[2021-01-08] Η εισβολή στο Καπιτώλιο, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός σε κρίση

Η εισβολή στο Καπιτώλιο, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός σε κρίση

 

2021_01_06_stormingCapitol

Οι εικόνες από τον οπλισμένο ακροδεξιό όχλο που εισέβαλε στο κτίριο του Καπιτωλίου, έδρα της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, κάνουν το γύρο του κόσμου. Είναι μία ακόμα ένδειξη της κρίσης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού που τις τελευταίες δεκαετίες βρίσκεται σε ένα καθοδικό σπιράλ.

Πρώτα, στην οικονομία όπου βλέπει την ισχύ του να περιορίζεται, κυρίως από τη μετεωρική άνοδο της Κίνας. Δεύτερον, από την αδυναμία να κρατήσει, στη βάση της στρατιωτικής του υπεροχής, σε υποταγή τις περιοχές που έχουν γεωστρατηγική σημασία για αυτόν. Η ισχύς του αμερικανικού ιμπεριαλισμού αμφισβητήθηκε στη Συρία αλλά και στις άλλες χώρες της Μ. Ανατολής όπου είχε εισβάλει (Ιράκ, Αφγανιστάν). Το κενό που αφήνει καλύπτεται από την Κίνα και τη Ρωσία αλλά και άλλες περιφερειακές δυνάμεις.

Την ίδια στιγμή που η δύναμη του αμερικανικού ιμπεριαλισμού διαβρώνεται στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική αλυσίδα, στο εσωτερικό του εντάθηκε η κοινωνική αστάθεια. Η βάση της κοινωνικής και πολιτικής αστάθειας είναι η ίδια που βλέπουμε σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες: η επίθεση που εξαπέλυσαν οι αστικές τάξεις σε βάρος των εργατών με σκοπό να αποκαταστήσουν την κερδοφορία, τον κινητήρα της καπιταλιστικής οικονομίας, από τη δεκαετία ’70 και μετά. Για να επιτευχθεί η ανάταξη της κερδοφορίας τα καπιταλιστικά κράτη διέλυσαν τις εργατικές οργανώσεις, μείωσαν τους μισθούς, ελαστικοποίησαν τις εργασιακές σχέσεις, ιδιωτικοποίησαν τις κρατικές επιχειρήσεις αλλά και κάθε άλλη κρατική δραστηριότητα, μετέφεραν τον πλούτο που παράγεται από την εργατική τάξη κατευθείαν στις τσέπες των καπιταλιστών με μείωση της φορολογίας τους, απελευθέρωσαν τη δυνατότητα των καπιταλιστών να μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους σε κάθε άλλη χώρα που έχει ακόμα χειρότερους όρους εργασίας από αυτούς που επιβάλουν στους εργάτες της χώρας τους. Το αποτέλεσμα είναι μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης να ζουν σε συνθήκες ανέχειας την ίδια στιγμή που αμύθητος πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια.

Πράγμα που οδηγεί σε αυξανόμενη αποξένωση της πλατιάς εργατικής τάξης και των εργαζόμενων μικροαστών από το πολιτικό σύστημα εξουσίας. Δυστυχώς, στις περισσότερες αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες η δυσαρέσκεια της εργατικής τάξης δεν εκφράζεται μέσα από την κινητοποίηση της εργατικής τάξης εναντίον του καπιταλισμού αλλά οδηγείται είτε στην υποστήριξη των πιο ακραίων φιλοκαπιταλιστικών δυνάμεων είτε, ως αντίβαρο σ’ αυτές, προς την προσπάθεια αναστήλωσης κάποιας μορφής σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής. Η σοσιαλδημοκρατία όμως είναι αδύνατον να σώσει τον καπιταλισμό με τις παλιές σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές. Δεν μπορεί να αναστήσει το κοινωνικό κράτος, δεν μπορεί καν να αυξήσει τους μισθούς, ή έστω τη φορολογία σε βάρος των καπιταλιστών. Η καπιταλιστική κρίση είναι τόσο βαθιά που μόνο η πιο ακραία φιλελεύθερη πολιτική μπορεί να ανατάξει την κερδοφορία του κεφαλαίου. Και ο νεοφιλελευθερισμός είναι η άλλη όψη του φασισμού: απαιτεί να αφεθούν τα πάντα στις «δυνάμεις της αγοράς», δηλαδή, στην ασυδοσία του κεφαλαίου, και το κράτος να δρα μόνο ως δύναμη καταστολής σε βάρος των διεκδικήσεων της εργατικής τάξης. Για να το πούμε απλά: ο ιμπεριαλισμός είναι αντίδραση σε όλη τη γραμμή. Το αντίδοτο είναι η προλεταριακή επανάσταση.

Γι’ αυτό, λοιπόν, τα γεγονότα που εξελίχθηκαν στην Ουάσινγκτον δεν είναι αποτέλεσμα μιας παρανοϊκής πολιτικής ενός ανισόρροπου ηγέτη. Ο Τραμπ εξέφρασε τις πιο ακραίες δυνάμεις του αμερικανικού κεφαλαίου, ιδιαίτερα εκείνου που πλήττεται από την πολιτική της παγκοσμιοποίησης και την αδυναμία του να ανταγωνιστεί τα ξένα κεφάλαια με αποτέλεσμα να βρίσκεται σε αμυντική θέση απέναντι στην εισβολή ξένων εμπορευμάτων και κεφαλαίων στην αμερικανική και παγκόσμια αγορά (π.χ., η βαριά μεταποιητική βιομηχανία –βιομηχανία οχημάτων, βιομηχανία ηλεκτρικών συσκευών, κτλ). Το κεφάλαιο αυτό επεδίωξε τη συμμαχία του με στρώματα της εργατικής τάξης που βλέπουν να χάνονται οι καλοπληρωμένες δουλειές στη βιομηχανία από την εισβολή φθηνότερων εμπορευμάτων από την Κίνα, την Κορέα, το Μεξικό, την Ινδία, την Ευρώπη, και με στρώματα των μικροαστών ιδιοκτητών και νέων μεσαίων στρωμάτων που βλέπουν τα εισοδήματά τους να καταρρέουν, τις μικροεπιχειρήσεις τους να κλείνουν από τον ανταγωνισμό, τις θέσεις τους να δίνονται σε ξένους με τα ίδια προσόντα αλλά με φθηνότερο μισθό σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Η συμμαχία αυτή σφυρηλατήθηκε στη βάση κάθε άθλιου ιδεολογικού περιτυλίγματος που παράγει ο καπιταλισμός: το μίσος προς τους ξένους, τον εθνικισμό, τον σωβινισμό, τη λευκή υπεροχή, το χριστιανισμό κτλ.

Ο Τραμπ δεν ήταν παρά ο εκπρόσωπος αυτής της συμμαχίας. Αν ήταν κάποιος παρανοϊκός δεν θα κατάφερνε να είχε τόση απήχηση. Δεν θα ίδρωναν οι Δημοκρατικοί για να εκλέξουν με ελάχιστη διαφορά τον Μπάιντεν. Μετά τον Μπάιντεν, ο Τραμπ έλαβε τις περισσότερες ψήφους που έχει λάβει ποτέ υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ. Αυτό από μόνο του μαρτυρά ότι δεν είναι απλώς μια εξαίρεση αλλά εκφράζει κάτι πολύ βαθύτερο: την πιο αντιδραστική πτυχή του σύγχρονου ιμπεριαλισμού.

Φυσικά, η ισχύς αυτού του ρεύματος θα ήταν κατά πολύ μειωμένη, αν στις ΗΠΑ, όπως και στον υπόλοιπο κόσμο, υπήρχε μια πραγματική επαναστατική δύναμη, ικανή να προβάλει ένα επαναστατικό πρόγραμμα και να πολεμήσει μέχρι τέλους για την εφαρμογή του, δηλαδή, μέχρι την ανατροπή του καπιταλισμού. Ο Μπέρνι Σάντερς και η υπόλοιπη αριστερά των ΗΠΑ είναι πολύ φτωχό υποκατάστατο.

Το σοκ των αστών διανοητών και πολιτικών από την εισβολή ακροδεξιών ορδών και οι επικλήσεις στη δημοκρατία και την αξιοπρέπεια είναι υποκριτικά για όλους τους παραπάνω λόγους. Δεν εξέθρεψε μόνο ο Τραμπ αυτόν τον όχλο. Το ίδιο έκαναν και οι προηγούμενοι «δημοκρατικοί» ηγέτες, όταν ικανοποιούσαν όλες τις απαιτήσεις του μεγάλου κεφαλαίου και αρνούνταν, ή υποχωρούσαν από τις διακηρυγμένες τους προθέσεις, να πάρουν μέτρα προστασίας για τους εργαζόμενους και τους ανέργους.

Ας δούμε μόνο τι γίνεται στη χώρα μας. Ο Μητσοτάκης και οι λοιποί υπηρέτες του συστήματος που δηλώνουν «ταραγμένοι» ξεχνάνε ότι όχι μόνο δεν αντέδρασαν ποτέ στα μέτρα που διαλύουν κάθε προστασία για την εργατική τάξη αλλά τα προωθούν. Μήπως ο Μητσοτάκης, όπως και όλοι οι άλλοι ηγέτες της ΕΕ και του υπόλοιπου δήθεν πολιτισμένου κόσμου, δεν επιβάλουν τη μερική απασχόληση, τους μισθούς πείνας, τη διευκόλυνση των απολύσεων, τις ιδιωτικοποιήσεις, το κυνήγι των μεταναστών, όπως έκανε ο Τραμπ και οι προηγούμενοι πρόεδροι στις ΗΠΑ; Μήπως ο Μητσοτάκης και οι υπόλοιποι ηγέτες του «ελεύθερου» κόσμου δεν επιβάλουν την καταστολή, την τρομοκράτηση των εργατών, το κράτος-χωροφύλακα; Μήπως ο Μητσοτάκης δεν είναι αυτός που με τον υπουργό του «Χρυσοχουντίδη» κυνηγάει κάθε άνθρωπο που αντιστέκεται αλλά επιτρέπει στους παπάδες να κάνουν ό,τι θέλουν; Το ίδιο δεν έγινε στην Ουάσινγκτον, όπου λίγες μέρες πριν οι διαδηλώσεις των μαύρων διαλύθηκαν αλλά των ακροδεξιών οπαδών του Τραμπ κατέλαβαν με ευκολία το ίδιο το Καπιτώλιο (το οποίο διαθέτει δική του αστυνομική δύναμη 1.500 ατόμων);

Καταλαβαίνουμε βέβαια το σοκ τους. Τόσες δεκαετίες παρουσίαζαν τις ΗΠΑ σαν τον φάρο της δημοκρατίας και των ελευθεριών. Σαν καλοί λακέδες έγλειφαν το πιο μεγάλο αφεντικό στην πιάτσα. Η κρίση απέδειξε αυτό που λένε οι κομμουνιστές: η καπιταλιστική δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η δικτατορία του κεφαλαίου. Οι απολογητές του καπιταλισμού δεν μπορούν πια να προβάλουν τις ΗΠΑ ως υπόδειγμα στα μάτια των λαών τους.

Για κάθε προλετάριο σε όλη την υφήλιο τα γεγονότα στις ΗΠΑ με την εισβολή στο Καπιτώλιο, αλλά και πιο πριν –με τη δολοφονία του Φλόυντ, την πανδημία που τα καπιταλιστικά κράτη την αντιμετωπίζουν με κριτήριο πώς θα σώσουν τα κέρδη των καπιταλιστών, τη συνεχιζόμενη καταστροφή του πλανήτη, τους πολέμους και τις καταστροφές που συνεχίζονται, τα κύματα των ξεριζωμένων,  την αύξηση της φτώχειας και της εξαθλίωσης με την ταυτόχρονη διόγκωση του ιδιωτικού πλούτου των καπιταλιστών–, όλα αυτά υπενθυμίζουν ξανά και ξανά ότι ο καπιταλισμός έχει φάει τα ψωμιά του. Δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε τα αναγκαία, δεν μπορεί να οδηγήσει σε ευημερία, δεν μπορεί να προασπίσει έστω και την αστική έννοια της δημοκρατίας. Είναι ένα σύστημα σε παρακμή, ένα σύστημα που σαπίζει. Και όσο το σάπισμα διαρκεί, νέες και χειρότερες καταστροφές θα επισωρεύονται στην ανθρωπότητα. Μόνο η ανατροπή του, η αντικατάστασή του από την εξουσία της εργατικής τάξης σε παγκόσμια κλίμακα μπορεί να βάλει την ανθρωπότητα σε τροχιά πραγματικής ευμάρειας, ειρήνης και ουσιαστικής δημοκρατίας, δηλαδή, της διεύθυνσης της παραγωγής από τους ίδιους τους άμεσους παραγωγούς, πράγμα που τελικά σημαίνει την απονέκρωση του ίδιου του κράτους.

Απέναντι στη γελοιότητα να αποκαλείται «εξέγερση», «επανάσταση», «εμφύλιος», η εισβολή στο Καπιτώλιο από οπαδούς του φασισμού, του ρατσισμού και της συνέχισης της διακυβέρνησης από έναν εκπρόσωπο της ολιγαρχίας, όπως Τραμπ, η εργατική τάξη πρέπει να οργανώσει σε κάθε χώρα, αλλά και παγκόσμια, τη δική της πραγματική εξέγερση και επανάσταση ενάντια στον καπιταλισμό. Αυτό είναι το καθήκον που έχουμε μπροστά μας.

ΒΠ