Ανακοίνωση της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ για τα γεγονότα της Πάτρας (14/09/2010)

Η κρίση στην χώρα μας βαθαίνει. Οι συνέπειες της κρίσης δεν εκτείνονται μόνο στην οικονομική σφαίρα αλλά διαπερνούν ολόκληρο την πολιτικό εποικοδόμημα και ολόκληρη την κοινωνία. Κανένα κόμμα-καμία οργάνωση αλλά και απλή συσπείρωση ή μέτωπο δεν θα βγει αλώβητο απ’ την κρίση.

Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να ερμηνεύονται οι εσωκομματικές συγκρούσεις και οι έριδες μεταξύ των κομμάτων. Δυστυχώς η κατάσταση αυτή δεν αφορά μόνο τα κόμματα εξουσίας αλλά αναπαράγεται και σε οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής, της λεγόμενης αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Τα γεγονότα που συνέβησαν στην Πάτρα την Τρίτη 14/9/10, είναι ενδεικτικά. Ο ξυλοδαρμός μελών της ΑΡΑΝ από οργανωμένη ομάδα της ΑΡΑΣ, οργανώσεων που συμμετέχουν και οι δυο στην ΕΑΑΚ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με αφορμή την πολιτική ηγεμονία στο σχήμα της ΕΑΑΚ, Αντίλογος, στους μηχανολόγους μηχανικούς Πάτρας, είχε σαν αποτέλεσμα την εισαγωγή 10 ατόμων στο νοσοκομείο και αποτελεί την τελευταία τραγική πράξη ενός δράματος που παίζεται εδώ και χρόνια στο όνομα του φοιτητικού κινήματος και της επαναστατικής αριστεράς.

Οφείλουμε γι’ αυτό να εξετάσουμε τα πράγματα συγκεκριμένα. Η ΑΡΑΝ έχει τα τελευταία χρόνια την απόλυτη ηγεμονία στο εσωτερικό της ΕΑΑΚ στο πανεπιστήμιο Πάτρας. Η γραφειοκρατική και αγκυλωτική αντίληψη για τον τρόπο λειτουργίας των σχημάτων διέπει την πολιτική της συμπεριφορά. Οργανωτικοί αποκλεισμοί, απουσία διαδικασιών για τη λήψη αποφάσεων, ακόμη και άσκηση βίας χαρακτηρίζουν την πρακτική της. Έπρεπε συνεπώς να περιμένει ότι αυτή η συμπεριφορά θα προκαλούσε με μαθηματική ακρίβεια έντονη αντίδραση, που θα μπορούσε να φτάσει σε συμβάντα σαν αυτό. Αυτή είναι η ευθύνη της.

Η αντίδραση της ΑΡΑΣ στον αποκλεισμό των μελών της από το σχήμα του Αντιλόγου ξεπερνά κάθε μέτρο. Είναι αντίδραση συμμορίας, όχι πολιτικής οργάνωσης. Οι πολιτικές οργανώσεις όταν αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε πρόβλημα, το αντιμετωπίζουν πολιτικά, αναδεικνύοντας στάσεις, συμπεριφορές, αντιλήψεις ακόμα και υπεύθυνους, δεν γίνονται όμως εκδικητές. Η αντίδραση των μελών της ΑΡΑΣ δεν συνιστά επίσης πράξη υπεράσπισης της οργάνωσης τους, το αντίθετο μάλιστα. Είναι πράξη μικροαστική, απολίτικη και κυρίως επικίνδυνη.

Το γεγονός αυτό καθεαυτό συνιστά, πρώτον, κατάφωρη καταπάτηση κάθε έννοιας πανεπιστημιακού ασύλου και δίνει μια ακόμη αφορμή στην κυβέρνηση και τους πρυτάνεις να ξεμπερδέψουν μια και καλή με το άσυλο, σε μια χρονιά μάλιστα που το υπουργείο παιδείας έχει εξαγγείλει την εφαρμογή της αξιολόγησης και ουσιαστικά την παράδοση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο κεφάλαιο μέσω των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων που προβλέπει για την λειτουργία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Με τι όρους θα δώσουν άραγε οι αγωνιστές της ΕΑΑΚ τη μάχη για την υπεράσπιση του ασύλου, την στιγμή που μέλη της έχουν πρωτοστατήσει στην καταπάτηση του; Τα μέλη των οργανώσεων που συμμετείχαν στο γεγονός, πρέπει να λογοδοτήσουν στους φοιτητικούς συλλόγους που ανήκουν. Αυτό είναι το πρώτο μέτρο που πρέπει να ληφθεί.

Το γεγονός συνιστά επίσης δυσφήμιση της ίδιας της αριστεράς. Στην πιο κρίσιμη φάση της επίθεσης της κυβέρνησης και των καπιταλιστών στα δικαιώματα και τις ανάγκες της εργατικής τάξης και της νεολαίας, την στιγμή δηλαδή που απαιτείται ο μεγαλύτερος βαθμός συσπείρωσης, το γεγονός μοιάζει με δυναμίτη. Πώς θα εμπνεύσει η Αριστερά στην εργατική τάξη και στην νεολαία την εμπιστοσύνη που χρειάζεται, ότι μπορεί να ηγηθεί της αντεπίθεσης στην κυβέρνηση, όταν η πρακτική της είναι ο εμφύλιος μεταξύ συμμοριών; Τα μέλη των οργανώσεων που συμμετείχαν στο γεγονός πρέπει να λογοδοτήσουν και να διαγραφούν από τις πολιτικές οργανώσεις και τα πολιτικά μέτωπα που ανήκουν. Αυτό είναι το δεύτερο μέτρο που πρέπει να ληφθεί.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι καμία από τις ανακοινώσεις των οργανώσεων, που συμμετέχουν στην ΕΑΑΚ, για το γεγονός, δεν αποκαλύπτει την αλήθεια. Περιλαμβάνουν είτε συνειδητά ψέματα προκειμένου να κρυφτούν "αμαρτίες", είτε στρογγυλοποιήσεις και κουτσουρέματα. Απλή καταδίκη των γεγονότων δεν λύνει το πρόβλημα. Απεναντίας το διαιωνίζει. Οι μαρξιστές όμως πρέπει πάντα να αναζητούν και να αποκαλύπτουν τα βαθύτερα αίτια των γεγονότων.

Το ουσιαστικό υπόβαθρο για τον εκφυλισμό που αποκαλύφθηκε με το παραπάνω συμβάν, είναι ότι όλες οι οργανώσεις που συμμετέχουν στην ΕΑΑΚ, αντιμετωπίζουν το πολιτικό αυτό μόρφωμα μόνο σαν δεξαμενή μελών και ψήφων. Είκοσι χρόνια τώρα στα πανεπιστήμια η ΕΑΑΚ δεν έχει καταλήξει σε ένα κείμενο που να συγκροτεί τις θέσεις της γύρω από τα ζητήματα της εκπαίδευσης. Βασιλεύει μάλιστα η απόλυτη απροθυμία για κάτι τέτοιο. Διαδικασία λήψης αποφάσεων δεν υπάρχει. Έτσι αντί της θεμιτής πολιτικής αυτοτέλειας κάθε οργάνωσης επικρατούν οι αντι-δημοκρατικές διαβουλεύσεις «παραγόντων» και τα καπελώματα.

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, η αντίληψη της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ για την μορφή και τον τρόπο οργάνωσης του φοιτητικού κινήματος και της ΕΑΑΚ αποτελεί την μοναδική λύση και διέξοδο. Συγκεκριμένα, η ΕΑΑΚ πρέπει σε πρώτη φάση να αποκτήσει δημοκρατικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων με ψηφοφορίες και ταυτόχρονη αναγνώριση του δικαιώματος της μειοψηφίας να δημοσιοποιήσει την άποψη της και με σεβασμό στην πολιτική αυτοτέλεια των οργανώσεων που συμμετέχουν. Είναι το πρώτο αναγκαίο βήμα προκειμένου να καταλήξει σε διαμόρφωση θέσεων.

Το φοιτητικό κίνημα να είναι οργανωμένο σε όλες τις βαθμίδες και σε όλα τα επίπεδα, από το πρωτοβάθμιο επίπεδο του συλλόγου, στο δευτεροβάθμιο επίπεδο του ιδρύματος, μέχρι το τριτοβάθμιο επίπεδο, με βάση τις αρχές της αιρετότητας και της ανακλητότητας των αντιπροσώπων των φοιτητών. Αυτό είναι φοιτητικό κίνημα με όργανα στα χέρια των αγωνιζόμενων φοιτητών, που αντιπροσωπεύει ανά πάσα στιγμή τον πραγματικό συσχετισμό δύναμης. Ταυτόχρονα, χρειάζεται η ανάπτυξη της πάλης για επιβολή του ελέγχου των φοιτητικών οργάνων επί των πρυτανικών αρχών και αδυναμία λήψης απόφασης των τελευταίων χωρίς την ρητή συγκατάθεση των πρώτων.

Τέλος, είναι δεδομένο ότι η ενότητα της ΕΑΑΚ έχει διαρραγεί. Η κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ δε θα υποκύψει σε οποιουδήποτε είδους πολιτικά διλήμματα με φόβητρο τη διάσπαση των σχημάτων. Αντίθετα θα δώσει την μάχη της αποκάλυψης της αλήθειας και θα συμβάλλει με όλες της τις δυνάμεις, με βάση τις στέρεες αρχές του μαρξισμού για να περιθωριοποιηθούν οι μικροαστικές αντιλήψεις και η επίδρασή τους στο κίνημα.

κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

22-09-2010