Συλλαλητήριο στο κατεχόμενο τμήμα της Λευκωσίας

Ξέσπασμα Ερντογάν και επίθεση ενάντια στους τουρκοκύπριους διαδηλωτές προκάλεσε  το μεγάλο συλλαλητήριο των τουρκοκυπρίων στις 28 Γενάρη στην πλατεία Ινονού στο κατεχόμενο τμήμα της Λευκωσίας κατά της οικονομικής εξαθλίωσης και των οικονομικών μέτρων, που έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση του κόμματος Εθνικής Ενότητας με την Άγκυρα.

Στο συλλαλητήριο, στο οποίο υπολογίζεται ότι πήραν μέρος πάνω από 20 χιλιάδες κόσμου, συμμετείχαν 30 συνδικαλιστικές και μη κυβερνητικές οργανώσεις, αλλά και τέσσερα αντιπολιτευόμενα κόμματα, το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό, το Δημοκρατικό, το κόμμα Δημοκρατικής Κοινωνίας, η Ενωμένη Κύπρος και η Νέα Κύπρος. Μεταξύ των πανό υπήρχαν και δύο που από τη μια πλευρά έφεραν τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας και από την άλλη συνθήματα στα τούρκικα, εναντίον του οικονομικού πακέτου, της Τουρκίας και του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Τα κυριότερα συνθήματα ήταν: ''Αυτή η πατρίδα είναι δική μας, εμείς θα την διοικήσουμε'', ''Δουλειά, ψωμί, ελευθερία, ειρήνη'', ''Ο στόχος είναι φανερός, 100% αφομοίωση'', ''Άγκυρα δεν θέλουμε ούτε τα λεφτά σου, ούτε το πακέτο σου, ούτε τους υπαλλήλους σου''. Το συλλαλητήριο ενέκρινε διακήρυξη, στην οποία μεταξύ άλλων τονίζεται: "οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Τουρκοκυπρίων πρέπει να στηρίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό και στη βάση της πολιτικής ισότητας. Πρέπει να δοθεί ένα τέλος στην σχέση που στηρίζεται στη λογική του εντολοδόχου και του διατεταγμένου. Οι Τουρκοκύπριοι διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις, δυνατότητες και ικανότητες, προκειμένου να διοικούν μόνοι τους, τους δικούς τους θεσμούς και οργανισμούς".

Προϊόν της κρίσης είναι η εξέγερση στην Αίγυπτο που ανέτρεψε τη δικτατορία Μουμπάρακ. Οι μαζικές διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις των τελευταίων εβδομάδων ήταν η κορύφωση μιας μακράς αλυσίδας επιμέρους εξεγέρσεων, απεργιών και συγκρούσεων με σημείο έναρξης τους απεργιακούς αγώνες στην κλωστοϋφαντουργία το 2006 και σημείο καμπής τις συγκρούσεις κατά την διάρκειας της «κρίσης τροφίμων», όταν οι τιμές στα τρόφιμα είχαν απογειωθεί σαν αποτέλεσμα της μαζικής ροής λιμναζόντων κεφαλαίων σε «πραγματικές αξίες», δηλαδή σε αγροτικά προϊόντα διαπραγματεύσιμα στη χρηματιστηριακή αγορά.

Τα γεγονότα που ξεκίνησαν στις 25 Γενάρη με την πρώτη διαδήλωση ενάντια στο καθεστώς, πήραν άλλη τροπή με την είσοδο της εργατικής τάξης στο προσκήνιο.  Από τις αρχές Φλεβάρη έχει ξεσπάσει στη χώρα ένα κύμα εργατικών κινητοποιήσεων με απεργίες και καταλήψεις εργοστασίων, το οποίο βάρυνε αποφασιστικά στο συσχετισμό δύναμης και το οποίο συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, παρά την απαγόρευση απεργιών που έχει επιβάλει ο στρατός. Αν και είναι βέβαιο ότι μέσα από αυτά τα γεγονότα θα πολιτικοποιηθούν τμήματα του πληθυσμού και θα προκύψουν νέες πολιτικές και κοινωνικές πρωτοπορίες, η απουσία επαναστατικής πολιτικής πρωτοπορίας δίνει μια ευρεία δυνατότητα ελιγμών στην αστική τάξη της χώρας. Ωστόσο, με την αυτοπεποίθηση των μαζών στα ύψη, μετά τη νίκη του κινήματος με την ανατροπή Μουμπάρακ, η αναταραχή δεν πρόκειται να κοπάσει εύκολα.