Η ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ ήταν μια οικονομική αναγκαιότητα για τον ελληνικό καπιταλισμό και όχι μια απλή πολιτική επιλογή. Η ανάγκη για την ένταξη δημιουργήθηκε από το άνοιγμα του ελληνικού καπιταλισμού στη διεθνή αγορά που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’70, δεκαετία κατά την οποία ο ελληνικός καπιταλισμός πέρασε στο μονοπωλιακό στάδιο ανάπτυξης. Ήταν ο δρόμος συμμετοχής του στο διεθνή καταμερισμό εργασίας, όταν αυτή διαμορφωνόταν με νέους όρους σε μια εποχή που διαφάνηκαν οι τάσεις της διαρκούς αύξησης του παγκόσμιου εμπορίου και της διαπλοκής του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Η ένταξη στην ΕΟΚ ήταν ο μοναδικός δρόμος του ελληνικού καπιταλισμού.

Η ένταξη ήταν προς όφελος του ελληνικού κεφαλαίου και όχι κάτι που του επιβλήθηκε «έξωθεν» ή που παραχώρησε η «ξενόδουλη» αστική τάξη της χώρας στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο. Οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας διατηρήθηκαν και μετά την ένταξη, αυξήθηκε η συσσώρευση κεφaαλαίου και οι εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων. Το ελληνικό κεφάλαιο με την ένταξή του στον υπερεθνικό ιμπεριαλιστικό οργανισμό, εξασφαλίζει τη συμμετοχή του στον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας μέσα από την κατεύθυνση μεγάλου μέρους των εξαγωγών προς την ευρωπαϊκή αγορά, μέσα από το μερίδιο από το υπερκέρδος που διανέμεται με τα ευρωπαϊκά προγράμματα, μέσα από τη συμμετοχή του στις μεγάλες επενδύσεις και την αλληλοδιαπλοκή του με το ευρωπαϊκό κεφάλαιο. Το κυριότερο όμως όφελος το εξασφάλισε από την επιβολή του πλαισίου «οικονομικής σύγκλισης» της Ε.Ε., που στόχευε στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας του μέσω της νεοσυντηρητικής αναδιάρθρωσης.

Οι όροι της ένταξης ήταν φυσικά, σαφώς επωφελείς για τα ευρωπαϊκά μονοπώλια. Οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί, όπως είναι η Ε.Ε., δεν συγκροτούνται στη βάση της ισοτιμίας, είναι οργανισμοί για τη μοιρασιά μεταξύ ληστών και η συγκρότηση τους είναι δυνατή μόνο στη βάση της δύναμης του κάθε ληστή. Τα οφέλη που αποκομίζουν τα πιο ισχυρά μέλη της από τις διαδικασίες ενοποίησης είναι πολλαπλάσια από τα οφέλη των πιο αδύνατων χωρών όπως είναι η Ελλάδα.

Από την ένταξη της χώρας μας στην ΕΟΚ τα ευρωπαϊκά μονοπώλια επωφελήθηκαν από την εκμετάλλευση της ελληνικής αγοράς, του φυσικού πλούτου της χώρας και της φτηνής εργατικής δύναμης. Η ΟΝΕ εξυπηρετεί σαφώς τις επιδιώξεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου των ισχυρότερων οικονομικά χωρών (και ιδιαίτερα του Γερμανικού).

Οι παραχωρήσεις της αστικής τάξης της Ελλάδας έναντι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου δεν αποτελούν δείγμα «υποταγής» ή χαρακτηριστικό μιας «ξενόδουλης» παθολογίας. Ήταν αναγκαίες για την προώθηση των δικών της συμφερόντων μέσα από τις διαδικασίες ένταξης.

Οι παραχωρήσεις που κάνει σήμερα, οι οποίες φτάνουν στα όρια του προτεκτοράτου, έχουν να κάνουν με την παρούσα συγκυρία, αυτή της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, και οφείλονται στην αδυναμία της άρχουσας τάξης να βγει μόνη της από την κρίση, μιας και η καπιταλιστική Ελλάδα αναδείχθηκε σε αδύνατο κρίκο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας και η αστική εξουσία κινδυνεύει.

Για το λόγο αυτό η άρχουσα αστική τάξη είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει «γη και ύδωρ» προκειμένου να σώσει το τομάρι της, να παραμείνει στην ευρωζώνη και την Ε.Ε.

Το ελληνικό κεφάλαιο για να προωθήσει τα δικά του συμφέροντα μέσα από τις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι υποχρεωμένο να αποδέχεται τους όρους των πιο ισχυρών της Ε.Ε. Οι όποιες αντιθέσεις, αντιθέσεις που είναι υπαρκτές και συχνά οξύνονται, ανάμεσα στην ελληνική τάξη και το «διευθυντήριο», δεν οδηγούν σε ρήξη, δεν είναι τέτοιες που να διαφοροποιούν τη γενική τάση του κεφαλαίου για συμμετοχή στον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας μέσω της Ε.Ε.

Όλες οι αστικές δυνάμεις, όλοι οι πολιτικοί εκφραστές του κεφαλαίου μηδέ εξαιρουμένων των φασιστών της Χ.Α, συμφωνούν στην επιλογή της ευρωπαϊκής ενοποίησης, στην παραμονή στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. Καμιά αστική και μικροαστική δύναμη της ελληνικής κοινωνίας δεν αποδέχεται το αίτημα της αποδέσμευσης. Οι όποιες κριτικές συρρικνώνονται σε αιτήματα μεταρρυθμίσεων στο πλαίσιο της Ε.Ε. Αλλά καμιά μεταρρύθμιση του υπερεθνικού αυτού ιμπεριαλιστικού οργανισμού δεν μπορεί να υπάρξει που να υπηρετεί τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα. Καμιά μεταρρύθμιση δεν μπορεί να μετατρέψει την Ε.Ε. σε Ευρώπη των εργαζομένων. Η Ε.Ε. είναι η Ευρώπη των μονοπωλίων, είναι η ενωμένη δύναμη του ευρωπαϊκού κεφαλαίου υπό την καθοδήγηση των πιο ισχυρών τμημάτων του. Αυτή η Ευρώπη είναι ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαών της Ευρώπης. Καμιά μεταρρύθμιση δεν πρόκειται να αλλάξει τον αντεργατικό, αντιλαϊκό, τον ιμπεριαλιστικό της χαρακτήρα.

Αυτό τον χαρακτήρα της Ε.Ε κατανόησαν η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και η νεολαία, και αυτό καταγράφηκε στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Η μεταστροφή αυτή διαπιστώνεται από το γεγονός ότι η εργατική τάξη καθόλου δεν πτοήθηκε από την γιγαντιαία επιχείρηση υπέρ του ευρώ και της ΕΕ που έλαβε χώρα στην προ του δημοψηφίσματος περίοδο. Καθόλου δεν πτοήθηκε από την ταύτιση της υπερψήφισης του ΟΧΙ με την έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε.

Με το ΟΧΙ η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και η νεολαία, αμφισβήτησαν την αστική ιδεολογία και τις στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης, αυτές της παραμονής στην Ε.Ε και την ευρωζώνη. Σε καθεστώς κυριαρχίας της αστικής ιδεολογίας, αυτή δέχθηκε πολύ σοβαρό πλήγμα. Πλάι στον πλατύ αντιαμερικανισμό που είναι εμπεδωμένος στην ελληνική κοινωνία, προστέθηκε ο αντι-γερμανισμός και ο αντί-ευρωπαϊσμός στο πλαίσιο της Ε.Ε.

Η ένταξη και παραμονή της χώρας στην Ε.Ε. και την ΟΝΕ συμφέρει μόνο την αστική τάξη. Η αποδέσμευση της χώρας, η αποδυνάμωση και η τελική διάλυση της συμφέρει την εργατική τάξη και τους άλλους εκμεταλλευόμενους και θα είναι έργο της δικής τους σκληρής πάλης άμεσα συνδεδεμένης με την πάλη για την ανατροπή του ελληνικού καπιταλισμού. Η έξοδος από την ευρωζώνη και την Ε.Ε αποτελούν αίτημα εργατικού χαρακτήρα στην Ελλάδα, σε αντίθεση ίσως με άλλες ευρωπαϊκές χώρες στις οποίες τμήματα της αστικής τάξης ενδιαφέρονται για αυτό (τα κόμματα και οι οργανώσεις που υποστηρίζουν ότι υπάρχουν τμήματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα τα οποία ενδιαφέρονται για την έξοδο από την ευρωζώνη δεν κατόρθωσαν και δεν τόλμησαν, χρόνια τώρα, να καταθέσουν γραπτά ένα (1) άρθρο στο οποίο να επιχειρηματολογήσουν πάνω στην άποψη αυτή. Εκ των πραγμάτων αυτή παραμένει μετέωρη και ανυποστήρικτη).

Η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη, η στάση πληρωμών προς τους πιστωτές και η διαγραφή του χρέους, αν πρόκειται να προκύψουν σαν μονομερής ενέργεια (πράγμα που μένει να το διευκρινίσουμε), θα σημάνουν και την έξοδο από την Ε.Ε, όπως γράψαμε σε προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Μονόδρομος για τα εργατικά και τα λαϊκά συμφέροντα η έξοδος από το ευρώ».

Ο επερχόμενος κίνδυνος, για τον αστικό κόσμο, για έξοδο από την ευρωζώνη, η διαγραφή του χρέους, κυρίως αυτό προς την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, και η αναπόφευκτη έξοδος από την ΕΕ, θα αποτελέσει αιτία πολέμου.

Άρα, η πραγματοποίηση αυτών των αιτημάτων-στόχων ταυτίζεται με την ανατροπή της αστικής εξουσίας στην Ελλάδα, ταυτίζεται δηλαδή με το ζήτημα της εξουσίας.

Οι κομμουνιστές, πρέπει να μιλήσουμε για το βάθος των αλλαγών που πρέπει να γίνουν και των μέτρων που πρέπει να παρθούν ενάντια στους καπιταλιστές και το αστικό κράτος, αλλαγές και μέτρα τα οποία πρέπει να κατατείνουν, να περιγράφουν και εν τέλει να συνιστούν την δικτατορία του προλεταριάτου.

Οι αλλαγές, το βάθος τους και τα μέτρα που πρέπει να παρθούν από μια κυβέρνηση, σαν αυτή που προβάλει το υπό διαμόρφωση μέτωπο, το οποίο αναπόδραστα πλέον θα γίνει πράξη, η οποία κυβέρνηση έρχεται να καταργήσει το μνημόνιο, να διαγράψει το χρέους και να κατακτήσει την εθνική-λαϊκή κυριαρχία και να ασκήσει αυτόνομη πολιτική με εθνικό νόμισμα, καθορίζονται από τις ανάγκες της ταξικής πάλης όπως αυτές προβάλουν από τον χαρακτήρα της σύγκρουσης που θα προκύψει: η σύγκρουση θα είναι εφ όλης της ύλης, θα είναι σύγκρουση για την εξουσία!

Μπροστά στο ενδεχόμενο και την απειλή της άμεσης εξόδου από την ευρωζώνη και της διαγραφής του χρέους, ο αστικός κόσμος θα αντιδράσει όπως απείλησε-προειδοποίησε ο Μεϊμαράκης!

Αυτό το συμπέρασμα εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να το πούμε στους συμμάχους και κυρίως στην εργατική τάξη. Από αυτό μας το συμπέρασμα προκύπτει η αναγκαιότητα της καλής οργάνωσης για την μεγάλη μάχη που έχουμε να δώσουμε.

Η δικτατορία του προλεταριάτου θα προβάλει σαν αναγκαιότητα στο ίδιο το κίνημα για να μην ηττηθεί ξανά, για να δώσει νικηφόρα τη μάχη. Εμείς πρέπει να προβάλλουμε από τώρα αυτή την αναγκαιότητα χωρίς να βάζουμε σαν προαπαιτούμενο την υιοθέτησή της από τις άλλες δυνάμεις.

Στο μέτωπο που σήμερα διαμορφώνεται θα συμμετέχουμε διότι οι στόχοι του ικανοποιούνται μόνο με επανάσταση. Στόχοι όπως η κατάργηση των μνημονίων, η διαγραφή του χρέους και η κατάκτηση της Εθνικής ανεξαρτησίας, αποκτούν εκ των πραγμάτων επαναστατικό χαρακτήρα. Και αυτό καθορίζει την στάση μας.

Μέσα στο μέτωπο αυτό, εκτός από την δεδομένη πάλη μας για την υλοποίηση και την διεύρυνση των στόχων του, θα επιδιώξουμε την ενότητα των κομμουνιστών που θα συμμετέχουν σε αυτό, στην κατεύθυνση της ίδρυσης κομμουνιστικού κόμματος νέου τύπου για την καθοριστική συμβολή του στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας, το ξέσπασμα της επανάστασης και τη νίκη της στην πρώτη της πράξη.

Με την πολιτική ταχτική του ενιαίου μετώπου και των αντίστοιχων στόχων οι κομμουνιστές συμμετέχουν στο αντιμονοπωλιακό μέτωπο που σήμερα παίρνει συγκεκριμένη μορφή, μπαίνουν στην πρώτη γραμμή αυτής της μάχης, αναδεικνύονται και καταξιώνονται πρωτοπόροι μαχητές του μετώπου, παλεύοντας παράλληλα για την διεύρυνση των στόχων του.

Κάβουρας Δημήτρης