Εφαλτήριο νέων αγώνων με την ΕΑΑΚ στην πρώτη γραμμή!

Οι φοιτητικές εκλογές, φέτος, ήρθαν σε μια περίοδο που η επίθεση στη δημόσια και “δωρεάν” παιδεία φτάνει στο αποκορύφωμά της.

Μετά το νόμο πλαίσιο Διαμαντοπούλου, τις αλλαγές Αρβανιτόπουλου, τον νέο μειωμένο προϋπολογισμό για την παιδεία, ήρθε το σχέδιο “Αθηνά” για να οριστικοποιήσει το κλείσιμο ή τη συγχώνευση σχολών στα πλαίσια του “εξορθολογισμού” και της μείωσης δαπανών. Για το σχέδιο αυτό ξεσηκώθηκαν αρκετές κινητοποιήσεις από φοιτητές-σπουδαστές, κυρίως σε τμήματα που θίγονταν άμεσα αλλά και στην Αθήνα που αποτελεί το κέντρο των πολιτικών εξελίξεων.

Η αδυναμία του φοιτητικού κινήματος το τελευταίο διάστημα να παλέψει για τη λύση των καθημερινών προβλημάτων των φοιτητών και την ανατροπή της ασκούμενης πολιτικής, σε συνδυασμό με την παθητική στάση απέναντι στις εξελίξεις ενός σημαντικού τμήματος των φοιτητών και σπουδαστών, φάνηκε και στην κάλπη η οποία παρουσίασε πτώση σε σχέση με πέρυσι. Συγκεκριμένα η συμμετοχή στα ΑΕΙ έπεσε κατά 2000 ψήφους, ενώ στα ΤΕΙ 1000. Συνολικά, 3000 λιγότεροι φοιτητές-σπουδαστές πήραν μέρος στις εκλογές για τους φοιτητικούς-σπουδαστικούς συλλόγους πανελλαδικά. Πρέπει να τονίσουμε ότι η σπουδάζουσα νεολαία δεν είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας κλεισμένο στο καβούκι της και το μικρόκοσμό της, με τα δικά της ξεχωριστά συμφέροντα χωρίς να αναπνέει το μνημονιακό αέρα των μεταρρυθμίσεων.

Παρά την πτώση της συμμετοχής αλλά και σε συνδυασμό με την πολιτική που ακολουθούν τα τρία τελευταία χρόνια η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, οι παρατάξεις τους, ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και ΠΑΣΠ αντίστοιχα, συνέχισαν να κρατούν τις δυο πρώτες θέσεις (με την σειρά που αναφέρονται), όχι όμως και χωρίς απώλειες. Το εκλογικό ποσοστό των κυβερνητικών παρατάξεων, παρότι μειωμένο κατά 7000 ψήφους συνολικά, παραμένει πάνω από το 50% στα ΑΕΙ και το 60% στα ΤΕΙ. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει πως οι πελατειακές σχέσεις, η διαπλοκή (με καθηγητές και φοιτητές) αλλά και οι αυταπάτες που καλλιεργούσαν τόσα χρόνια αυτές οι παρατάξεις ξεριζώνονται πολύ δύσκολα από τα πανεπιστήμια. Βάρος που πέφτει στην αριστερά και συγκεκριμένα και στην ΕΑΑΚ σαν ένα πρωτοπόρο κομμάτι μέσα στα πανεπιστήμια.

Να σημειώσουμε εδώ ότι προεκλογικά όλα τα μεγάλα δημοσιογραφικά συγκροτήματα ανήγγειλαν την κάθοδο ψηφοδελτίων της Χρυσής Αυγής σε ΑΕΙ-ΤΕΙ. Παρά τη λυσσασμένη προσπάθεια χειραγώγησης και την παραπληροφόρηση και τα καλοπληρωμένα άρθρα στον Τύπο, η προσπάθεια συμμετοχής της Χρυσής Αυγής κατέληξε σε ένα φιάσκο. Αυτό δείχνει ότι το φοιτητικό κίνημα είναι ακόμα ζωντανό και ισχυρό. Η ανάπτυξη του ανάλογου κινήματος στην εργατική τάξη και το λαό γενικότερα είναι η καλύτερη απάντηση στο φασισμό και το νεοναζισμό.

Σημαντική είναι η ενίσχυση της αριστεράς στις 17 Απρίλη, που αύξησε τα απόλυτα νούμερά της κατά 2500 ψήφους περίπου. Το γεγονός αυτό φέρνει την αριστερά σε καλύτερη θέση για την οργάνωση των αγώνων του επόμενου διαστήματος με διευρυμένο ακροατήριο και επιρροή. Αγώνες οι οποίοι είναι βέβαιο πως θα υπάρξουν ως απόρροια της ασκούμενης πολιτικής και της συνεχόμενης εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων της κοινωνίας. Το αποτέλεσμα αυτό αποτελεί ένδειξη μιας κάποιας ριζοσπαστικοποίησης του κόσμου, ο οποίος ψάχνει μια αριστερή διέξοδο, κόντρα στην πολιτική των μνημονίων, της υποβάθμισης της εκπαίδευσης και συνολικά της ζωής του.

Η ΕΑΑΚ, αποτελώντας το πιο μάχιμο κομμάτι στη σπουδάζουσα νεολαία, ομολογουμένως είναι η μεγάλη νικήτρια, μαζί με το ΜΑΣ, των φοιτητικών εκλογών. Οι φοιτητές στήριξαν τα ψηφοδέλτια της ΕΑΑΚ, σε αντίθεση με τη στασιμότητα ή πτώση των ΠΑΣΠ, ΔΑΠ, ΑΡ.ΕΝ, διότι η ψήφος στην ΕΑΑΚ αποτελούσε εγγύηση για τους μελλοντικούς αγώνες που έρχονται. Αυτό επιβεβαιώθηκε από την εμπειρία των φοιτητών με αφορμή τους αγώνες εναντία στο νομοσχέδιο «Αθηνά». Οι συνελεύσεις, οι πορείες και οι καταλήψεις, το ιστορικό εκείνο τρίπτυχο του τρόπου με τον οποίο η ΕΑΑΚ παρεμβαίνει στο κίνημα, και γενικώς το σύνθημα για ανυποχώρητο αγώνα διαρκείας ήταν τα σημεία-κλειδιά που σφράγισαν τις εξελίξεις στην κάλπη, παρόλο που η ΕΑΑΚ εμφανίζει σοβαρά προβλήματα στο να χαράξει μια μάχιμη τακτική η οποία να δίνει υπόσταση στις διακηρύξεις της.

Η έλλειψη αυτών των σημείων από την πρακτική της ΑΡ.ΕΝ είναι η αιτία της πτώσης της καθώς η ΑΡ.ΕΝ, αντικαθιστώντας τα συγκεκριμένα επίδικα του αγώνα με φιέστες ψευτοανεξάρτητων πρωτοβουλιών τύπου «εγώ θα μείνω», έβαλε η ίδια τα όρια στη δυνατότητα παρέμβασής της στη νεολαία. Και ένας ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος μετατρέπει την αριστερή κυβέρνηση σε «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» και οδεύει όλο και πιο γοργά στο δρόμο της επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων εντός του ευρώ και της Ε.Ε. μειώνοντας διαρκώς τις προσδοκίες της εργατικής τάξης και της νεολαίας, βάζει όρια στον ίδιου του τον εαυτό για επαφή με το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της νεολαίας που γεννιέται στους αγώνες για Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία.

Από την άλλη το ΜΑΣ, παρά τη διασπαστική τακτική του, ήταν σε πολλές περιπτώσεις στην πρώτη γραμμή της μάχης με αιτήματα γειωμένα στην φοιτητική καθημερινότητα και γι’ αυτό κατάφερε να ενισχυθεί εκλογικά. Ωστόσο είναι εξαιρετικά προβληματική η γραμμή τού ΜΑΣ για διάσπαση συλλόγων και ίδρυση νέων και αυτό θα το βρούμε μπροστά μας. Η αρχή έγινε στο ΤΕΙ Λαμίας όπου το ΜΑΣ ίδρυσε ξεχωριστό σύλλογο και μάλιστα με τη σφραγίδα του Πρωτοδικείου, κάνοντας εκλογές στο Εργατικό Κέντρο. Πράγμα που μάλλον σκοπεύει να γενικεύσει και το παράδειγμα μπορεί να μεταφερθεί οπουδήποτε, είτε το ΜΑΣ έχει πρόβλημα με τους συσχετισμούς είτε όχι. Σε κάθε περίπτωση αυτή η τακτική πρέπει να πολεμηθεί και να διασφαλιστεί η ενότητα των φοιτητικών και σπουδαστικών συλλόγων. Το ΜΑΣ και όποιος άλλος συμφωνεί με τέτοιες τακτικές, αντικειμενικά διευκολύνουν το Υπουργείο και στην κυβέρνηση με την πολυδιάσπαση που επιχειρεί.

Η ΕΑΑΚ παρουσίασε αύξηση κατά 1300 ψήφους, πετυχαίνοντας αρκετές πρωτιές σε ενεργούς και δραστήριους συλλόγους και ενίσχυση σε άλλους. Αυτή η άνοδος θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα. Τι πρέπει κάνει η ΕΑΑΚ με αυτό το σημαντικό δυναμικό που συσπειρώνεται γύρω της; Η ΕΑΑΚ οφείλει να συμπληρώσει την πολιτική της στο κίνημα με συγκεκριμένες διαπιστώσεις. Υπάρχει η αντικειμενική προοπτική εκ μέρους του φοιτητικού κινήματος να ασκήσει τέτοια πίεση στην κυβέρνηση Σαμαρά ώστε να υποχωρήσει από τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις; Τέτοια προοπτική υπάρχει αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο να πραγματοποιηθεί στενά συντεχνιακά. Αυτό φάνηκε από την πρόσφατη δεκάχρονη και πλέον πορεία αγώνων του φοιτητικού κινήματος. Η σημερινή κυβέρνηση επιδιώκει να περάσει πάση θυσία τα μέτρα αυτά, διότι αποτελούν, από κοινού με τη μνημονιακή πολιτική και την τήρηση των δεσμεύσεων προς τους δανειστές, αναγκαία πολιτική για το ελληνικό κεφάλαιο. Αν δεν τα περάσει θα πρέπει να αποδεχτεί την κατάρρευσή της και αυτό θα είναι η αρχή του τέλους για όλες τις πλευρές της μνημονιακής πολιτικής.

Η προοπτική της νίκης απέναντι στις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση, συνδέεται άμεσα με το αν ο αγώνας αυτός θα συνδεθεί/ζυμωθεί με πολιτικά αιτήματα. Εξαρτάται από το κατά πόσο ο αυθόρμητος αγώνας ενάντια στις αντι-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, θα ανυψωθεί σε πάλη ενάντια στη κυβέρνηση Σαμαρά σε πάλη ενάντια στον καπιταλισμό. Πρέπει να οικοδομήσουμε ένα φοιτητικό κίνημα το οποίο θα πει και στην κοινωνία ότι υπάρχει λύση στα προβλήματα της, ότι υπάρχει προοπτική για μία άλλη κοινωνία. Αν οι φοιτητές θέλουν δημόσια και δωρεάν παιδεία, αν θέλουν να έχουν αξιοπρεπή δουλειά μετά το πτυχίο, θα πρέπει να κατανοήσουν την αναγκαιότητα να παλέψουν μαζί με την εργατική τάξη και το λαό για να διαγραφεί το χρέος (εκτός αυτού προς τα ασφαλιστικά ταμεία), για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την ΕΕ, για την εθνικοποίηση των τραπεζών και της συγκεντρωμένης παραγωγής, για την ικανοποίηση των ώριμων διεκδικήσεων του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Διότι πού θα βρεθούν τα λεφτά για δημόσια και δωρεάν παιδεία αν δεν διαγραφεί το δημόσιο χρέος και αν συνεχίσουμε να δανειζόμαστε για να σώσουμε τους τραπεζίτες από την χρεοκοπία; Πώς θα βρουν αξιοπρεπή δουλειά οι σημερινοί φοιτητές όταν η καπιταλιστική κρίση σαρώνει τη μία μετά την άλλη τις επιχειρήσεις και τις εθνικές οικονομίες και απαιτεί εργαζόμενους-δουλοπάροικους; Η μόνη δυνατότητα να διεκδικήσουν επιτυχημένα οι φοιτητές τα επιμέρους αιτήματά τους είναι να τα γεμίσουν με πολιτικό περιεχόμενο και προοπτική. Το στένεμα του ορίζοντα στο άμεσο και «φοιτητικό» αίτημα θα οδηγεί σε ήττα και απογοήτευση. Ένα πολιτικό κίνημα που θα θέτει ευρύτερα ζητήματα μπορεί να αναζωογονήσει την εμπιστοσύνη των φοιτητών στους συλλογικούς αγώνες, να συνενώσει το φοιτητικό με το εργατικό και λαϊκό κίνημα, να οδηγήσει σε νίκες και στα επιμέρους.

Για έναν τέτοιο πολιτικό ορίζοντα θα πρέπει να γίνουν τομές και στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η ΕΑΑΚ. Και εδώ πρέπει να ξεκινήσουμε με σφοδρή κριτική σε συντρόφους και οργανώσεις της ΕΑΑΚ που ευθύνονται για την εικόνα με σχήματα της ΕΑΑΚ που παρεμβαίνουν στον ίδιο σύλλογο να καταγράφουν ξεχωριστά εκλογικά κατεβάσματα. Το γεγονός αυτό, σε κάποιες περιπτώσεις, εμπόδισε την εκπροσώπηση στα διοικητικά συμβούλια των συλλόγων μιας αντίληψης η οποία έχει προμετωπίδα της τις γενικές συνελεύσεις, αφήνοντας χώρο στους γραφειοκράτες και τις κυβερνητικές παρατάξεις να παίζουν ανενόχλητες μικροπολιτικά παιχνίδια στην πλάτη των φοιτητών. Μέλη και σχήματα των ΕΑΑΚ γύρισαν την πλάτη τους στη στήριξη που τους παρείχαν οι συνάδελφοί τους για χάρη της μικροπολιτικής ενδο-ΕΑΑΚ αντιπαράθεσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο σύλλογος της Επιστήμης Υλικών στην Πάτρα όπου δυο σχήματα κατέβηκα ξεχωριστά μοιράζοντας τις ψήφους με αποτέλεσμα να μην μπορέσουν να πάρουν θέση στο ΔΣ, παρά το 35% (!) που συγκέντρωσαν μαζί. Η ΕΑΑΚ πρέπει να υπερβεί το σημερινό εαυτό της για να μπορεί οργανωμένα να στρατεύει τη σπουδάζουσα νεολαία ενάντια στις αντι-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, ενάντια στο Υπουργείο, στην πάλη ενάντια στην κυβέρνηση, στην προετοιμασία της σοσιαλιστικής επανάστασης.

Θα πρέπει η ΕΑΑΚ να βγάλει του μανδύες της ανεξαρτησίας και ως ενιαία παράταξη να αποκτήσουμε συγκεκριμένες και ενιαίες θέσεις για όλα τα σχήματα. Ενιαία παράταξη η οποία θα δεσμεύεται από ένα πανελλαδικό διήμερο αιρετών και ανακλητών αντιπρόσωπων από τα σχήματα, οι οποίοι θα ψηφίζουν την πολιτική κατεύθυνση και περιεχόμενο των σχημάτων σε σχέση με το Κίνημα. Μονάχα μία τέτοια ενιαιοποίηση μπορεί να μας βοηθήσει να συγκροτήσουμε το κίνημα που χρειαζόμαστε. Προφανώς μία τέτοια κίνηση δεν θα πήγαινε αντιπαραθετικά με την δυνατότητα κάθε σχήματος να παράξει αυτόνομη πολιτική πάνω στα προβλήματα και τα επίδικα της συγκεκριμένης σχολής.

Στις σχολές που η ΕΑΑΚ παρουσίασε τα υψηλότερα εκλογικά της ποσοστά, είναι πιο πρόσφορο το έδαφος για τη ζύμωση των φοιτητών σε μια άλλη μορφή και δομή συνδικαλισμού. Στους συλλόγους αυτούς, πιο επιτακτικά, οι σύντροφοι της ΕΑΑΚ θα πρέπει να ανοίξουν το ζήτημα τις αλλαγής των καταστατικών, της εδραίωσης της εκπροσώπησης των φοιτητών όχι απλώς και μόνο από τις εκλογές που αποτελούν ένα στιγμιότυπο που μέσα στην καθημερινότητα του φοιτητή συνεχώς μεταβάλλεται, αλλά μέσα από το σώμα των γενικών τους συνελεύσεων. Δηλαδή θα πρέπει να ανοίξουν πιο πλατιά από ποτέ το ζήτημα της αιρετότητας και ανακλητότητας των εκπροσώπων του φοιτητικού κινήματος από τη βάση των συλλόγων, μέσα από τις γενικές συνελεύσεις.

Αυτή είναι η πορεία που πρέπει να ακολουθήσει η ΕΑΑΚ στους νέους συσχετισμούς που διαμορφώνονται, πάνω σε αυτή την προοπτική πρέπει να στρατευθούν τα μέλη, οι ψηφοφόροι, οι φίλοι της ΕΑΑΚ. Αυτά είναι τα υπαρκτά προβλήματα που την καθηλώνουν τις κρίσιμες στιγμές, στη λύση, όμως, ακριβώς αυτών των προβλημάτων στην πορεία των μικρών ή μεγάλων αγώνων, κερδίζεται η εμπιστοσύνη των φοιτητών και αποσπώνται οι συνάδελφοί μας τόσο από την βρωμιά των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, όσο και από τις αυταπάτες που καλλιεργούν οι ΑΡΕΝ και το ΜΑΣ.

Αυτή ακριβώς είναι η γραμμή που προσπαθεί η κομμουνιστική οργάνωση Ανασύνταξη με όλες τις δυνάμεις της να βάλει για την καθημερινή πάλη απέναντι στα προβλήματα που οξύνονται λόγω της οικονομικής κρίσης. Η κομμουνιστική οργάνωση Ανασύνταξη, είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης, παρά τη μικρή της δύναμη, προωθεί την τακτική του ενιαίου εργατικού μετώπου, προσπαθεί να προσανατολίσει την φοιτητική πάλη για να συναντηθεί με το κίνημα της εργατικής τάξης, παλεύει για τη δημοκρατική συγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων και των οργάνων τους με αιρετούς και ανακλητούς από τις γενικές συνελεύσεις αντιπροσώπους. Συμμετέχει δυναμικά στα σχήματα της ΕΑΑΚ, προβάλλοντας ταυτόχρονα τις ανεπάρκειές της και επιδιώκει διάλογο για όλα τα ζητήματα που τραβάνε το φοιτητικό κίνημα πίσω.

Καλούμε τους συντρόφους εντός ΕΑΑΚ και εκτός αυτής, να κατανοήσουν το που βρισκόμαστε και το που πρέπει να πάμε. Ειδικά οι κομμουνιστές φοιτητές, όπου και αν αυτοί βρίσκονται (οργανωμένοι και μη), πρέπει να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να μπουν στην πρώτη γραμμή του αγώνα και να ανοίξουν πλατύ διάλογο για όλα τα ζητήματα μέσα στο φοιτητικό σώμα. Ας μπολιάσουμε τις πρωτιές που καταχτήσαμε σε πολλούς συλλόγους με αυτές τις αρχές και αυτή την προοπτική. Η κομμουνιστική οργάνωση Ανασύνταξη συνεισέφερε και θα συνεισφέρει στην οικοδόμηση πρωτοπόρων συλλόγων και πρωτοπόρων πολιτικών συλλογικοτήτων, βάζει πλάτη για μια τέτοια προοπτική και η ίδια η πραγματικότητα αποδεικνύει την αναγκαιότητά της.

 

Οργανώσεις Σπουδάζουσας

της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ανασύνταξη

Απρίλης 2013