Αποχαιρετισμός στον Τάσο Κοζανιτά

Με απερίγραπτη θλίψη και θυμό, για τον τόσο πρόωρο και αναπάντεχο χαμό του, πλήθος συγγενών, φίλων και συντρόφων, αποχαιρετήσαμε την Πέμπτη 2 Ιούνη, στο νεκροταφείο της αγαπημένης του Νέας Σμύρνης, τον αξέχαστο σύντροφο και φίλο Τάσο Κοζανιτά.

Ο Τάσος έχασε την ολιγόμηνη τελευταία του μάχη για τη ζωή, μάχη άνιση, παλεύοντας λεβέντικα μέχρι τελευταία στιγμή, κόντρα σε μια απ' τις χειρότερες μορφές της “επάρατης νόσου”, το πρωί της Τετάρτης 1 Ιουνίου, λίγο καιρό πριν συμπληρώσει τα 31 του χρόνια.

Γεννημένος στις 7 Ιούλη 1980, ήρθε από μαθητής σε επαφή με τις επαναστατικές ιδέες και την Αριστερά. Τον Οκτώβρη του 1999 εισάγεται στο -τότε επονομαζόμενο- τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Παντείου Πανεπιστημίου, έχοντας δώσει για δεύτερη φορά πανελλαδικές εξετάσεις.

Αυτό το τυχαίο γεγονός μου έδωσε την τύχη της γνωριμίας με τον Τάσο ως πρωτοετείς συμφοιτητές στο ΕΜΜΕ. Μαχητικός στο μάθημα, άνοιγε κόντρα με τον ανορθολογισμό και την αστική ιδεολογική προπαγάνδα που κυριαρχούσε στις παραδόσεις. Ευθύς και ντόμπρος, ευχάριστος στην παρέα, με σπάνια αίσθηση του χιούμορ, καυστικός, μα πρώτα απ' όλα αυτοσαρκαστικός.

Ατρόμητος και ακούραστος στις πεισματικές και ανέμελες μάχες της πρώτης μας νιότης, πρωτοστάτησε στην ανασυγκρότηση της ΑΝΑτρεπτικής Συλλογικότητας Αριστερών (ΑΝΑ.Σ.Α), του σχήματος της ΕΑΑΚ στο Πάντειο, του οποίου αποτέλεσε για χρόνια ο βασικός εκφραστής, κεντρικός ομιλητής στις γενικές συνελεύσεις του συλλόγου φοιτητών, ψυχή της δράσης του. Ψύχραιμος και αποφασιστικός, μπορούσαμε πάντα να στηριχτούμε πάνω του, χωρίς δεύτερη σκέψη, στα εύκολα και κυρίως στα δύσκολα.

Πρωτοστάτησε επίσης στη συγκρότηση της Ο.Β. Παντείου της ν.Κ.Α. στην οποία οργανώθηκε πρώτος απ' όλους μας, τους συντρόφους της γενιάς του στο Πάντειο, το Γενάρη του 2000. Φύσει και θέση ηγέτης της Ο.Β., ασχολήθηκε πεισματικά με το πολιτικό και οργανωτικό της δυνάμωμα. Με επιμονή και υπομονή μας στρατολόγησε, εμένα και αρκετούς άλλους συντρόφους, στην ν.Κ.Α.

Μέλος αργότερα του συμβουλίου σπουδάζουσας και του γραφείου του, καθώς και του κεντρικού συμβουλίου της ν.Κ.Α. και του γραφείου του, παρέμεινε σταθερός και συνεπής στις απόψεις του, πιστός και αφοσιωμένος στην ιδεολογική και πολιτική αντίληψη και πρακτική της ν.Κ.Α. και του ΝΑΡ. Διαφωνήσαμε γι αυτήν, κατά την κοινή μας πορεία στο ΝΑΡ, αλλά και μετά την αποχώρηση μας, των συντρόφων της Εργατικής Πολιτικής, απ' τη ν.Κ.Α.. Συγκρουστήκαμε πολιτικά, χωρίς να μασάμε τα λόγια μας, μα και χωρίς να χάσουμε ίχνος απ' την συντροφικότητα, τη φιλία και την αλληλεκτίμηση μας.

Μετά τη σπουδάζουσα, ο Τάσος συνέχισε την πολύπλευρη δράση του στα πλαίσια της ν.Κ.Α και του ΝΑΡ, ως υπεύθυνος για την ομάδα μαθητών της ν.Κ.Α. και στη συνέχεια ως υπεύθυνος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού των Αναιρέσεων. Πένα δυνατή, οξεία και καυστική, σαρκαστικά χιουμοριστική και διεισδυτική. Ασχολήθηκε ενεργά και με την έκδοση του πρόσφατου τεύχους των Αναιρέσεων, στο οποίο έγραψε, βαριά άρρωστος πλέον, το τελευταίο του άρθρο.

Ο Τάσος αγαπούσε το γράψιμο και τη δημοσιογραφία, μα πάνω απ' όλα αγαπούσε τις καθαρές κουβέντες και την έντιμη στάση, γι αυτό -παρ' ότι αποφοίτησε απ' τη σχολή το 2008- δεν κατάφερε να βρει δουλειά στον κλάδο, αρνούμενος να συμβιβαστεί με τις εργασιακές συνθήκες γαλέρας, το “μέσον”, την υποταγή και την ιδεολογική καταστολή της σκέψης.

Παράλληλα, δόθηκε ολόψυχα στη συγκρότηση και το ρίζωμα της Πόλης Ανάποδα, της δημοτικής κίνησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς στη Νέα Σμύρνη. 'Έτρεφε βαθιά αγάπη για τη Νέα Σμύρνη, τους ανθρώπους της, τους δρόμους και την πλατεία της.

Και για την ομάδα της, τον Ιστορικό, τον πολυαγαπημένο του Πανιώνιο. Το σαρκαστικό του χιούμορ και η αγάπη του για τον Πανιώνιο συνδυάστηκαν και με άφησαν αποσβολωμένο όταν μου ανακοίνωσε την αρρώστια του: “ο Πανιώνιος φταίει φίλε! Τό λεγα γώ. Θα μου τον βγάλει τον καρκίνο, θα μου τον βγάλει τον καρκίνο, ...ε..., μου τον έβγαλε!”.

Σχεδόν ένα χρόνο πριν, όταν συναντηθήκαμε για να με ξεπροβοδίσει εν' όψει του φανταρικού μου, αγωνιούσε έντονα για την επαναστατική Αριστερά. Η οικονομική κρίση είχε αρχίσει για τα καλά, μνημόνιο, απεργίες, και ο Τάσος αγωνιούσε και επέμενε πως “πρέπει να δώσουμε απαντήσεις στον κόσμο, κατανοητές και χειροπιαστές”.

Το πάθος του για την πολιτική δράση και την επανάσταση τον χαρακτήριζε και τον ακολουθούσε πάντα. Ο τσαμπουκάς και η μαχητικότητα, το χιούμορ και η συντροφικότητα, το ενδιαφέρον για τους φίλους και τους συντρόφους, τον συνόδευαν παντού.

Και ο ίδιος φρόντισε να τον συνοδεύσουν μέχρι τέλους. Παλεύοντας παλικαρίσια μέχρι τελευταία στιγμή. Δίνοντας εκείνος κουράγιο, σ' όλους εμάς τους γύρω του.

Είναι τραγικά βίαιος Τάσο, ο τρόπος που μας έλαχε να αποχωριστούμε την πρώτη μας νιότη, αποχωριζόμενοι για πάντα εσένα που τη σημάδεψες.

Μα θα μείνεις για πάντα στη σκέψη, στις καρδιές και στους αγώνες μας.

Αντίο σύντροφε, αντίο φίλε.