Δεν είμαστε με την Κωνσταντοπούλου στα περισσότερα από όσα κάνει. Είμαστε πεπεισμένοι ότι σε πολλά κρίσιμα ζητήματα που αφορούν στον χαρακτήρα του αστικού πολιτικού συστήματος έχουμε διαμετρικά αντίθετη θέση. Όπως αντίθετη θέση έχουμε σχετικά με τα περιθώρια βελτιωμένης και αναβαθμισμένης λειτουργίας του κοινοβουλευτισμού και του κοινοβουλίου σε συνθήκες κρίσης, τον οποίο κοινοβουλευτισμό η Κωνσταντοπούλου υπερασπίζεται με όλες της τις δυνάμεις και επιδιώκει την μακροημέρευση του, θεωρώντας τον σαν την ανώτερη και τελική μορφή της δημοκρατίας. Έχοντας την προφανή αυταπάτη ότι μπορεί να ελέγξει μέσου αυτού, το κράτος.

Σε αντίθεση με εμάς τους κομμουνιστές που θεωρούμε ότι ανώτερη μορφή δημοκρατίας είναι η δημοκρατία των Σοβιέτ και ότι το κράτος είναι όργανο στα χέρια της άρχουσας τάξης και πρέπει να τσακιστεί από την δικτατορία του προλεταριάτου μέχρι να απονεκρωθεί με την κατάργηση των τάξεων.

Η Ζωή δεν είναι κομμουνίστρια. Αυτό καθόλου δεν πρέπει να εμποδίζει τους κομμουνιστές να πάρουν θέση στα τεκταινόμενα και να την υποστηρίξουμε όταν πρέπει. Όταν στέκεται δίπλα στους εργαζόμενους στις δίκαιες διεκδικήσεις τους και υπερασπίζεται το δικαίωμά τους στην διαδήλωση και την διαμαρτυρία, στη Βουλή ή στο υπουργείο ή στου Μαξίμου.

Αυτό έκανε η Ζωή: Υπερασπίστηκε το δικαίωμα στη διαδήλωση και ζήτησε από τον υπεύθυνο αξιωματικό το λόγο που η διαδήλωση εμποδίστηκε από κλούβες των ΜΑΤ να φτάσει στον προορισμό της που ήταν η Βουλή, το υπουργείο διοικητικής μεταρρύθμισης και το Μαξίμου, για να διαδηλώσουν οι εργαζόμενοι-απεργοί τα αιτήματα τους και να διεκδικήσουν λύσεις στα προβλήματα τους.

Η Κωνσταντοπούλου δεν αυτοαναγορεύτηκε σε αστυνομικό όργανο. Αντίθετα, ζήτησε από αυτό να μάθει το λόγο της απαγόρευσης. Ούτε απευθύνθηκε για αυτό στον «τελευταίο τροχό της αμάξης». Απευθύνθηκε στον ταξίαρχο της ΕΛ.ΑΣ. μπροστά στη Βουλή ο οποίος ήταν επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης η οποία εμπόδισε την διαδήλωση για να πληροφορηθεί από πού προέρχονται οι διαταγές για τον αποκλεισμό του δρόμου καθώς και τους λόγους που συνέτρεχαν για αυτή την ενέργεια. Πράγμα που κατά καιρούς έχουν κάνει δεκάδες βουλευτές.

Είναι διαφορετικό πράγμα όμως, να διαμαρτύρεται ένας βουλευτής της αντιπολίτευσης, από το να διαμαρτύρεται η Πρόεδρος της Βουλής και μέλος της κυβέρνησης. Και σε αυτό αντιδρούν με σφοδρότητα τα ΜΜΕ, η Αστυνομία και το αστικό πολιτικό προσωπικό.

Το γεγονός ότι «Τα αστυνομικά μέτρα που ελήφθησαν στο κέντρο της Αθήνας, με αφορμή προγραμματισμένες συγκεντρώσεις, εντάσσονται στο γενικότερο επιχειρησιακό σχεδιασμό της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής…» σημαίνει μήπως, ότι έπρεπε να απευθυνθεί στο κέντρο επιχειρήσεων πριν ρωτήσει τον υπεύθυνο αξιωματικό, ή στον Υπουργό για το ποιος έδωσε τέτοια εντολή; Όχι βέβαια!

Αποτελεί επίσης κακόγουστο αστείο η ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ. στην οποία λέει ότι « Η Ελληνική Αστυνομία, ως θεσμός του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, εγγυάται την ελεύθερη έκφραση των πολιτών και παράλληλα προστατεύει το δικαίωμα της κοινωνίας στη δημόσια τάξη και ασφάλεια».

Ο «θεσμός» αυτός δεν εγγυήθηκε την ελεύθερη έκφραση των πολιτών και το δικαίωμα μιας ομάδας εργαζομένων στη διαδήλωση, αντίθετα, εμπόδισε την άσκησή τους. Ούτε εγγυήθηκε το δικαίωμα της κοινωνίας στη δημόσια τάξη και ασφάλεια διότι αυτή ουδόλως κινδύνευε από μια ειρηνική διαμαρτυρία.

Και σε πλείστες τόσες περιπτώσεις, ο θεσμός αυτός, έπνιξε στα δακρυγόνα τους εργαζόμενους, τους χτύπησε και τους χτυπάει με τα γκλόπ, τους ποδοπάτησε, τους συνέλαβε με κατασκευασμένες κατηγορίες, τους εξευτέλισε. Και αυτό διότι δεν πρόκειται για τον οποιοδήποτε θεσμό αλλά για τον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους, το οποίο κράτος αποτελεί την κύρια οργάνωση της άρχουσας αστικής τάξης και ο «θεσμός» του ενεργεί για την προάσπιση των συνολικών συμφερόντων της ενάντια στην εργατική τάξη και στο λαό.

Οι αστοί πολιτικοί με επικεφαλής τον Άδωνι και τον Κικίλια, αλλά και πολλοί μικροαστοί και συντηρητικοί πολιτικοί, έτρεξαν να υπερασπιστούν την ΕΛ.ΑΣ., τον κατασταλτικό τους μηχανισμό και τα στελέχη του και να πλήξουν ή να επιπλήξουν την Κωνσταντοπούλου.

Οι πολιτικοί αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά τον χαρακτήρα του κατασταλτικού τους μηχανισμού και του κράτους και τον υπερασπίζονται με όλες τους τις δυνάμεις. Και για να ισχυροποιήσουν ακόμα περισσότερο την υπερασπιστική τους θέση στους μηχανισμούς του κράτους και να μεγαλώσουν το πλήγμα στην Κωνσταντοπούλου, συνέκριναν και ταύτισαν την ενέργειά της με αυτή του Κασιδιάρη, ο οποίος υποδείκνυε στον Αστυνομικό διευθυντή του Ηρακλείου Κρήτης να συλλάβει αντιφασίστες διαδηλωτές αλλιώς θα «καθάριζαν» με τον δικό τους τρόπο, ο ίδιος και τα μέλη της Χ.Α.

Στην περίπτωση της Κωνσταντοπούλου έχουμε την υπεράσπιση από αυτή των εργατικών δικαιωμάτων, και στην περίπτωση Κασιδιάρη την υπόδειξη από αυτόν με τη μορφή διαταγής στον Αστυνομικό Διευθυντή για την σύλληψη των αντιφασιστών και την απειλή άσκησης βίας αυτοαναγορευόμενος σε αστυνομικό-κρατικό όργανο το οποίο κατέχει το μονοπώλιο στη βία.

Σύσσωμος ο αστικός έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος επιτέθηκε στην Ζωή σε πλήρη ενορχήστρωση με αστούς και μικροαστούς πολιτικούς. Έβγαλαν χολή, δηλητήριο και μένος υπερασπιζόμενοι την Αστυνομία και την κρατική εξουσία από την οποία τρέφονται ή στηρίζονται, ή και τα δύο, και αυτοί.

Αυτοί που πήραν δωρεάν τις δημόσιες συχνότητες και τις κρατικές επιχορηγήσεις με διαφημίσεις και άλλα, που δεν πλήρωναν φόρους, που πήραν τα προνομιακά δάνεια από τις τράπεζες και που στήριξαν και στηρίζουν κάθε αντιλαϊκή εξουσία και κάθε αντιλαϊκό μέτρο, αυτοί που λειτούργησαν σαν ντουντούκες του ΔΝΤ και της ΕκΤ και υποστήριξαν μετά μανίας τα μνημόνια, αυτοί που τρομοκράτησαν και εξακολουθούν να τρομοκρατούν το λαό για να δεχθεί και να υποστεί τις πάμπολλες στερήσεις για να σωθούν οι τραπεζίτες και οι καπιταλιστές συνολικά, το ευρώ και η ΕΕ μαζί με την σάπια εξουσία τους, όλοι αυτοί έχουν το θράσος να μιλάνε για δικαιώματα.

Αλλά δεν φταίνε μόνο αυτοί. Ευθύνες έχει και η Ζωή και η κυβέρνηση που τους αφήνει ακόμα να απολαμβάνουν τα προνόμια και να ασκούν την εξουσία που τους παρέχει το σύστημα με το οποίο είναι ταυτισμένοι.

Σε αυτό το ζήτημα είμαστε ενάντια όπως και στην διατήρηση των ειδικών μονάδων καταστολής, στην αδράνεια και αφέλεια απέναντι στο αστικό κράτος που δείχνει η Ζωή, γεμάτη αυταπάτες και πλάνες σχετικά με την δυνατότητα αλλαγής του χαρακτήρα τους, και τις οποίες θα τις πληρώσει και αυτή.

 

Κάβουρας Δημήτρης