Τιμή στην εξέγερση του Πολυτεχνείου η πάλη για την επανάσταση

Η καπιταλιστική κρίση που ξεκίνησε το 2007 διαμόρφωσε τη σημερινή περίοδο. Η όξυνση της ενδοϊμπεριαλιστικής διαπάλης για αγορές, εμπορικές συμφωνίες και πρώτες ύλες εκδηλώνεται μέχρι και σήμερα. Το ιμπεριαλιστικό μπλοκ των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων με μπροστάρη τις ΗΠΑ πυροδότησε τον πόλεμο στην Ουκρανία, διέλυσε τη Συρία και τη Λιβύη, συνεχίζει να επιτίθεται στο Ιράν.

Ταυτόχρονα, η έξοδος από την κρίση χαρακτηρίστηκε από χαμηλά ποσοστά ανάπτυξης και αργή ανάκαμψη των επενδύσεων. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός προχωράει προς την επόμενη κρίση.

Δεν είναι λίγοι οι παράγοντες που μπορούν να την πυροδοτήσουν:

-H τεχνητή νοημοσύνη και η σταδιακή εισαγωγή της στην παραγωγή, αυξάνει την παραγωγικότητα της εργασίας και την οργανική σύνθεση του κεφαλαίου και ρίχνει το ποσοστό κέρδους, επιταχύνοντας την έλευση της επόμενης κρίσης.

-Η όξυνση του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού (κυρίως μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας) και το ξέσπασμα πολεμικών συγκρούσεων, ταυτόχρονα με την όξυνση των περιφερειακών ανταγωνισμών και συγκρούσεων ακόμα και εντός των δύο μπλοκ (π.χ. Σαουδική Αραβία με Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ελλάδα με Τουρκία κ.λπ.).

-Το σπάσιμο της «φούσκας» της τεχνητής νοημοσύνης. Έχουν επενδυθεί πολλά κεφάλαια που θεωρείται πιθανό να μην αποδώσουν τα αναμενόμενα κέρδη.

-Η αύξηση των επιτοκίων και των πολεμικών δαπανών και οι συνέπειες στο κρατικό χρέος. Μεγαλύτερη πηγή κινδύνου θεωρείται η Γαλλία, αλλά το πρόβλημα πλέον αφορά και τις ΗΠΑ.

-Ο πληθωρισμός που συνδέεται με το κόστος της ενέργειας.

-Οι διαταραχές στις ενεργειακές ροές.

Κάτω η κυβέρνηση Μητσοτάκη

Ανατροπή του αστικού μνημονιακού καθεστώτος

Το καθεστώς που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα από τις μνημονιακές πολιτικές έχει δείξει τα όριά του. Η ανάπτυξη και οι θετικοί οικονομικοί δείκτες δεν αφορούν την εργατική τάξη, η οποία παλεύει για την επιβίωση. Το στεγαστικό πρόβλημα είναι απολύτως χαρακτηριστικό για την κατάσταση. Η ευκαιρία πλουτισμού για τους ιδιοκτήτες είναι βραχνάς για τους ενοικιαστές.

Οι επιτυχίες της ελληνικής αστικής τάξης την περίοδο της κρίσης οφείλονται στη νίκη της επί της εργατικής τάξης. Ξεπέρασε την κρίση φορτώνοντας τα βάρη στην εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα και πέτυχε να διαμορφώσει ένα πιο εξαγωγικό παραγωγικό μοντέλο, χάρη στη συντριβή των εργατικών δικαιωμάτων και όχι εξαιτίας της αύξησης της παραγωγικότητας, η οποία παραμένει χαμηλή. Οι μνημονιακές ρυθμίσεις είναι επομένως αναγκαίες για τους έλληνες κεφαλαιοκράτες για να διατηρήσουν την κερδοφορία τους και για να συνεχίσει ο ελληνικός καπιταλισμός να παρουσιάζει θετικούς δείκτες.

Γι’ αυτό και κάθε πολιτική πρόταση που ξεφεύγει από το μνημονιακό πλαίσιο είναι επικίνδυνη όχι μόνο για την πολιτική σταθερότητα, αλλά συνολικά για την αστική κυριαρχία στη χώρα. Κάθε πολιτική πρόταση που στοχεύει στην ανατροπή του μνημονιακού πλαισίου μπορεί να μην έχει καμία ρεαλιστική πιθανότητα υλοποίησης, όμως οδηγεί τη συζήτηση στη μοναδική ρεαλιστική πρόταση, αυτή του ριζικού ξεθεμελιώματος της αστικής κυριαρχίας με επανάσταση.

Το δίλημμα παραμένει: Διαρκές μνημόνιο ή επανάσταση

Το δίλημμα που τέθηκε το 2010 παραμένει ισχυρό. Η ανατροπή του μνημονιακού πλαισίου μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ανατροπή της κυριαρχίας της αστικής τάξης. Το μοναδικό δυνατό πολιτικό πρόγραμμα είναι αυτό που μπορεί να φέρει σε πέρας μια επαναστατική κυβέρνηση.

Διαγραφή του χρέους. Με την εξαίρεση των οφειλών σε ασφαλιστικά ταμεία. Η διαγραφή του χρέους θα γίνει με τον μοναδικό δυνατό τρόπο, δηλαδή με παύση πληρωμών και με δήλωση μη αναγνώρισης του χρέους που θα διαγραφεί.

Κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος χωρίς αποζημίωση. Η κρατικοποίηση των τραπεζών είναι αναγκαστική συνέπεια της διαγραφής του χρέους, καθώς ο μηδενισμός της αξίας των χρεογράφων που διακρατούν οι τράπεζες θα τις οδηγήσει στη χρεοκοπία. Οι τράπεζες επιβίωσαν χάρη στην κρατική στήριξη κι εξακολουθούν να επιβιώνουν μέχρι σήμερα με κρατικά κεφάλαια. Ο έλεγχός τους από το κράτος, εκτός από αναγκαία πολιτική, αποτελεί και πράξη δικαιοσύνης. Με τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος, η επαναστατική κυβέρνηση μπορεί να διαγράψει τα χρέη των εργατικών νοικοκυριών και να ρυθμίσει τις οφειλές των εργαζόμενων μικροαστών.

Κρατικοποίηση των μεγάλων επιχειρήσεων και των βασικών υποδομών ενέργειας, μεταφορών, τηλεπικοινωνιών. Όσες επιχειρήσεις ελέγχουν κρίσιμες υποδομές θα περάσουν στον έλεγχο του κράτους, όπως και οι μεγάλες μονοπωλιακές επιχειρήσεις. Άλλωστε, η κρατικοποίηση των τραπεζών συνεπάγεται κρατική ιδιοκτησία και έλεγχο σε μεγάλο μέρος της οικονομίας, καθώς οι τράπεζες είτε ελέγχουν το μετοχικό κεφάλαιο πολλών μεγάλων επιχειρήσεων είτε έχουν δανείσει πολλές από αυτές.

Χωρισμός εκκλησίας – κράτους. Δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας, παύση της μισθοδοσίας των κληρικών από το κράτος. Κατάργηση του μεσαιωνικού άβατου στο Άγιο Όρος. Απαγόρευση των θρησκευτικών συμβόλων στα δημόσια κτίρια. Παύση κάθε συμμετοχής εκκλησιαστικών μηχανισμών στη διαμόρφωση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων.

Έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα τα παραπάνω είναι ασύμβατα με τις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ, η οποία υπερασπίζεται πάνω απ’ όλα την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και την οικονομική ελευθερία. Η έξοδος από την ευρωζώνη είναι παράπλευρη συνέπεια.

Έξοδος από το ΝΑΤΟ και κλείσιμο των βάσεων. Ρόλος των αμερικάνικων και ΝΑΤΟϊκών βάσεων είναι –μεταξύ άλλων– η διαιώνιση της αστικής κυριαρχίας. Το κλείσιμο των βάσεων είναι όρος επιβίωσης για μια επαναστατική κυβέρνηση και αναγκαία προϋπόθεση της δικτατορίας του προλεταριάτου.

κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

www.anasyntaxi.gr