ΕΕΚ: Τοποθέτηση στη σύσκεψη

ΕΕΚ:

Σύντροφοι νομίζω ότι η 28 και 29 Ιούνιου έχει αλλάξει η κατάσταση στη ταξική πάλη η γενική απεργία και οι συγκρούσεις που έγιναν στο Σύνταγμα και σε ολόκληρη την Αθήνα έχει αλλάξει πολλά σε διάφορα επίπεδα και κυρίως στο επίπεδο των συνειδήσεων εγώ θα πώ ένα σημείο τώρα αν και υπάρχουν πολλά αλλά δεν είναι της ώρας. για τους παλιότερους ξέρουν πολύ καλά μέσα στους ταξικούς αγώνες, η προσπάθεια της αστυνομίας και των δυνάμεων καταστολής να αδειάσουν ένα χώρο με το πι βίαιο τρόπο να αποτυγχάνει είναι πολύ σημαντικό, ο κόσμος δεν έφευγε και δεν εννοώ ο κόσμος ο μάχιμός που ξέρουμε δεν έφευγε, αυτοί που κατέβαιναν για πρώτη φορά και αυτό με την ιστορία των κουκουλοφόρων που είναι μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού και ένας σύντροφός προχτές από τη επαρχία που το πήρα τηλέφωνο του λέω που είναι το τηλέφωνο σου και μου λέει το πέταξε στη σύγκρουσή με την αστυνομία. Γεγονός είναι ότι αυτό που έχει αλλάξει είναι η συνείδηση των μαζών με τη μαρξιστική εννοία τώρα μιλάμε για τη συνείδηση των μαζών σε περιόδους που έχουμε πλήρης αποσταθεροποίηση και χρεωκοπία γιατί αυτή η κατάσταση βιώνεται όχι σε κενό αέρα, όχι σε κενό πολιτικό και κοινωνικό αλλά σε μια κατάσταση η οποία χαρακτηρίζεται όχι απλώς από μια κρίση ή μια διεθνή κρίση αλλά κατά τη γνώμη μας είναι η κρίση που συμπυκνώνει όλη τη περίοδο του Ιμπεριαλισμού είναι κρίση της παρακμής του καπιταλισμού με την έννοια του Λένιν για το Ιμπεριαλισμό που έχει μπλοκάρει την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που αυτή τη στιγμή έχει μπλοκάρει τα γρανάζια κίνησης και κυρίως έχει μπλοκάρει και μπλοκάρει το ζήτημα της αναπαραγωγής του κεφαλαίου και αυτό οφείλεται σε βαθύτερους όρους σε διεθνές επίπεδο, δεν είναι της ώρας να μιλήσουμε γι’αυτή τη κατάσταση αλλά το ζήτημα του πλασματικού κεφαλαίου μια τεράστιάς φούσκας που έχει σχηματιστεί κυρίως από το μεταπόλεμο και μέχρι σήμερα σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση κλπ έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο όγκο πλασματικών κεφαλαίου που εμποδίζει την αναπαραγωγή του κεφαλαίου και ‘έχεις και από την άλλη πλευρά και μια τάση του ποσοστού κέδρους και όπου αυτό εμφανίζεται μετά το 2008 με τη μορφή του δημοσιονομικού χρέους. Ενός χρέους το οποίο είναι το αποτέλεσμα μια διαδικασίας του ίδιου του κεφαλαίου και των διεργασιών του μέσα στη κρίση και αυτό το χρέος δεν μια ελληνική υπόθεση, η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος είναι η χρεωκοπημένη κατάσταση αλλά η χρεωκοπία της Ελλάδας είναι αυτή που πυροδοτεί εξελίξεις και σε Ισπανία και Πορτογαλία αλλά και στο κεντρικό πυρήνα που είναι η Ιταλία όταν τα σπρέντ ανεβαίνουν στην Ιταλία αυτό προκαλεί φόβο και έτσι μπορείς να δεις ότι ο Ομπάμα και η Μέρκέλ συζητάνε για την Ελλάδα και όλοι έχουν πρώτο θέμα την Ελλάδα γιατί αυτή τη στιγμή έχει σχηματιστεί ένας τεράστιος πύργος από τραπουλόχαρτα ποιο χαρτί θα φύγει αν αυτό το χαρτί είναι στη βάση ή επάνω στο πύργο δεν έχει σημασία π.χ. ότι η Ελλάδα είναι το 2,7 του Α.Ε.Π. της Ευρώπης, αλλά σημασία έχει η διασύνδεση και ότι εδώ έρχεται ως αδύναμος κρίκος αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία για να δούμε τα κοινωνικά κινήματα που έρχονται μπροστά μας και να βγάλουμε τα πολιτικά συμπεράσματα. Είναι σαφές εδώ πέρα και όσο υπάρχει αυτή η κατάσταση, ο καπιταλισμός η χώρα θα συντριφτεί κάτω από τα συντρίμμια και θα θαφτεί κάτω από τα συντρίμμια της Ε.Ε. είτε θα συντριβεί σ΄ ένα εθνικό χώρο που θα βιώσει τη χρεωκοπία. Το ζήτημα λοιπόν της χρεωκοπίας του καπιταλισμού συνολικά και των συνεπειών τους γιατί όσο υπάρχει αυτό το σύστημα είτε με τη μια μόρφη είτε με την άλλη εκείνο που θα έχεις είναι μαζική εξαθλίωση και καταστροφή και της εργατικής τάξης άλλα και κομματιών και των μικροαστών θα έχεις μια προϊούσα εξαθλίωση σε όλα τα επίπεδα. Όσο καθυστερεί τόσο μεγαλύτερη θα είναι η εξαθλίωση τα έχουμε δει και σε άλλες χώρες τα έχουμε δει στην Αργεντινή τα έχουμε δει στην Αίγυπτο άλλα την επόμενη περίοδο μπορεί να τα δούμε σε ακόμα μεγαλύτερη έκταση και βάθος στην Ευρώπη απέναντι σ΄αυτήν τη κατάσταση είναι το πώς παλεύεις για την ανατροπή του καπιταλισμού για την ουσία στου πράγματος και παλεύεις όχι πάλι σε κενό αλλά παλεύεις σε μια κατάσταση όπου η κρίση έχει πυροδοτήσει κινητοποιήσεις και τις επαναστάσεις, τις αραβικές επαναστάσεις και κινητοποιήσεις και στην Ευρώπη. Για μας το κίνημά των πλατειών δεν είναι καλό, κακό μας αρέσει δε μας αρέσει θέλουμε ή δε θέλουμε άλλα αντανακλά και περιέχει τη κίνηση πως βγήκανε; Βγήκανε με τα ρούχα που είχανε δηλαδή βλέπανε τη Πάνια προχτές, βλέπανε το Πρετεντέρη σήμερα τη κλείσανε τη τηλεόραση και βγήκαμε στο δρόμο. Το ουσιαστικό είναι ότι η κρίση πυροδοτεί και κίνηση και ότι βγήκανε στο δρόμο είναι σημαντικό γιατί ο δρόμος γεννάει και συνειδήσεις. Στις 28-29/6 είναι σημείο καμπής γιατί η βία, η επαναστατική βία απέναντι στη καταστολή έχει τεράστια σημασία για το πώς προχωράνε οι μάζες. Δεν είναι το καλό η το κακό άλλα η συλλογική βία απέναντι στις δυνάμεις καταστολής είναι προοδευτικό ζήτημα είναι ένα ζήτημα που αναπτύσσει συνειδήσεις. Σε αυτήν τη κίνηση των μαζών έχεις αυτούς που κατ επάγγελμα θέλουν να διατηρήσουν όσο το δυνατόν τα πράγματα σε αυτά τα πλαίσια και έτσι έχεις αυτό το τραγελαφικό το όποιο φτάνει σε επίπεδο βαλκανικής γελοιότητας κάποιοι που τους ξέρουμε χρόνια που ανήκουν σε οργανώσεις να αλλάζουνε ρούχα και να εμφανίζονται στις πλατείες και να φωνάζουν έξω τα κόμματα, στη προσπάθεια να κρατήσουν έξω οποιαδήποτε συζήτηση για να αναπτυχθεί αυτό ο κόσμος παραπέρα και να μείνει η συζήτηση σε χαμηλά επίπεδα. Το ίδιο έχεις φυσικά και το ζήτημα της γραφειοκρατίες που προσπαθούν να αναχαιτίσουνε το κίνημα και εδώ έχεις σίγουρα τη γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ τον απομονωτισμό του ΠΑΜΕ. Εκείνο που πρέπει να δούμε σ’ αυτή τη φάση σε μια περίοδο μαζικής εξαθλίωσης ο παλιός τρόπος, οι παλιές μέθοδοι αντιμετώπισης της κατάστασης είναι αναποτελεσματικός αν όχι αντιδραστικός δεν είναι το γεγονός ότι έχουμε προδοτικά σωματεία αλλά και τα ίδια τα σωματεία δεν είναι ικανά να αντιμετωπίσουνε τη κατάσταση γιατί τα σωματεία στη γέννηση της διαμεσολαβούν στην αρχή της εργασίας σε μια εργασία που τώρα δεν υπάρχει. Φυσικά δε βάζει κανένας ταφόπλακα στο ζήτημα των σωματείων, χρειάζεται να παλέψουμε μέσα στα σωματεία να μιλήσουμε για εργατική δημοκρατία μέσα στα σωματεία και κυρίως να δούμε και πλατειές μορφές συσπείρωσης και μορφές κινητοποιήσεων, επιτροπών συνελεύσεων στους χώρους δουλείας σε γειτονιές σε όλους του χώρους που να αγκαλιάζει όλο ένα και μεγαλύτερα στρώματα όχι μόνο των εργαζομένων αλλά κυρίως ανέργων και ελαστικά εργαζόμενων ή και συμβασιούχων η των μικροαστών που καταστρέφονται και ο μικροαστός που καταστρέφεται είναι ακόμη χειρότερός από την εργατική τάξη γιατί δε μένει απλώς άνεργος άλλα μένει και μ’ ένα χρέος με κίνδυνο να πάει στη φυλακή και έχει σημασία πριν γίνει βορά των φασιστών να ενταχθεί με μια φόρμουλα μέσα στο εργατικό κίνημα. Αυτό λοιπόν το ζήτημα των μορφών πρέπει να έχει να ορισμένη προοπτική κατά τη γνώμη μας και το πρώτο ζήτημα που μπαίνει είναι το ζήτημα του χρέους το ζήτημα της διαγραφής του χρέους είναι το υπ αριθμόν ένα ζήτημα άλλα από ποιόν θα γίνει; και εδώ αμέσως μπαίνει το ζήτημα των τραπεζών γιατί διαγραφή του χρέους σημαίνει χρεωκοπία και δε μπορεί να λειτουργήσει το σύστημα άρα λοιπόν εδώ μπαίνει και το ζήτημα της κρατικοποίησης των τραπεζών με εργατικό έλεγχο και αυτό δε μπορεί να το κάνει κανένας άλλος πάρα μόνο μια εργατική εξουσία είτε μας αρέσει είτε δε μας αρέσει άλλα αυτός είναι ο δρόμος όλα τα αλλά σχήματα που παρουσιάζονται αυτή τη στιγμή είναι μορφές ανάσχεσης της κίνησης των μαζών όλα τα άλλα σχήματα. Όσοι νομίζουν ότι αυτό το διάστημα θα έχουμε επιμέρους νίκες που θα αδυνατίσουν το πολιτικό σύστημα και έτσι θα μπορέσουμε να παίξουμε μέσω εκλογών η κάποιων άλλων διαδικασιών είναι μακριά γελασμένοι τίποτα από αυτά δε μπορεί να γίνει η εργατική τάξη αυτή τη στιγμή όποια νίκη και αν έχει θα είναι σαν παραπροϊόν της κεντρικής πολιτικής πάλης αν δε βάλουμε το ζήτημα της κεντρικής πάλης πάνω από όλα και στα συνδικάτα είναι αναποτελεσματική και είναι χωρίς ουσία και οδηγούνται στην ήττα και νομίζω ότι το παράδειγμα της ΔΕΗ είναι χαρακτηριστικό όπου μπορούσε στο παρελθόν μ΄αυτές τις μορφές να μπλοκάρει αλλά τώρα οδηγήθηκε στη ήττα πριν αρχίσει και αυτό συμβαίνει σε ότι πουλιέται και ξεπουλιέται. Τελειώνοντας στο δια ταύτα πιστεύω ότι στο ζήτημα της ενότητας κατά τη γνώμη μας είναι δύο που πρέπει να ξεχωρίζουμε ένα είναι η καθαρότητά της πολιτικής γραμμής και το δεύτερο η πάλη για ενότητα της εργατικής τάξης σε όλα τα επίπεδα αυτό το ένα με το άλλο δεν αντιφάσκουν. Χρειάζεται μέτωπό σε αγώνες και σε κινήματα οποιοδήποτε κίνημα αναπτύσσεται ακόμα και μικρής δυναμικής σ’ αυτό δε χρειάζονται9 διαχωρισμοί πρέπει να προχωράμε όλοι μαζί και να χτυπάμε ο καθένας με τα δικά του όπλα το κοινό εχθρό και έτσι να δυναμώνουμε και την ενότητά της δράσης. Από τη άλλη πλευρά η προσπάθεια δημιουργίας ενός πολιτικού μετώπου σ’ αυτές τις συνθήκες νομίζω ότι δεν είναι η αναγκαία προϋπόθεση μπορεί να δημιουργηθεί ένα πολιτικό μέτωπο άλλα πάνω σε μια πολύ καθαρή προγραμματική βάση σε συγχυσμένες βάσεις δε μπορείς να έχεις μέτωπο. Πολιτικό μέτωπό μόνο σε συγκεκριμένες βάσεις αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος του αναχώματος, το ανάχωμα δεν οφείλεται στις κακές προθέσεις άλλα όπως έλεγε και ο Λένιν οι καλές προθέσεις μπορεί να μας οδηγήσουν και στη κόλαση πολλές φορές.

 


Αναζήτηση

Γνώμες