Η πλατεία ήταν γεμάτη...

Την Τετάρτη 25 Μάη, στην πρώτη κινητοποίηση των “Αγανακτισμένων” , οργανωμένη μέσω του διαδικτύου κατά τα πρότυπα των κινητοποιήσεων στο Κάιρο και την Ισπανία, περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι καταλαμβάνουν την πλατεία Συντάγματος και το οδόστρωμα μπροστά από την Βουλή. Το ραντεβού γίνεται καθημερινό, με κορύφωση τις Κυριακές, 29 Μάη και κυρίως 5 Ιούνη, όπου πλέον οι συμμετέχοντες δεν μετρούνταν σε δεκάδες αλλά σε εκατοντάδες χιλιάδες.

“Κλέφτες, κλέφτες”, “πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω, ουστ!” αλλά και “δεν πληρώνω, δεν πληρώνω” “η χούντα δεν τελείωσε το '73”. Πλήθος κόσμος, πληθώρα ιδεολογικών και πολιτικών απόψεων, αντιφατικών και ετερόκλητων. Πραγματική αυθόρμητη κίνηση μαζών δηλαδή.

Στο κάτω μέρος της πλατείας, καθημερινά, πολλές εκατοντάδες ή και χιλιάδες κόσμου, συζητούν , ψάχνουν λύσεις και παίρνουν αποφάσεις. Είναι η “λαϊκή συνέλευση” της πλατείας Συντάγματος.

Η αρχικά έντονη “α-πολίτικη” και “αντικομματική”, “α-συνδικάλιστη” και “αντι-συνδικαλιστική” χροιά των κινητοποιήσεων μοιάζει σταδιακά να υποχωρεί. Τα ΜΜΕ φυσικά προσπαθούν να τονώσουν αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά, για να κρατήσουν ακίνδυνη τη διαμαρτυρία.

Ωστόσο, τα ψηφίσματα της λαϊκής συνέλευσης, αποτυπώνουν το προφανές. Ότι εφόσον οι “Αγανακτισμένοι” θέλουν να αντισταθούν στα μέτρα δεν μπορούν παρά να συνδεθούν με το συνδικαλιστικό κίνημα που αντιστέκεται στα μέτρα. Οι διάφορες πολιτικές απόψεις και γραμμές της Αριστεράς κι αυτές εκφράζονται και βρίσκουν μάλιστα έδαφος στην κινητοποίηση. Μόνο που ακόμα δεν εκφράζονται ως τέτοιες αλλά με “κάλυψη”. Όμως κι αυτή η αντικομματική στάση που προμοτάρεται από τα Μέσα και διάφορους “αυτόνομους” και “αυτόκλητους” περιφρουρητές του χαρακτήρα της κινητοποίησης, σιγά – σιγά υποχωρεί.

Και θα υποχωρεί όλο και περισσότερο στο βαθμό που οι ίδιοι οι συμμετέχοντες αντιλαμβάνονται και θέτουν τα πραγματικά ερωτήματα. Πως θα αντισταθούμε αποτελεσματικά;Πως θα οργανωθούμε καλύτερα; Ποια τα αιτήματα μας και η προοπτική της κινητοποίησης;

Εκεί έχει ρόλο να παίξει η Αριστερά. Αν απαντήσει στα ερωτήματα, προσανατολίσει τη διαμαρτυρία και την εκφράσει πολιτικά, τότε θα αφήσει και το “κίνημα” των Αγανακτισμένων πίσω του την παιδική ασθένεια του αντικομματισμού. Ιδού η Ρόδος...