προκήρυξη της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ 31 Γενάρη

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ



Η εξέλιξη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, δείχνει ότι ο καπιταλισμός, έχοντας φτάσει στο ανώτατο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, είναι πλέον σύστημα ιστορικά ξεπερασμένο. Η βαθύτερη αιτία αυτής, αλλά και όλων των προηγούμενων οικονομικών κρίσεων είναι οι αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Είναι αυτές οι αντιφάσεις που καταλήγουν στο «πνίξιμο» του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου και στην αδυναμία του να αξιοποιηθεί παραπέρα, οδηγώντας στην κρίση, δηλαδή στο σπάσιμο του κύκλου της αέναης ανάπτυξης.

Υπεύθυνος για την κατάσταση της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων είναι ο καπιταλισμός. Καμία άλλου είδους ανάπτυξη αυτού του συστήματος που να είναι υπέρ των εργαζομένων δεν είναι δυνατή. Δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερος καπιταλισμός.

Η κρίση οξύνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις, αυξάνει την ένταση της μεταξύ τους διαπάλης, καθώς και τις προσπάθειες να εξάγουν την κρίση τους στις πιο αδύναμες χώρες της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας. Οι διάφορες «προτάσεις ξεπεράσματος της κρίσης» που διατυπώνονται από απολογητές του συστήματος, βρίσκονται εκτός πραγματικότητας. Οι κεφαλαιοκράτες παλεύουν να ξεπεράσουν την κρίση με το μόνο τρόπο που γνωρίζουν και μπορούν: με μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, με σύνθλιψη της εργατικής τάξης, με επιτάχυνση της διαδικασίας εξαφάνισης των μεσαίων στρωμάτων.

Με υπόβαθρο την κρίση, διαμορφώνεται ένα κοινωνικό πεδίο εύφλεκτο που μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε κοινωνική αναταραχή και σε ξεσπάσματα όπως αυτό που ζήσαμε στη χώρα μας το Δεκέμβρη. Με αφορμή τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή, πυροδοτήθηκε ουσιαστικά η συσσωρευμένη κοινωνική οργή, εκδηλώθηκε η έλλειψη προοπτικής που βιώνει η νεολαία, καθώς και η αγανάκτηση των εργαζόμενων τάξεων απέναντι στην αστική διαχείριση.

Η κινητοποίηση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, με αφορμή τη δολοφονία, δεν μπόρεσε να εκφραστεί με κινητοποίηση των σωματείων και της εργατικής τάξης, σκοντάφτοντας στην αταλάντευτη προσήλωση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στην περιφρούρηση της αστικής δημοκρατίας. Οι ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος, κατόρθωσαν να αδρανοποιήσουν τα σωματεία και να κρατήσουν την πλειοψηφία της εργατικής τάξης μακριά από τις εξελίξεις. Η ρεφορμιστική Αριστερά έπαιξε κι αυτή το ρόλο της στην αποκλιμάκωση των κινητοποιήσεων, είτε προσανατολίζοντάς τες στην ενσωμάτωση σε μια κεντροαριστερή κυβερνητική διαχείριση (ΣΥΡΙΖΑ), είτε λοιδορώντας τις και παίρνοντας ουσιαστικά θέση υπέρ της αστικής νομιμότητας, όπως έκανε το ΚΚΕ. Οι κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη δεν μπόρεσαν τελικά να ξεπεράσουν τα εμπόδια, να αποκτήσουν προοπτική.


Προσανατολισμός της επαναστατικής Αριστεράς

στην οικοδόμηση επαναστατικού κόμματος


Το ξέσπασμα του Δεκέμβρη αναδεικνύει την έλλειψη επαναστατικού κόμματος που θα μπορούσε να συνδέσει το συνειδητό με το αυθόρμητο, να κινητοποιήσει την εργατική τάξη, να οδηγήσει την κατάσταση σε επαναστατική κρίση. Το ζήτημα που τίθεται δεν είναι απλά η κλιμάκωση των αγώνων και η νικηφόρα έκβασή τους. Και αυτό είναι ζητούμενο, αλλά το κενό που πρέπει να καλυφτεί αφορά την διατύπωση επαναστατικής πολιτικής πρότασης σε όλη τη γραμμή αντιπαράθεσης με την αστική τάξη.

Ζητούμενο είναι ο προσανατολισμός της εργατικής τάξης στην πάλη για τον τελικό σκοπό τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό, στην πάλη για τη δικτατορία του προλεταριάτου (την πιο πλέρια μορφή δημοκρατίας) σαν αναγκαία μορφή κρατικής οργάνωσης στην πορεία για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό. Ο προσανατολισμός του κινήματος της εργατικής τάξης στον αγώνα για τη νικηφόρα σοσιαλιστική επανάσταση – αναγκαίο μέσο για την επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Στην πορεία για την κατάκτηση του επαναστατικού κόμματος, μέσα από τη διαδικασία της ενότητας των κομμουνιστών, πρέπει οι δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς και οι πρωτοπόροι αγωνιστές να δράσουν:


  • Με σταθερό προσανατολισμό στην παρέμβαση στην εργατική τάξη και το υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα. Με ενιαιομετωπική τακτική, μακριά από άκριτες στοιχίσεις πίσω από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αλλά και από διασπαστικές πρακτικές και λογικές, καθώς και οι δύο αυτές τακτικές έχει αποδειχθεί από την πείρα αρκετών χρόνων, ότι δυναμώνουν τελικά την αστική επιρροή στο συνδικαλιστικό κίνημα, στερεώνουν την κυριαρχία της γραφειοκρατίας.

  • Με σαφές επαναστατικό προγραμματικό πλαίσιο – διακήρυξη αρχών., προβάλλοντας το στόχο που δεν είναι άλλος από τη βίαιη ανατροπή του σημερινού καθεστώτος της δικτατορίας της αστικής τάξης, το κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου, ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός.

  • Με ανοιχτή θεωρητική συζήτηση για όλα τα ζητήματα του κινήματος της εργατικής τάξης. Για τη γενίκευση της εμπειρίας από τους χώρους που ζει και αγωνίζεται η εργατική τάξη και την αποκρυστάλλωσή της σε μεταβατικό πρόγραμμα διεκδικήσεων. Για τη διαπαιδαγώγηση των αγωνιστών στη βάση του μαρξισμού.

Η ολόπλευρη προετοιμασία της εργατικής τάξης για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης και για την πραγμάτωση του ιστορικού της ρόλου είναι το πρώτιστο άμεσο πρακτικό καθήκον του σύγχρονου επαναστατικού εργατικού κινήματος.


κομμουνιστική οργάνωση

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Αναζήτηση

Γνώμες