Η επέμβαση των ιμπεριαλιστών στη Λιβύη

Έχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τη έναρξη των αεροπορικών βομβαρδισμών στη Λιβύη και τα πράγματα αντί να ξεκαθαρίζουν περιπλέκονται όλο και περισσότερο τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε πολιτικό και σε διπλωματικό επίπεδο ανάμεσα στο καθεστώς Καντάφι, την ηγεσία των αντικαθεστωτικών και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που εμπλέκονται άμεσα στην υπόθεση και όλα αυτά με φόντο τις χιλιάδες νεκρούς των βομβαρδισμών και τις εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων του πολέμου που λιμοκτονούν.

Όσο περνάει ο καιρός γίνεται ακόμη πιο καθαρά ότι οι χώρες που εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα με την ιμπεριαλιστική επέμβαση, ακόμη και αυτές που πρωτοστατούν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα ούτε τους ίδιους στόχους για την επόμενη μέρα και οι επιδιώξεις τους αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη ανάλογα με τις εξελίξεις. Και όλα αυτά εν μέσω βομβών και πυραύλων Τομαχοκ.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω είναι η στάση της Ιταλίας, χώρας που είχε άριστες σχέσεις με το καθεστώς Καντάφι όντας ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της Λιβύης. Ενώ στην αρχή ήταν από τις χώρες που διαφωνούσαν με τη στρατιωτική επέμβαση στις αρχές του μήνα έκανε στροφή 180 μοιρών και αναγνώρισε το Εθνικό Συμβούλιο της Βεγγάζης ως «το μοναδικό νόμιμο εκπρόσωπο του λιβυκού λαού», κάτι που μέχρι στιγμής έχουν κάνει μόνο η Γαλλία και το Κατάρ. Είχε προηγηθεί η επίσκεψη στη Βεγγάζη του διοικητικού συμβουλίου του ιταλικού ενεργειακού κολοσσού ΕΝΙ όπου έπειτα από μυστικές συναντήσεις με το εθνικό συμβούλιο της Βεγγάζης κατέληξαν σε σημαντικές συμφωνίες συνεργασίας.

Τι προηγήθηκε της επέμβασης;

Ποια ακριβώς ήταν τα γεγονότα που προηγήθηκαν της ιμπεριαλιστικής επέμβασης; Ήταν μια αυθεντική λαϊκή εξέγερση απέναντι σε ένα πράγματι καταπιεστικό καθεστώς; Ήταν η προσπάθεια αστικών κύκλων της χώρας σε συνεργασία με ιμπεριαλιστικές χώρες να ανατρέψουν το καθεστώς; Μάλλον συνέπεσαν και τα δύο. Επαρκή και ολοκληρωμένη άποψη για τα γεγονότα δε μπορούμε να έχουμε γιατί η πληροφόρηση που έχουμε είναι ελλιπής και αναξιόπιστη και κυρίως δεν έχουμε επικοινωνία με πραγματικά επαναστατικές δυνάμεις της χώρας αν αυτές υπάρχουν φυσικά. Μπορούμε απλά να βγάλουμε κάποια πρώτα συμπεράσματα από τις αποκαλύψεις που άρχισαν να γίνονται στα διεθνή ΜΜΕ και από την αλληλουχία μιας σειράς γεγονότων.

Τον περασμένο Οκτώβριο κατέφυγε στο Παρίσι ο Νούρι Μεισμάρι επικεφαλής πρωτοκόλλου του Καντάφι που όπως λέγεται είχε τον πρώτο λόγο στα πετρελαϊκά συμβόλαια της Λιβύης με τη Δύση. Το επόμενο διάστημα η Λιβύη εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης με την κατηγορία υπεξαίρεσης χρημάτων. Οι γαλλικές αρχές έκριναν τις κατηγορίες αβάσιμες και του έδωσαν πολιτικό άσυλο. Το αμέσως επόμενο διάστημα παρατηρήθηκε έντονη κινητικότητα από Λίβυους αξιωματούχους και επιχειρηματίες που επισκέπτονταν το Παρίσι και όπως ισχυρίζονται ξένα ΜΜΕ επισκέπτονταν τον Μεισμάρι. Την ίδια περίοδο, δύο κλιμάκια αποτελούμενα από ανθρώπους των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών και της γαλλικής κυβέρνησης επισκέπτονται τη Βεγγάζη με το μανδύα των εμπορικών αποστολών. Ήταν η εποχή που έμπαιναν οι υπογραφές για τη στρατιωτική συνεργασία της Βρετανίας με τη Γαλλία των δύο χωρών που μαζί με τις ΗΠΑ σηκώνουν το κύριο βάρος των επιχειρήσεων και ήταν οι πιο φανατικοί οπαδοί της επέμβασης. Μετά από όλα αυτά δε μοιάζει καθόλου περίεργο που η Γαλλία ήταν η πρώτη χώρα που σαν έτοιμη από καιρό έσπευσε να αναγνωρίσει το Εθνικό Συμβούλιο της Βεγγάζης.

Όσον αφορά τώρα την κατάσταση στο εσωτερικό των αντικαθεστωτικών δυνάμεων εκείνο που πρέπει να επισημανθεί, είναι ότι ενώ στην αρχή της εξέγερσης έβγαιναν εκπρόσωποι των αντικαθεστωτικών και έλεγαν ότι δε θα επιτρέψουν την ξένη στρατιωτική επέμβαση και πως δε θα βάλουν στην ηγεσία του κινήματος ανθρώπους που είχαν παλιότερα υψηλές θέσεις στο καθεστώς, ένα μήνα μετά γίνονται ακριβώς τα αντίθετα. Το Εθνικό Συμβούλιο της Βεγγάζης αποτελείται κυρίως από πρώην υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης Καντάφι και επιδιώκει την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη στρατιωτική εμπλοκή του ΝΑΤΟ. Τέλος ως νέος στρατιωτικός διοικητής των αντικαθεστωτικών δυνάμεων ορίστηκε ο Χαλίφ Χιφτέρ. Ένας άνθρωπος που το 1987 και ενώ μαχόταν με τους αντάρτες που υποστηρίζονταν από τη Λιβύη ενάντια στην αμερικανόφιλη κυβέρνηση του Τσάντ, αιχμαλωτίστηκε και στη συνέχεια αποσκίρτησε στο Λιβυκό Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας (LNSF), το οποίο στηριζόταν από τη CIA. Μετά την ανατροπή του – υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ - Χαμπρό στο Τσαντ, από το Γαλλόφιλο Ιντρίς Ντέμπι το 1990, έφυγε για τις ΗΠΑ, όπου και διέμενε μέχρι πρόσφατα σε απόσταση 8 χλμ από τα κεντρικά της CIA στο Λάνγκλει.

Τελευταίες εξελίξεις στο λιβυκό μέτωπο

Όσον αφορά τώρα τις εξελίξεις στο στρατιωτικό πεδίο, ενώ ο Ομπάμα και οι λοιποί αξιωματούχοι δηλώνουν ότι οι χώρες τους δε θα εμπλακούν στρατιωτικά στο έδαφος, έχει αποκαλυφθεί ότι άντρες των μυστικών υπηρεσιών και κομάντος των ειδικών δυνάμεων επιχειρούσαν ήδη στο έδαφος της Λιβύης πριν καν αρχίσουν οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί. Σήμερα, υπολογίζεται ότι δρουν και εμπλέκονται σε εχθροπραξίες πάνω από 2000 Άγγλοι, Γάλλοι και Αμερικανοί κομάντος και πράκτορες. Από κει και πέρα βέβαια, υπάρχουν και σχέδια για μεγάλη στρατιωτική επέμβαση στο έδαφος αν κριθεί αναγκαίο αν και για μια σειρά από λόγους αυτό είναι δύσκολο να αποφασιστεί.

Μια άλλη σημαντική εξέλιξη με ιδιαίτερη βαρύτητα αποτελεί η πρώτη εξαγωγή πετρελαίου από τις δυνάμεις των αντικαθεστωτικών από το λιμάνι του Τομπρούκ με το τάνκερ ΕGUATON ελληνικών συμφερόντων με λιβεριανή σημαία προς το Κατάρ, κράτος που έχει αναγνωρίσει το Εθνικό Συμβούλιο της Βεγγάζης ως το μόνο νόμιμο εκπρόσωπο του λιβυκού λαού.

Οι εξελίξεις αυτές αφήνουν όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά. Οι ξένοι επεμβασίες βρίσκονται σε ένα μυστικό διπλωματικό παρασκήνιο με τις δύο πλευρές και το σενάριο διχοτόμησης της χώρας μοιάζει πολύ πιθανό. Έτσι βλέπουμε τις ΗΠΑ και τη Βρετανία που πρωτοστάτησαν στην επέμβαση να μην έχουν αναγνωρίσει ακόμη το Εθνικό Συμβούλιο της Βεγγάζης, με την Ουάσινγκτον να δηλώνει ότι «δεν είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο» και το Βρετανό υπουργό Ενόπλων Δυνάμεων Νικ Χάρβει να δηλώνει ότι «η διχοτόμηση θα εξυπηρετούσε τους ανθρωπιστικούς στόχους μας αφού έτσι θα αποτρέπαμε τη μια πλευρά να σκοτώνει την άλλη».

Όποια και να είναι η συνέχεια το μόνο σίγουρο είναι ότι οι ιμπεριαλιστές πήγαν για να μείνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην πολύπαθη χώρα και να ασκήσουν τον έλεγχο στα πλούσια ενεργειακά της αποθέματα. Για να το πετύχουν αυτό είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα.

Όσο για την εργατική τάξη της χώρας όσο δε θα έχει τους δικούς της πολιτικούς στόχους για ανατροπή του καθεστώτος και εγκαθίδρυσης της δικής της εξουσίας θα συνεχίσει να υφίσταται τους δυνάστες της ντόπιους και ξένους και θα γίνεται βορά στα κανόνια.