ΟΚΔΕ: Τοποθέτηση στη σύσκεψη

ΟΚΔΕ:

Σε 4 σημεία θα ήθελα να σταθώ. Το πρώτο είναι ότι σωστά μπήκε από την εισήγηση ότι μια όξυνση της ταξικής πάλης και των αγώνων αυτό είναι Ήλιου φαεινότερων δε χρειάζεται να είναι κάποιος ούτε καν αριστερός για να το δει. Θα είμαστε έτσι λίγο πιο συγκρατημένοι για να διατυπώσουμε μια έκφραση ότι η επανάσταση έρχεται αυτή τη στιγμή σαν άμεσο καθήκον όχι με την έννοια ότι δεν έχουμε μπει σε μια τέτοια περίοδο έτσι νομίζω το εννοούσε και η εισήγηση ,άλλα με την έννοια ότι μια επανάσταση προϋποθέτει έτσι τη συσσώρευση κάποιων εμπειριών οργανωτικών, πολιτικών και ιδεολογικών βέβαια στο εσωτερικό του υποκειμένου στην εργατική τάξη. Είναι επίσης προφανής οι αδυναμίες που υπάρχουν σ’αυτό το επίπεδο όλοι της γνωρίζουμε από την εμπειρία μας στις οργανώσεις μας και στα λοιπά και με αυτήν την έννοιά υπάρχει έτσι ένας δρόμος, ένα κανάλι που πρέπει να διαβούμε ακόμα για να φτάσουμε εκεί, αυτό που ονομάζουμε ανασύνθεση και ανασυγκρότηση του κινήματος και πιο ειδικά του εργατικού κινήματος. Αυτό βέβαια συμπεριλαμβάνει μέσα που; πως; πότε; εννοώ δηλαδή τακτικής ,επιλογών που δεν είναι η ώρα να τα εξαντλήσουμε εδώ άλλα το πρόβλημα πάντως αυτό υπάρχει και για να το πω λίγο πιο απλά όσο μπορώ δεν είναι απλό πράγμα να πει κανείς έτσι ότι χρειάζεται μια αναγέννηση του συνδικαλιστικού κινήματος ή η οργάνωση των εργαζομένων μέσα στους χώρους δουλειάς συνεπάγεται ας πούμε πάρα πολλά πράγματα πάρα πολλά ερωτήματα, πάρα πολλές τακτικές που πρέπει να συνεννοηθούμε κλπ το ένα είναι αυτό. Το δευτερό σημείο είναι σε σχέση με το κίνημα των αγανακτισμένων, των πλατειών και διαφορές έτσι εκτιμήσεις που υπάρχουν η ακούστηκαν έτσι με μια δόση υπερβολής θα έλεγα ότι εμείς έχουμε με έναν σχεδόν ενθουσιασμό θα έλεγα στο κίνημα αυτό, όχι γιατί δε βλέπουμε τις δυσκολίες, τις αδυναμίες η τα εμπόδια που βρίσκει στο δρόμο του άλλα επίσης είναι σαφές ειπώθηκε και από κάποιος συντρόφους θα λέγε κανείς ότι σχεδόν με ραγδαία βήματα προχώρησε στο να λύσει κάποια από τα προβλήματα που έμπαιναν μπροστά του είτε στο βαθμό του πως οργάνωνε τον εαυτό του ακόμα, ακόμα Δημάδη και στη κατάληψη της πλατείας συντάγματος είτε με την έννοια των αποτελεσμάτων που παρήγαγε αν θέλετε και την επαγωγή στο πολιτικό σκηνικό δηλαδή έκανε έναν άταφο νεκρό η έναν νεκρό που προχωρεί την κυβέρνηση Παπανδρέου έφερε έτσι συνολικά στο χείλος της αβύσσου αυτό το πολιτικό σκηνικό που δημιουργήθηκες μετά τη μεταπολίτευση, δημιούργησε έτσι με τη παρουσία του στο δρόμο απέναντι στις δυνάμεις καταστολής μια μεγάλη παρακαταθήκη για τη πορεία των αγώνων από δω και περά. Κόκα τα ψέματα η ριζοσπαστικοποίηση αν κάποια στιγμή δεν έρθει και σε αντιπαράθεση και τι με του μηχανισμούς καταστολής πάντα κάτι της λείπει και επίσης το τελευταίο δηλαδή για να μη μακρηγορούμε κυριολεκτικά υπονόμευσε αν δεν έφτασε σχεδόν να ξετινάξει κάποιους βασικούς πυλώνες της κυρίαρχης ιδεολογίας από τη μεταπολίτευση και μετά ότι δηλαδή εδώ υπάρχει μια δημοκρατία, θεσμοί ένα σύστημα το οποίο τρέχει μ’ένα τρόπο που ό λαός η εργατική τάξη το ακολουθεί η ακόμα, ακόμα αυτή η ιστορία με τον ευρωπαϊσμό ότι είμαστε μέλος της Ε.Ε. αυτό είναι καλό για τη χώρα, αυτό είναι καλό για το λαό η τελοσπάντων δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Αυτά όλα έχουνε μπει σένα κοσκίνισμα και σένα ξετίναγμα μέσα στους εργαζόμενους και μέσα στη νεολαία, υπάρχουν πολλά ακόμα δε θέλω να μακρηγορώ είναι η προσφορά αυτού του κινήματος. Αυτό βέβαια δε σημαίνει και σωστά αναφέρθηκε ότι αρχίζει εδώ πέρα η αναζήτηση ενός νέου δισκοπότηρου και σωστά ειπώθηκε ενός νέου επαναστατικού υποκειμένου δηλαδή οι πλατείες καθαυτές, οι συνελεύσεις καθαυτές μπορούν έτσι να μετασχηματιστούν στο πρόπλασμά μια νέας διακυβέρνησης της χωράς κλπ. σ’αυτό το επίπεδο δεν χωράνε ασάφειες και καλώς και από την εισήγηση ήταν σαφείς στο επίπεδο αυτό. Θέλαμε να πούμε ότι ναι μεν έχουμε αυτούς τους τελευταίους μήνες τις απεργίες, τις μάχες σε χώρους δουλείας, τις μάχες αγωνιστών που βέβαια σκληραίνουν όπως και η επίθεση χωρίς όμως να μπορούμε να ταυτίσουμε αυτό που έγινε με ένα κίνημα της εργατικής τάξης ακριβώς η μ’ ένα κίνημα που έγινε με το παραδοσιακό τρόπο η των παραδοσιακών οργανωμένων μορφών της με τα συνδικάτα κ.λπ. προφανώς έχουμε κάτι διαφορετικό που βασίζεται και στη κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος. έχουμε την αναζήτηση πλατειών στρωμάτων να βρούμε μέσα από νέα κανάλια και νέες μορφές αυτοοργάνωσης μέσα από τις οποίες μπορούν να εκφραστούνε, να πολιτικοποιηθούνε και να παλέψουν. Εδώ πέρα το κρίσιμο για μας δεν είναι να ψιλοκοσκινίσουμε τα όρια καθεμιάς από αυτές τις μορφές αλλά είναι και σωστά ειπώθηκε πάλι να μπούμε μέσα σ΄άυτες να της ενισχύσουμε και κακά τα ψέματα χωρίς την απόδοση έτσι και τέτοιων εμπειριών δε νομίζουμε ότι ποτέ κανένα κίνημα να είναι έτοιμο σαν την Αθηνά να βγει μέσα από το κεφάλι του Δία να βγει πάνοπλο για να λύσει το πρόβλημα και της επανάστασης κλπ. Επομένως σαφώς υπάρχει ένα ζήτημα τι γίνεται με όλο αυτό το ρεύμα αντίστασης η αν θέλετε και το παρατεταμένο κοινωνικό-ταξικό πόλεμο που έχει ξεκινήσει εδώ και 1,5 χρόνο με την απεργία της 5 Μάη ενώ θέλουμε αυτό το κίνημα να θέτει πολιτικά ζητήματα, δε βλέπουμε να είναι έτσι τόσο απλό (ο χαρακτηρισμός δεν είναι για να μειώσει την εισήγηση) αλλά τελοσπάντων δε φαίνεται τα πράγματα να είναι τόσο απλά η τόσο οριοθετημένα ότι απλά δημιουργείτε ένα είδος πολιτικό μέτωπο το οποίο αρχίζει αυτό το πράγμα που υπάρχει ήδη να το σπρώχνει και ένα βήμα πιο μπροστά δηλαδή αυτό φάνηκε και στις διαδικασίες του Συντάγματος ενώ υπήρχε μια πηγαία διάθεση πολιτικοποίηση πολλών κεντρικών πολιτικών ζητημάτων, υπήρχε μια άρνηση, ένα κούμπωμα ενός μεγάλου κομματιού ανθρώπων -και δεν ήταν μόνο των αναρχικών με τις γνωστές αδυναμίες τους- να αρχίζουμε να δίνουμε μια μορφή διακήρυξης, μια μορφή μανιφέστου που να αρχίζει να θυμίζει κάτι από τα παλιά αυτό δεν είναι βέβαια κάτι που μας ευχαριστεί αλλά δεν είναι κάτι που μπορούμε να εκβιάσουμε τους ρυθμούς εξελίξεις του και αυτό υπάρχει μέσα στο κόσμο μέσα στις μάζες αν μου επιτρέπεται είτε αυτές είναι στη πλατεία Συντάγματος είτε αυτές είναι σε χώρους δουλείας και σε πρωτοβάθμια σωματεία σε όλες αυτές τις δομές αυτοοργάνωσης που δημιουργούνται το τελευταίο καιρό. Είναι καλό εδώ να υπάρχει μια προσοχή γιατί υπάρχουν από την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Αριστερά και αρκετά αντιπαραδείγματα όπου η βιασύνη –δεν υπονοούμε τίποτα για την εισήγηση- καλυφτεί η να συμπληρωθεί το κενό των κοινωνικών αγώνων οδήγησε έτσι σε δυσάρεστές καταστάσεις, σε νεορεφορμιστικούς σχηματισμούς που να δούμε έτσι ποια θα είναι η εξέλιξη τους σε διάφορες χώρες. Καταλήγοντας εμείς με αυτό το σκεπτικό δε βλέπουμε τη δυνατότητα ή αυτή τη στιγμή τις μορφές που θα μπορούσε να πάρει ένα σταθερό πολιτικό μέτωπο έτσι και βλέπουμε περισσότερο απέναντι στα συγκεκριμένα μέτωπα[α που υπάρχουν και κάθε φορά κατά περίπτωση να υπάρχει η κοινή δράση, να υπάρχει η κοινή επεξεργασία μια κοινής τακτικής, θα μπορούσε π.χ. αυτό να είχε γίνει ως ένα βαθμό και στο κίνημα των πλατειών και από κει μέσα να προχωρήσουμε νομίζω ότι το επόμενο διάστημα θα υπάρχουν κάποια πράγματα υπάρχουν και κάποιες σημαντικές ημερομηνίες όπως ο ερχομός της Κλίντον αν θυμάμαι καλά για τις 17-18 Ιουλίου δηλαδή με μια έννοιά πρέπει να δούμε πως θα υπάρχει μια κοινή δράση μέσα σ΄ αυτές τις δομές του κινήματος και όποιες άλλες μπορούμε να προτάξουμε. Μερικά πράγματα δε θα λυθούνε με το να κάνουμε εμείς έτσι μια είδος πολιτική καμπάνια όσο μεγάλη έκταση και να έχει.

 


Αναζήτηση

Γνώμες