Καμιάν ανοχή στους μισθωτούς!

 

Οι πρώτες δηλώσεις του νέου πρωθυπουργού δε ζητούσαν την ανοχή αλλά τη συμμετοχή των πολιτών στον αγώνα για τη λύση των προβλημάτων της χώρας. O ίδιος όμως και οι υπουργοί του, από τις πρώτες κιόλας μέρες της διακυβέρνησης τους, αποκάλυψαν τον ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής τους, αρχίζοντας έναν ακήρυκτο, μονομερή πόλεμο κατά των μισθωτών, εργατών και υπαλλήλων. Όση απλοχεριά, κατανόηση και επιείκεια επιδεικνύουν απέναντι στις ιδιοκτήτριες τάξεις, αστούς και τους μικροαστούς , τόση φειδώ, ταξική αδιαλλαξία και αυστηρότητα επιστράτευσαν και επιστρατεύουν κατά της εργατικής τάξης! Όσο καθαρές, μονοσήμαντες και άμεσα υλοποιήσιμες ήταν οι προγραμματικές δηλώσεις τους υπέρ των επιχειρηματιών, τόσο θολές, αμφίσημες, κενές περιεχομένου και χωρίς αντίκρυσμα ήταν οι δημαγωγικές εξαγγελίες τους υπέρ, τάχα μου, των μισθωτών!

«Καταργούμε την ταπεινωτική για τους νέους λειτουργία των stage στο δημόσιο τομέα.» δήλωσε ο κ. Παπανδρέου, μετατρέποντας τους ταπεινωμένους και κακοπληρωμένους νέους μισθωτούς των stage σε περήφανους ανέργους, που θα περιμένουν τις ελληνικές καλένδες για να υψωθεί το επίδομα ανεργίας τους στο 70 % του βασικού μισθού! Αυτή η ποσοστιαία αύξηση μπορεί να προσεγγιστεί και με την απόλυτη μείωση του βασικού μισθού.

Η τιμή της εργατικής δύναμης, όπως και κάθε άλλου εμπορεύματος σε μιαν οικονομία της αγοράς, εξαρτάται από την προσφορά και τη ζήτηση. Στην περίπτωσή μας, η ζήτηση για εργατικά χέρια συνεχώς μειώνεται ενώ οι άνεργοι, αυξάνουν με ραγδαίους ρυθμούς. Ταυτόχρονα, ένα μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης, οι μετανάστες, ζούνε και εργάζονται σε καθεστώς βαθιάς παρανομίας κι εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Χωρίς λοιπόν τη λήψη μέτρων που θα υπονομεύουν και θα αμφισβητούν τη δικτατορία της ιδιωτικής ιδιοκτησίας- όπως η άμεση μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση μισθού, η άμεση νομιμοποίηση και η χορήγηση κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων στους μετανάστες εργάτες, η άμεση, υπό εργατικό έλεγχο και χωρίς αποζημίωση κρατικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων κλπ.- η υπόσχεση και η προσδοκία για πραγματική αύξηση των επιδομάτων ανεργίας και των μισθών σε περίοδο μιας τόσο μεγάλης οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού, είναι φτηνή δημαγωγία του πολιτικάντη αστού και όνειρο απατηλό του ευκολόπιστου μισθωτού - που, όπως κάθε πνιγμένος, απ’ τα μαλλιά του πιάνεται κι αυτός.

Η εκτίμηση αυτή επαληθεύεται από τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση τορπίλισε την απεργία των λιμενεργατών και κατέστειλε τις κινητοποιήσεις των εργατών της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης. Επαληθεύεται επίσης από την άκριτη υιοθέτηση των προβληματικών στοιχείων της ΕΣΥΕ για τον πληθωρισμό, με βάση τα οποία ο Γιωργάκης θα χορηγηθούν αυξήσεις κοροϊδία στους μισθωτούς που είδαν τους μισθούς τους να παγώνουν τα προηγούμενα χρόνια. Ο πληθωρισμός υποτίθεται ότι τρέχει με 1%, χωρίς κανένας επίσημος, ν’ αναρωτιέται με ποιες στατιστικές ταχυδακτυλουργίες ανάγονται σε μιαν εκατοστιαία πληθωριστική μονάδα αυξήσεις που αγγίζουν στα είδη πρώτης ανάγκης το 2,5 % σύμφωνα με τη Eurostat ή κατασταλάζουν σ’ έναν ετήσιο πληθωρισμό 4 % σύμφωνα με τους οικονομολόγους της Barklays Capital (Nαυτεμπορική, 26 και 20/10/2009)!

Στην πλάτη κυρίως των μισθωτών, οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, η κυβέρνηση φορτώνει νέους έμμεσους φόρους που ακριβαίνουν είδη πλατιάς κατανάλωσης, όπως η βενζίνη, τα ποτά, τα τσιγάρα. Στους μισθωτούς η κυβέρνηση προσφέρει το κώνειο της ανεργίας, της ακρίβειας, της μείωσης των πραγματικών τους μισθών, κροταλίζοντας προς εκφοβισμό πάνω από τα σκυμμένα τους κεφάλια το μαστίγιο του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος του προϋπολογισμού. Στους αστούς και στους μικροαστούς όμως προσφέρει απλόχερα το δημόσιο χρήμα και με τη μορφή σταγόνας ή του ξέχειλου ποτηριού το νέκταρ των χαριστικών παροχών: αύξηση του επιστρεφόμενου ΦΠΑ στους αγρότες από το 7 στο 11%∙ αναδρομική αύξηση ίση μ’ ένα βασικό μεροκάματο (30 ευρώ) στις αγροτικές συντάξεις∙ επιδοτήσεις για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους ως και 15.000 ευρώ, δηλαδή. ίσες με το ετήσιο εισόδημα πολλών μισθωτών∙ μαζική διαγραφή επιχειρηματιών από τις λίστες του Τειρεσία, κανονική χρεών αποκοπή για τους επιχειρηματίες, με επιβάρυνση του ποσού των 14 δισ. που υπολείπεται από την καραμανλική κρατική επιχορήγηση προς τις τράπεζες ∙ ρύθμιση του χρέους των πτωχευμένων καταναλωτών, που δίνει το δικαίωμα στις τράπεζες να κατακρατούν μέρος του μισθού του πελάτη τους για την εξόφληση του χρέους του και συνάμα μετατρέπει τους οφειλέτες σε δουλοπάροικους των τραπεζών∙ μαζική προσφορά δωρεάν εργατικής δύναμης στους καπιταλιστές μέσω της μεταφοράς των stage στον ιδιωτικό τομέα και της επιχορήγησης από το κράτος των ασφαλιστικών εισφορών των νεοεισερχόμενων στην αγορά εργασίας.

Προϋπόθεση για τη μοιρολατρική καταβύθιση της εργατικής τάξης στο τέλμα της οικονομικής εξαθλίωσης, όπου την σπρώχνει η κερδοσκοπική ιδιοτέλεια της ξοφλημένης ιστορικά αστικής τάξης, είναι ο οργανωτικός κατακερματισμός της, ο ιδεολογικός και πολιτικός της αφοπλισμός, η ηθική και η πολιτική της εξαχρείωση. Χρέος λοιπόν των κομμουνιστών είναι να αποκαλύψουν τις αντεργατικές προθέσεις των αστών, των ενεργών καπιταλιστών, των πολιτικών και των ιδεολόγων τους που συνοψίζονται στο σύνθημα ΄΄καμιάν ανοχή στους μισθωτούς΄΄. Καθήκον τους παραμένει επίσης να πρωτοστατήσουν στη δημιουργία του ενιαίου μετώπου της εργατικής τάξης: στην υπεράσπιση των άμεσων συμφερόντων των εργατοϋπαλλήλων, στην αγωνιστική ενότητα και στην ενδυνάμωση των συνδικάτων τους ενάντια στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό και κόντρα στις διασπαστικές πρακτικές που βάζουν την κομματική ταυτότητα πάνω από την κοινότητα των εργατικών συμφερόντων.

Χρήστος Βλόσιος