Γιάννης Ρουμελιώτης: Τοποθέτηση στη σύσκεψη

Γιάννης Ρουμελιώτης:

Είμαι ανένταχτός δεν ανήκω σε καμιά οργάνωση. Σε πολλά θέματα που αναπτύχθηκαν πάρα πολλοί ομιλητές με κάλυψαν για το πώς εξελίσσονται τα γεγονότα απλά θα έπρεπε να τονιστούν δύο- τρία ζητηματάκια. Βρισκόμαστε μπροστά σε μιας πρωτόγνωρης έκτασής κατάρρευση μιας χώρας η οποία προκύπτει από έναν ταξικό πόλεμο. Δηλαδή αυτή τη στιγμή ο αδύναμος και ιδιόμορφος κρίκος της Ιμπεριαλιστικής αλυσίδας που λέγεται Ελλάδα καταρρέει με πάταγο και αυτό που καταρρέει πρώτα και κύρια είναι το βασικό της χαρακτηριστικό αυτό που τη διαχώριζε σ ένα μεγάλο βαθμό αυτό που τη διαχωρίζει από άλλες χώρες που είναι ιη πολυάριθμή και ιδιόμορφή μικροαστική της τάξη. Γι όποιον καταλαβαίνει τηι γίνεται γύρω τοθ αυτή τη στιγμή και η μικροαστική τάξη αυτή τη στιγμή με βάση τη σχέση της απέναντι στη παραγωγή αλά και από την άποψη των πολλών κλωστών που τι δένουν με το σύστημα οι επιδοτήσεις, οι λαμογιές το ένα το άλλο χίλιες δύο δυνατότητες που της έδινε το σύστημα να επιβιώνει και να λειτουργεί σαν τέτοια αυτές καταρρέουν. Αυτή τη στιγμή δηλαδή βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάστασή η οποία είναι πρωτόγνωρή αυτό λοιπόν δε ξέρω και από ότι άκουσα προηγουμένως αν το έχουν αντιληφθεί οι περισσότεροι εδώ μέσα αν έχουν αντιληφθεί ότι οι σχεδιασμοί οι οποίοι έχουν στις οργανώσεις τους με τις οποίους λειτουργούνε συνάδουν μ ΄ αυτό που γίνεται γενικότερα. Σ αυτή τη βάση πραγματικά χαιρετίζω τη πρωτοβουλία και στη βάση του τι έχουν να πούνε γιατί πραγματικά αληθινό είναι το τι βάζει η ταξική πάλη και η ζωή όχι αληθινή είναι αυτό που έχει ο καθένας έχει κάτσει και έχει σχεδιάσει και έχει δουλέψει που μπορεί να είναι γιατί αλήθειές υπάρχουν πολλές. Ο καθένας με τον τρόπο του έχει μια δική του αντίληψη τα βλέπει μέσα από το δικό του τρόπο έχει τη δική του πορεία και η ζωή επαληθεύεται τελικά επαληθεύει ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι. Μ ΄ αυτή την έννοια πραγματικά χαιρετίζω τη πρωτοβουλία της Ανασύνταξής που από τη μια πλευρά είναι πολύ θετικό που πάρθηκε αυτή η πρωτοβουλία από την άλλη είναι λυπηρό ότι δεν πάρθηκε από κανέναν άλλο και ειδικά από οργανώσεις οι οποίες έχουν μια σύνδεση με τον κόσμο οργανώσεις που έζησαν τι έγινε δε θέλω να πω περισσότερα ειπώθηκαν εδώ ότι ξεκίνησε ο κόσμος ο οποίος ήταν κατά βάση μικροαστικός και ας μην ξεχνάμε τι γίνεται τις τελευταίες δεκαετίες τα πράγματα δε γίνονται όπως τα έχουμε στο μυαλουδάκι μας ή όπως τα έχουμε σχεδιάσει στο δυτικό κόσμο οι εξεγέρσεις τις τελευταίες δεκαετίες ξεκινάνε από μικροαστικά στρώματα δείτε το πολυτεχνείο και άλλα παραδείγματα. Η ιδιομορφία εδώ στη Ελλάδα στις τελευταίες εξεγέρσεις των πλατειών ότι σε ελάχιστό χρονικό διάστημα και αυτό ήταν πρωτοφανές έγινε τέτοια συνάντηση του εργατικού κινήματος ακόμη και τμημάτων που είναι άμεσα σε συγκρουσιακή κατεύθυνσή η οποία αντικειμενικά οδηγούν σε ανατροπή του υπάρχοντός συστήματος. Δηλαδή το ζήτημά της διαγραφής του χρέους το οποίο δε μπαίνει ποτέ από μόνο του πάει σε κάθε περίπτωσή με έξοδο από την Ε.Ε. και την ευρωζώνη, πάει σε κάθε περίπτωση με εθνικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο γιατί ποιος θα ελέγξει όλο το νέο νόμισμα και όλη τη νομισματική κυκλοφορία, πάει σε κάθε περίπτωση μιλάει για έλεγχό όλου του οικονομικού συστήματος και σαφώς για δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας σαν λίστα αιτημάτων συμφωνώ σε όλα με τη λογική που βάζει εδώ η εισήγηση που έβαλε ένα κόσμο Τάσο σύντομα σε μια τέτοια διαδικασία και έφερε και πρακτικά τόσο σύντομα το εργατικό κίνημα που απεργούσε με τον κόσμο το μικροαστικό που ξεκίνησε και έλεγε όχι στα κόμματα, όχι στο άλλο κλπ. Δηλαδή μπορεί πραγματικά ο κόσμος που είναι εδώ να εκτιμήσει τι σημαίνει αυτό; Και να προσαρμόσει τη στρατηγική και τη τακτική του από δω και ύστερα αυτό είναι ένα ερώτημα. Δε το έχω μόνο εγώ τον έχουν και άλλοι ανένταχτοί όχι υποκλινόμενοι στο αυθόρμητο όπως θα μπορούσε κανείς αυτόματα να πάει κανείς στο μυαλό άλλα με βάση αν έχουμε συναίσθησή του τι γίνεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα αν έχουμε συναίσθηση ότι μια επαναστατική κρίση στην Ελλάδα μπορεί αυτή τη στιγμή να συμπαρασύρει και αυτό είναι που φοβούνται περισσότερο να συμπαρασύρει τη κατάσταση στην Ισπανία, τη Πορτογαλία μπορεί να ακολουθήσει μια κατάσταση όπως εξελίσσεται στην Αγγλία όπου γι πρώτη φορά μετά από 100 χρόνια έχουμε πανεργατική απεργία. Μπορεί δηλαδή να συμπαρασύρει τη κατάσταση στην Ιταλία μπορεί δηλαδή να έχουμε αλυσιδωτές αντιδράσεις σε χώρες που έτσι λειτουργούν αυτή τη στιγμή στη βάση του παγκόσμιού ταξικού πολέμου έτσι όπως εμφανίζεται στην Ευρώπη, στην Ε.Ε.. Ας μην ξεχνάμε όσοι έχουν ασχοληθεί με ιστορικά θέματα ότι η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σαν ένα πείραμα σαν ένα εργαστήριο. Δηλαδή η Ελλάδα πολλές φορές ήταν ένα βλέμμα από το μέλλον. ένα άλο ζήτημα σε σχέση με τη κοινωνική σύνθεσή, κοινωνική βάση αυτού που λέμε κοινωνικό μέτωπο. Εγώ δε μπορώ να δεχτώ σε καμία περίπτωση –καταρχάς βρισκόμαστε στο τέλος με αύξοντα αριθμό της ελληνικής αστικής δημοκρατίας. Όλα αυτά που ξέραμε μετά τη μεταπολίτευση τελειώσανε, καταργούν όλα τους τα εργαλεία που υπήρχαν τη δημοκρατία το ένα το άλλο καταφεύγουν ανοιχτά σε κατάργηση με το έτσι θέλω κάθε έννοιας αστικής νομιμότητάς και ουσιαστικά βρισκόμαστε σε μια κατάρρευση και του παλιού πολιτικού συστήματος κατάρρευση με την έννοια ότι μπορεί να συνεχίσουν να κυβερνάνε όπως πριν αλλά και οι ίδιοι χρειάζονται μια καινούρια έξοδο από τη κρίση. Μπαίνει λοιπόν το θέμα ότι κάτι πρέπει να αντικαταστήσει αυτό που ήδη υπάρχει το θέμα είναι σε ποια κατεύθυνσή θα είναι. Ήδη δε ξέρω αν είναι εύστοχή αυτή η παρατήρηση πριν κάμποσο καιρό είχε μια σειρά στη τηλεόραση για το θέμα του 21 έβαλε ένα θέμα μια εθνικής αστικής αφήγησής δηλαδή οι αστοί είναι πολύ πριν από μας, σκέφτονται πολύ πριν από μας για μας. Έχουνε βάλει και δουλεύουν ζητήματα με νέες αστικές προτάσεις για τη κρίση νέες εξόδους από τη κρίση κλπ.. Κυκλοφορούσαν πολύ φάνηκε στις πλατείες ήταν αντανάκλαση ακριβώς της έκρηξής του κόσμου δεν ήταν τίποτα περισσότερο ήταν η αλήθειά της ταξικής πάλης δεν είναι να το χαρακτηρίσω ότι είναι αναρχικοί όπως είπε κάποιος από τους προηγούμενούς. Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά κάποιες απόψεις άποψη γύρω από το θέμα του έθνους, οι 300 Έλληνες, πάνω πλατεία, κάτω πλατεία. Μπαίνει ένα θέμα σοβαρό ποια θα είναι η κοινωνική βάση αυτού που ονομάζετε κοινωνικό μέτωπο ε λοιπόν υπάρχει ένα έθνος που ονομάζεται το έθνος των εργαζομένων το έθνος των ανθρώπων οι οποίοι ζώων από τη δουλειά τους με πρώτη την εργατική τάξη και νομίζω είναι ένα θέμα που πρέπει να ξαναζυμωθεί και μπορεί να ενεργοποιήσει τον κόσμο σε μιαν άλλη κατεύθυνση και όχι στη κατεύθυνσή που θέλουνε κάποιοι

Αναζήτηση

Γνώμες