Η ένοπλη δολοφονική επίθεση σε μέλη της Χ.Α. ήταν μια ενέργεια αρκετά καλά οργανωμένη και αποτελεσματική ως προς τους στόχους της. Μια ενέργεια επαγγελματική που παραπέμπει σε μηχανισμούς του κράτους, ή σε ξένες μυστικές υπηρεσίες, καθώς σε ταξικές κοινωνίες είναι το κράτος που κατέχει το «μονοπώλιο της βίας» και το εξασκεί για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης και είναι οι μηχανισμοί του κράτους που κατέχουν τέτοιες επιχειρησιακές δυνατότητες.

Επομένως, για την προέλευση των ενόπλων που έκαναν την επίθεση δεν μπορεί να αποκλειστεί αυτή η περίπτωση. Αυτό που πρέπει να εκτιμηθεί είναι οι συνέπειες της ενέργειας αυτής και ποια είναι τα καθήκοντα του εργατικού κινήματος στην κατάσταση που διαμορφώνεται.

Η ένοπλη δολοφονική επίθεση στα μέλη της ναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής, πραγματοποιείται σε μια περίοδο που το ναζιστικό κόμμα βρίσκεται υπό πίεση και ομηρία με τη δίωξη και φυλάκιση ηγετικών στελεχών του. Η πίεση αυτή είχε συνέπεια την αποδιάρθρωση του οργανωτικού ιστού της Χ.Α., εξέλιξη που εκδηλώθηκε με την πρόδηλη κατακόρυφη πτώση της συμμετοχής των οργανωμένων μελών σε οργανωτικές και μαζικές διαδικασίες, με το κλείσιμο γραφείων τοπικών οργανώσεων και με την πασιφανή αδυναμία να οργανωθεί μια αξιοπρεπής κινητοποίηση. Αυτό φάνηκε μετά την προφυλάκιση του ίδιου του αρχηγού της οργάνωσης όταν δεν μαζεύτηκαν πάνω από 200 άτομα έξω από τη ΓΑΔΑ και παρά τις συνεχείς εκκλήσεις δεν συγκεντρώθηκαν πάνω από μερικές δεκάδες φασιστών στα δικαστήρια όλες τις μέρες που προσάγονταν στελέχη των ναζί. Φάνηκε και από την ισχνή πανελλαδική συγκέντρωση της 26ης Οκτώβρη στην Αθήνα, αλλά και από την περιορισμένη προσέλευση στο τρισάγιο για τους δύο νεκρούς.

Οι συλλήψεις στελεχών της Χ.Α. μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και η απόδοση της κατηγορίας της εγκληματικής οργάνωσης, δείξανε ότι η αστική τάξη δεν ευνοεί τη μετατροπή του ναζιστικού κόμματος από μαντρόσκυλο του συστήματος σε κόμμα που διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία.

Η άρση της αστυνομικής ασυλίας των ναζί, το άνοιγμα των δικογραφιών μικρού μέρους των επιθέσεων που μέλη της Χ.Α. έχουν πραγματοποιήσει και η συσχέτισή τους, οδήγησε ένα μεγάλο μέρος του στελεχικού δυναμικού των ναζί σε δικαστική ομηρία και έδωσε το μήνυμα ότι -τουλάχιστον σε αυτήν τη φάση- οι εγκληματικές δραστηριότητες των κατακαθιών που στελεχώνουν το ναζιστικό κόμμα δεν θα έχουν κρατική κάλυψη όπως στο πρόσφατο παρελθόν. Αυτό εξηγεί και την αποσυσπείρωση των οργανωμένων δυνάμεων των ναζί.

Η ένοπλη επίθεση της 2 Νοέμβρη, εντείνει ακόμα περισσότερο την πίεση στο ναζιστικό κόμμα, σπέρνει φόβο στις γραμμές του και θα αξιοποιηθεί από την αστική τάξη στην πίεση που ασκεί στην ηγεσία της Χ.Α. για απεμπόληση -προς το παρόν- των μεγαλεπήβολων σχεδίων για κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας και στην αποδοχή σε αυτήν τη φάση συμπληρωματικού στο αστικό κομματικό σύστημα ρόλου.

Η εναπομένουσα ηγεσία των ναζί, συμβιβάζεται με αυτήν την πίεση, όπως φαίνεται και από την -σχετικά υποτονική- δημόσια παρουσία στελεχών της Χ.Α. το τελευταίο διάστημα, από την πλήρη δημόσια απεμπόληση των αναφορών στο ναζισμό, αλλά και από την αντίδραση της Χ.Α. στη δολοφονία δύο μελών της, καθώς επέλεξε να απαντήσει με ένα θλιβερό τρισάγιο.

Η σύγκριση με τη συγκλονιστική μαζική–λαϊκή-πανελλαδική διαδήλωση μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα είναι συντριπτική.

Η επίθεση αυτή -όπως ήταν αναμενόμενο- αξιοποιείται από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ για τον συμψηφισμό με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, για την εδραίωση της θεωρίας των 2 άκρων, για την τρομοκράτηση και καθυπόταξη του κινήματος με την κυκλοφορία φημών για νέες επαπειλούμενες τρομοκρατικές ενέργειες και την εντέχνως καλλιεργούμενη απειλή εμφυλίου πολέμου και για την ανάδειξη της δικομματικής κυβέρνησης σαν της μόνης δύναμης που τα βάζει με τα δύο άκρα εκπληρώνοντας τις δημοκρατικές λειτουργίες του κοινοβουλευτικού συστήματος.

Η συγκεκριμένη πράξη, από όπου κι αν προέρχεται, δεν πρέπει να αποπροσανατολίσει το εργατικό κίνημα τόσο στην πάλη του ενάντια στην κυβέρνηση, όσο και σε σχέση με την πάλη ενάντια στους ναζί. Δεν πρέπει να γίνει αποδεκτός από τους εργαζόμενους κανένας συμψηφισμός που εξομοιώνει τους ναζί με τα θύματά τους, δεν πρέπει να υποσταλεί η σημαία της αντιφασιστικής πάλης, ούτε πρέπει να υποτιμηθεί το -αναγκαίο όσο ποτέ- καθήκον της περιφρούρησης και της αυτοάμυνας απέναντι στους κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς.

Η απάντηση στην κυβέρνηση της φτώχειας, της ανεργίας, της εξαθλίωσης, η απάντηση στους τοκογλύφους της Τρόικας και στους μηχανισμούς που οργανώνουν προβοκάτσιες και μηχανορραφούν για την καθυπόταξη του κινήματος πρέπει να δοθεί με την μαζική συμμετοχή στην πανεργατική-πανελλαδική απεργία στις 6 Νοέμβρη και με την αποφασιστική διεκδίκηση για την ικανοποίηση, εδώ και τώρα, των δίκαιων αιτημάτων του κινήματος για δουλειά με δικαιώματα, διεύρυνση όλων των δικαιωμάτων και κατακτήσεων, στην κατεύθυνση της ανατροπής της πολιτικής των μνημονίων και της κυβέρνησης που την υλοποιεί.

Για την ανάδειξη μιας εργατικής κυβέρνησης η οποία είναι σε θέση να πατάξει το φασισμό, τους εκμεταλλευτές και τους τοκογλύφους και όλους εκείνους τους μηχανισμούς οι οποίοι επιβουλεύονται τα εργατικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις και δρουν για την διαιώνιση της σημερινής τάξης πραγμάτων.

Αθήνα, 2/11/2013

το Γραφείο της Π.Ε της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ