Κάτω τα χέρια από τη ΔΩΔΩΝΗ

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπηρετώντας τις εντολές τους κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ για το ξεπέρασμα της κρίσης του καπιταλισμού, επιχειρεί να ξεθεμελιώσει κατακτήσεις, να γκρεμίσει όσα με κόπο έχτισε ο εργαζόμενος λαός. Για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους προχωράει και στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Απ’ αυτή τη διαδικασία δεν θα μπορούσε να λείπει και η ΔΩΔΩΝΗ. Με την απόφαση της έκτακτης γενικής συνέλευσης των μετόχων της ΑΤΕ που έγινε στις 29 Απρίλη, επισημοποιήθηκε η εδώ και καιρό διαφαινόμενη απόφαση για το μέλλον των θυγατρικών εταιρειών, μεταξύ αυτών της γαλακτοβιομηχανίας ΔΩΔΩΝΗ, του εργοστασίου ζάχαρης κ.λπ. Παράλληλα, σχεδιάζει την πώληση των μετοχών της ίδιας της ΑΤΕ, δίνοντας δώρο στους κεφαλαιοκράτες το 80% της εκμεταλλεύσιμης αγροτικής γης, το οποίο είναι υποθηκευμένο.

Η ΔΩΔΩΝΗ αποτελεί φιλέτο για το καρτέλ γάλακτος, λόγω της εξαγωγής των προϊόντων της σε όλο τον κόσμο. Εδώ χρειάζεται να υπενθυμίσουμε πως η ΑΤΕ μπήκε στη διοίκηση του εργοστασίου το 1960, που φτιάχτηκε από τις ενώσεις αγροτικών συνεταιρισμών (ΕΑΣ), για να εξασφαλίσει τα περίπου 30 εκ. δραχμές που είχε δώσει με τη μορφή δανείου για τη δημιουργία της επιχείρησης και που προφανώς τα έχει βγάλει στο 100πλάσιο. Μέσα σε αυτό το κλίμα συνεδρίαζε στις 5/5 το διοικητικό συμβούλιο της ΔΩΔΩΝΗ για τον καθορισμό τιμών γάλακτος. Δύο μέρες πριν από τη συνεδρίαση υπήρχε απόφαση της ΗΠΕΙΡΟΣ Α.Ε. για μείωση των τιμών γάλακτος κατά 5 λεπτά, πιέζοντας με αυτόν τον τρόπο τα καρτέλ γάλακτος για μικρότερες τιμές στους παραγωγούς. Η ΔΩΔΩΝΗ αποτελεί αγκάθι γιατί παίζει και σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση υψηλών τιμών γάλακτος. Αποτέλεσμα ήταν να μην δοθεί καμία αύξηση και οι κτηνοτρόφοι να προχωρήσουν σε κατάληψη του κτιρίου διοίκησης του εργοστασίου, η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Ταυτόχρονα το σωματείο εργαζομένων αποφάσισε ενεργή στήριξη της κατάληψης, θεωρώντας πως αυτή και άλλες ενέργειες της διοίκησης οδηγούν στην απαξίωση της επιχείρησης για την ιδιωτικοποίηση της εταιρείας. Τις επόμενες μέρες πραγματοποιήθηκε σύσκεψη εργατικών και αγροτικών φορέων της περιοχής, όπου αποφασίστηκε η ενεργή συμμετοχή στην κατάληψη και η εναντίωση με κάθε μέσο στην ιδιωτικοποίηση της επιχείρησης.

Αποτελεί γεγονός πως στην περιοχή έχει δημιουργηθεί ισχυρή αστική τάξη στον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα. Οι συνεταιρισμοί μετατράπηκαν σε εξαρτήματα του κράτους, σε κρατικά υποκαταστήματα διανομής των κρατικών και υπερεθνικών επιδοτήσεων στις προηγούμενες δεκαετίες και συνέβαλαν αποφασιστικά στη διαμόρφωση αυτής της αστικής τάξης και οδηγήθηκαν, βεβαίως, στη χρεωκοπία (π.χ. ΕΑΣ). Η αστική τάξη της περιοχής ελέγχει σήμερα το 80% της παραγωγής νωπού κοτόπουλου στην Ελλάδα (συνεταιρισμός ΠΙΝΔΟΥ, συνεταιρισμός Άρτας, Νιτσιάκος). Οι συνεταιρισμοί αυτοί δεν είναι τίποτε άλλο, παρά συνεταιριζόμενες ομάδες παραγωγών με μορφή Α.Ε. Η αστική τάξη της περιοχής προσπαθεί να παρέμβει και αυτή με τη σειρά της και να περάσει τη ΔΩΔΩΝΗ στα χέρια αυτών των ψευτοσυνεταιριζόμενων επιχειρήσεων μαζί με ηπειρώτικα κεφάλαια, όπως π.χ. ΝΙτσιάκος, ηπειρωτική τράπεζα ΣΤΟΧΟΣ, Χήτος – ΖΑΓΟΡΙ κ.λπ.) για να παίξει σημαντικό ρόλο στην αύξηση της κερδοφορίας της και με τον έλεγχο από τα εφόδια μέχρι την κατανάλωση. Βεβαίως, μία τέτοια κατεύθυνση απαιτεί διαπραγμάτευση με την ΕΕ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού και έρχεται σε αντιπαράθεση με τις επιδιώξεις των μεγάλων καρτέλ γάλακτος.

Χαρακτηριστικό σε αυτή την κατεύθυνση είναι η παρέμβαση του Αργύρη, αντιπροέδρου της Βουλής, βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και υποψήφιος περιφερειάρχης με άρθρο του στην Ημερησία (13 Μαΐου). Όπως επίσης και ο νυν περιφερειάρχης, στέλεχος της Ν.Δ. που στην ουσία τάσσεται σε μια τέτοια κατεύθυνση. Μετά βεβαίως από την παρέμβαση του Αργύρη, το Σάββατο 14 Μαΐου τα ΜΑΤ πραγματοποίησαν επίθεση στο εργοστάσιο, συλλαμβάνοντας τους καταληψίες αγρότες. Αμέσως σταμάτησε η λειτουργία του εργοστασίου και όλοι οι εργάτες και αγρότες πραγματοποίησαν πορεία στην Ασφάλεια Ιωαννίνων, με αποτέλεσμα να αφεθούν ελεύθεροι οι συλληφθέντες. Την επόμενη μέρα, κάτω από το βάρος αυτών των εξελίξεων, πραγματοποιήθηκε Γενική Συνέλευση των εργατών, αλλά και των αγροτών, όπου αποφασίστηκε η συνέχιση της κατάληψης.

Η πολιτική αυτή δεν είναι κάτι καινούργιο. 30 χρόνια μετά τη συμφωνία για ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ, οι αγροτοκτηνοτρόφοι βιώνουν κανονικά στο πετσί τους τον αφανισμό και την καταστροφή τους. Μάλιστα αυτό επιταχύνεται λόγω της κρίσης του καπιταλισμού. Κεντρική κατεύθυνση αποτελεί η καπιταλιστική αναδιάρθρωση του πρωτογενούς τομέα της βιομηχανίας, για την αύξηση της κερδοφορίας και τη συμπίεση της εργασίας. Ο αγώνας της ΔΩΔΩΝΗ μπορεί να γίνει αγώνας ενάντια στην εγκληματική κάστα που κυβερνά. Μπορεί να γίνει αγώνας ενάντια στο κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΔΝΤ και να αποτελέσει νίκη στον αγώνα για διαγραφή του χρέους, που πλήττει τα εργατικά και λαϊκά νοικοκυριά. Αρκεί να περάσει στα χέρια των εργατών της ΔΩΔΩΝΗ, ξεκινώντας από τη διαμόρφωση ενός και μόνο σωματείου που θα περιλαμβάνει όλους τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο, μαζί με το υπόλοιπο εργατικό κίνημα. Να περάσει στα χέρια των μικρών και μεσαίων κτηνοτρόφων, γιατί η προοπτική τους στο πλαίσιο του καπιταλισμού είναι να καταστραφούν, μιας και ο στόχος του είναι η διαμόρφωση μεγάλων ομαδικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων.

Με βάση τα παραπάνω, οι στόχοι ενός κινήματος ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΔΩΔΩΝΗ είναι: η έξοδος από την ΕΕ, η διαγραφή του χρέους, η εθνικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο, η ικανοποίηση όλων των αιτημάτων του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και η διαμόρφωση ενός δημοκρατικού πλαισίου για τη δημιουργία αγροτοκτηνοτροφικών συνεταιρισμών με μία ψήφο για κάθε αγροτικό νοικοκυριό, είτε μεγάλο είναι, είτε μεσαίο, είτε μικρό. Ταυτόχρονα, η εμπορία των αγροτικών προϊόντων να γίνεται μέσα από συνεταιρισμούς με τη θέσπιση κρατικών τιμών, με ταυτόχρονη εξασφάλιση εφοδίων στους αγροτοκτηνοτροφικούς συνεταιρισμούς από το κράτος και απαγόρευση της ιδιωτικής τους εμπορίας. Απαγόρευση των μονοπωλίων και των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων που μονοπωλούν τα καλλιεργητικά εφόδια και εφαρμογή του εργατικού ελέγχου σε αυτές. Σήμερα απαιτείται η ρύθμιση χρεών των μικρομεσαίων αγροτών χωρίς τοκοχρεολύσια. Η ΔΩΔΩΝΗ πρέπει να περάσει στα χέρια των πρωτοβάθμιων παραγωγικών συνεταιρισμών με εργατικό έλεγχο και κρατική στήριξη. Τα αιτήματα αυτά αποτελούν σήμερα επιτακτική ανάγκη, είναι αδύνατο να ικανοποιηθούν στον καπιταλισμό και μπορούν να συμβάλουν στην προοπτική μιας εργατοαγροτικής κυβέρνησης, που αποτελεί τη μοναδική εργατική απάντηση στην κρίση του καπιταλισμού.