[μεταναστευτικό] Λύκοι με προβιές αρνιών

Λύκοι με προβιές αρνιών

1. Γενικά για τη μετανάστευση

Όταν προσεγγίζει κάποιος το ζήτημα της μετανάστευσης των εργατών αργά ή γρήγορα θα πέσει πάνω στο εξής δίλημμα: είτε θα πρέπει το κράτος να εμποδίσει τη μετανάστευση επιβάλλοντας περιορισμούς είτε δεν θα πρέπει να την εμποδίσει. Είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς από αυτό το δίπολο που ορίζει το φάσμα δυνατοτήτων της εποχής. Συνήθως τα ιμπεριαλιστικά κράτη επιλέγουν την πρώτη λύση. Κατακλέβουν τον τρίτο κόσμο, καταδικάζουν τους ανθρώπους του στη φτώχεια, την πείνα, την εξαθλίωση και την καθυστέρηση και όταν η καπιταλιστική οικονομία χρειάζεται χέρια τους καλεί, όταν έρθει η κρίση τους διώχνει. Όσο είναι στις ιμπεριαλιστικές χώρες οι άνθρωποι αυτοί, η δουλειά του κράτους είναι να τους κρατάει σε πολιτική καταστολή και να στρέφει τους ντόπιους εργάτες εναντίον τους, ωθώντας κατά συνέπεια και τους ξένους εργάτες ενάντια στους ντόπιους. Έτσι, οξύνεται παραπέρα η διάσπαση της εργατικής τάξης, αποτρέπεται η μετατροπή της σε τάξη για τον εαυτό της, στην τάξη δηλαδή που θα παλέψει μέχρι τέλους για τα κοινά της συμφέροντα, θα απαλλοτριώσει τους απαλλοτριωτές της και θα τσακίσει το κράτος τους.

Το εργατικό κίνημα παλεύει ακριβώς για αυτή την ενότητα, έχοντας στη σημαία του το σύνθημα “προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε”. Σε αυτή την ένωση χωράνε όλοι οι προλετάριοι, του πρώτου, του δεύτερου και του τρίτου κόσμου. Το διεθνιστικό καθήκον υπαγορεύει την αλληλεγγύη των εργατών, ανεξαρτήτων χρώματος, φυλής και εθνικότητας ενάντια στον εθνικισμό και την εκμετάλλευση των εργατών. Για τους κομμουνιστές είναι προτεραιότητα το να μείνουν και να παλέψουν ενάντια στο κεφάλαιο στη χώρα τους. Αυτή όμως την προτεραιότητα δεν μπορούν να την απαιτούν από κάθε εργάτη. Πόσο μάλλον οι κομμουνιστές του δυτικού κόσμου από τους εργάτες από την Ασία και την Αφρική. Οι κομμουνιστές στις χώρες υποδοχής πρέπει να παλεύουν για τα ίσα δικαιώματα στους ντόπιους και ξένους εργάτες. Και πρέπει να πιέζουν τις ιμπεριαλιστικές τους κυβερνήσεις να δεχτούν τους εργάτες από τις χώρες που οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές ρήμαξαν και καταδίκασαν με τη λεηλασία, τον πόλεμο και τις πολιτικές παρεμβάσεις.

Οι συνθήκες ζωής που περιμένουν τους μετανάστες στις ιμπεριαλιστικές χώρες είναι οι χειρότερες δυνατές, τόσο υλικά όσο και πολιτικά. Το εργατικό κίνημα πρέπει να παλεύει για να βελτιώνονται συνεχώς οι συνθήκες αυτές, για να συνενώνει τους εργάτες μέσω των κοινών τους συμφερόντων. Δεν μπορεί όμως σε καμιά περίπτωση να θέσει τη βελτίωση των συνθηκών αυτών ως προαπαιτούμενο για να ζητήσει να ανοίξουν τα σύνορα για τους μετανάστες. Αυτό θα επέτεινε την ιμπεριαλιστική απομόνωση των εργατών των χωρών αυτών, θα τους στερούσε τη δυνατότητα να γνωρίσουν τις παραγωγικές δυνατότητες του ιμπεριαλισμού, την ανεπτυγμένη ταξική πάλη των ιμπεριαλιστικών χωρών, να κατανοήσουν τις αιτίες και το βαθμό της καθυστέρησης των χωρών τους και να βελτιώσουν σε τελική ανάλυση τις συνθήκες της ατομικής ύπαρξης τους. Δε θα είχε καμιά διαφορά από την στήριξη του εργάτη Όουεν στην αποικιοκρατία που βελτίωνε το επίπεδο ζωής της εργατικής τάξης της Αγγλίας. Στήριξη του προλεταριακού διεθνισμού στα λόγια, άρνηση στην πράξη, αυτή ήταν η γραμμή των προδοτών ηγετών της δεύτερης διεθνούς που πολέμησε ο Λένιν.

Εδώ και μερικά χρόνια στην Ελλάδα, στο κλίμα της υποχώρησης των συσχετισμών εις βάρος της εργατικής τάξης, έχουν προκύψει κάποιες περιθωριακές ερμηνείες μαρξιστικών κειμένων που χρησιμοποιούνται εκ του πονηρού για να προπαγανδίσουν ρατσιστικές και ξενοφοβικές τάσεις. Χαρακτηριστικό για αυτή την τάση είναι το βιβλίο του Δημήτρη Ντούσα “Μαρξισμός και σύγχρονη μετανάστευση”, ο συγγραφέας έχει διολισθήσει σε εθνικιστικές θέσεις, θεωρώντας ότι υπερασπίζεται τη μαρξιστική άποψη. Σχετική βιβλιοκρισία έχει γράψει ο Χρήστος Βλόσιος στην Εργατική Πολιτική.

2. Για την κριτική του Χρήστου Βλόσιου

πατήστε εδώ για να διαβάσετε τη βιβλιοκριτική του Χρήστου Βλόσιου


Το κείμενο του Χρήστου Βλόσιου είναι μια κριτική που φεύγει από τα πλαίσια της συντροφικότητας. Αυτό όχι λόγω ύφους. Αυτά είναι για τους μικροαστούς υποκριτές και τη δολοφονική τους ευγένεια. Το κείμενο ξεφεύγει από τα πλαίσια της συντροφικότητας γιατί ο Χρήστος Βλόσιος επιλέγει να επιτεθεί στις θέσεις του αρχικού άρθρου προκειμένου να δημιουργήσει εντυπώσεις και να επηρεάσει την οργάνωση στην υιοθέτηση άλλων από τις προτεινόμενες θέσεων σχετικά με το ζήτημα της μετανάστευσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος αποφεύγει να τοποθετηθεί ανοιχτά γραπτά ή προφορικά σχετικά με την θετική του θέση, δηλαδή τί πιστεύει ότι λέει ο ίδιος ο Λένιν. Ως μέσο για την επίθεση αυτή χρησιμοποιεί τη σκόπιμη διαστρέβλωση των θέσεων του αρχικού κειμένου η οποία ακολουθείται από την προσπάθεια του να απλώσει μια θεωρητική θολούρα πάνω στο ζήτημα. Να συσκοτίσει, παρά να διαφωτίσει την οργάνωση και τους αναγνώστες των εντύπων της.

Σκόπιμα λοιπόν τρέχει να “καυτηριάσει” την αναγωγή των μεταναστών στο κείμενο σε προλετάριους. Ξεχνάει όμως ότι η έννοια “βιομηχανία” και “βιομηχανικός-η-ο” έχει κακοπάθει από τους έλληνες μεταφραστές των μαρξιστικών κειμένων. Ότι η έννοια που δίνουν οι κλασσικοί στη βιομηχανία είναι αυτή του κλάδου με υψηλή συγκέντρωση εργατών, πέρα από τα εργοστάσια και τον επισιτισμό, τις εκδόσεις κ.α. Ή μήπως δεν το ξέχασε;

Η λέξη “όρος” μπορεί να περιγραφεί απλά, για όποιον θέλει να διαφωτίσει και όχι να συσκοτίσει με τις περίπλοκες περιπλοκάδες του λόγου του. Ο “όρος” λοιπόν, που αλλιώς λέγεται προϋπόθεση, για να είναι όρος, θα πρέπει να καλύπτεται, να πληρούται. Αν όχι, θα υπάρξουν κυρώσεις. Αν ένας που θέλει να πάει στις ΗΠΑ δεν καλύπτει τον όρο του λευκού ποινικού μητρώου, δεν παίρνει βίζα. Αυτοί είναι οι όροι που προσπαθεί να μας πείσει ο Βλόσιος ότι υπερασπιζόταν η απόφαση του συνεδρίου της Στουτγκάρδης και στους οποίους έμεινε πιστός μέχρι το τέλος της ζωής του ο Λένιν. Όσο πιο απροκάλυπτο το ψέμα, τόσο πιο δυνατά το στηρίζει ο γκεμπελίσκος Βλόσιος. Βλέπει αναρχικούς που διαστρεβλώνουν το πραγματικό γράμμα του Λένιν, που θέλουν να ανοίξουν τα σύνορα για τους εγκληματίες. Αυτά όμως δεν θυμίζουν τις οργανώσεις του εργατικού κινήματος αλλά τη μαύρη προπαγάνδα των Καρατζαφέρη, Βορίδη και Πλεύρη.

Σύγχυση φαίνεται επικρατεί και για το ζήτημα της απεργοσπασίας. Πέρα από το ότι αυτή η τακτική έχει υποχωρήσει, λόγω του κατακερματισμού της εργατικής τάξης και της υποχώρησης του συσχετισμού και πλέον οι απεργοσπάστες προέρχονται από το εγχώριο εργατικό δυναμικό, όπως γίνεται με τα σχολεία του τούρμπο καπιταλισμού στις ΗΠΑ, που παίρνουν δασκάλους εκτός συνδικάτων, μήπως ο Βλόσιος θέλει να πει ότι όλοι οι μετανάστες εργάτες είναι εν δυνάμει απεργοσπάστες; Μήπως θέλει και αυτός να προστατέψει τον “εργαζόμενο ελληνισμό” που έχει γράψει και στο παρελθόν;

Δεν μπορεί να κατανοήσει ο Χρήστος Βλόσιος ότι είναι διαφορετική η θέση του εργατικού κινήματος (και κατά συνέπεια του Λένιν) ως προς τη μετανάστευση σε μια χώρα που στην εξουσία βρίσκεται η αστική τάξη, όπως είναι η Ελλάδα και η Ελβετία της εποχής του Λένιν, και σε μια χώρα που βρίσκεται στην εξουσία η εργατική τάξη, όπως στη Σοβιετική Ρωσία.

Όπως επίσης δεν μπορεί να κατανοήσει ότι ένα αίτημα που φυσικά και είναι μεταβατικό, όπως το “ανοιχτά σύνορα για τους εργάτες”, αφού δεν πρόκειται οι καπιταλιστές να το εφαρμόσουν , δεν ταυτίζεται με την αναρχική απαίτηση για κατάργηση των συνόρων. Μήπως και το αίτημα για την κατάργηση του στρατού και την αντικατάσταση του από τον ένοπλο λαό είναι αναρχικό;

Τέλος, τεχνηέντως ο Χρήστος Βλόσιος συσκοτίζει το ζήτημα σχετικά με τους όρους και τα δικαιώματα των ξένων εργατών στη χώρα υποδοχής τους. Την “πλήρη εξίσωση των δικαιωμάτων των εργατών, ξένων και ντόπιων”, ο Βλόσιος την είδε ως “γενικόλογη εξίσωση”. Στο κάτω κάτω, θα μπορούσε να γράψει ο ίδιος ένα άρθρο αν ήθελε, να μας πει τί κατάλαβε ο ίδιος ότι έλεγε ο Λένιν. Αλλά το να κρύβεσαι πίσω από την αρνητική κριτική και να μη βγαίνεις ανοιχτά να πεις “ο Λένιν ήταν υπέρ των όρων πάνω στη μετανάστευση” είναι εύκολο. Το να σου ζητάνε ανοιχτά και δημόσια τη γνώμη σου και να υπεκφεύγεις είναι πάλι εύκολο. Θα πρέπει όμως ο Χρήστος Βλόσιος να προσέξει. Είναι πολύ πιθανό να κατάλαβε το Λένιν όσο και αυτοί που πρότειναν περιορισμούς για την εργατική μετανάστευση στο συνέδριο της Στουτγκάρδης. Εκείνοι φοβόταν τους κινέζους, ο Βλόσιος τους εγκληματίες και τους κατασκόπους. Η εργατική τάξη όμως δεν φοβάται. Τί να της κλέψουν πια;

Αν ο Χρήστος Βλόσιος παραμένει στο πλευρό της εργατικής τάξης, αν υπερασπίζεται ακόμη τον προλεταριακό διεθνισμό, μπορεί να συνεισφέρει στη διατύπωση θετικών θέσεων, που τόσο ανάγκη έχει το κίνημα μας σήμερα, που οι μάζες φαίνονται να ξαναβγαίνουν στο προσκήνιο της ιστορίας. Οι θεωρητικοί ακκισμοί όμως δεν βοηθάνε. Το ζητούμενο παραμένει η συλλογική θεωρητική δουλειά και η σύνδεση της με την επαναστατική πράξη.

Σπύρος Μπόικος

 


Αναζήτηση

Γνώμες