[2017-11-31] Αποτίμηση του 3ήμερου για την Εξέγερση του Πολυτεχνείου

 Η αποτυχία οργάνωσης των εκδηλώσεων για την 44η επέτειο από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί ένα ακόμα σύμπτωμα της αδυναμίας του πολιτικού στρατοπέδου της εργατικής τάξης να δώσει και την παραμικρή μάχη εναντίον οποιουδήποτε τροποποιεί τους «παραδοσιακούς» όρους της σύγκρουσης στο δρόμο.

 Την Τετάρτη 15/11, το Πολυτεχνείο στην Πατησίων βρίσκεται κλειδαμπαρωμένο από ομάδα αναρχικών οι οποίοι με την ταμπέλα της «Κατάληψης Πολυτεχνείου» αποφασίζουν ότι η 44η επέτειος θα πραγματοποιηθεί με τους δικούς τους πολιτικούς όρους. Για την ομάδα αυτή, οι αφίσες, τα έντυπα, τα πανό και οι εκδηλώσεις είναι ενάντια στο εξεγερτικό πνεύμα του Νοέμβρη. Οι αριστερές οργανώσεις, ειδικά οι κομμουνιστές, είναι μιάσματα για την ιστορική μνήμη και όσοι αναρχικοί εκφράζονται εναντίον της κατάληψης είναι υποταγμένοι αναρχο-σταλινικοί. Αυτά γίνονται γνωστά από την πρώτη ανακοίνωση της «Κατάληψης» η οποία θέτει και τον στόχο της ομάδας: ένα Πολυτεχνείο κλειστό για όλο το λαό, τις κομμουνιστικές και αριστερές οργανώσεις και την «πολιτική αναρχία». Από το πρωί της Τετάρτης έξω από το Πολυτεχνείο βρίσκονται εκατοντάδες μέλη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΛΑΕ, ΛΑ.Α.ΣΥ., ΕΕΚ, ΟΚΔΕ κλπ) και του ΚΚΕ, με τον «παραδοσιακό» εξοπλισμό (κράνη, καδρόνια) οι οποίοι αμήχανοι παρακολουθούν τον θίασο 20 ατόμων με οπλοστάσιο από μολότωφ, πέτρες και ξύλα να περιφέρεται στο προαύλιο. Αυτό συνεχίστηκε έως το μεσημέρι, οπότε και σταδιακά αποχώρησαν. Οι ζυμώσεις σχετικά με το τι πρέπει να γίνει κατέληξαν σε μια κινητοποίηση με 17 υπογραφές οργανώσεων και μετωπικών σχημάτων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που, τελικά, όχι μόνο δεν άσκησε καμιά πίεση προς την ομάδα που έχει καταλάβει τον χώρο, αλλά κατέληξε σε μία συγκέντρωση που σχεδόν δεν είχε οπτική επαφή με την αιτία που την προκάλεσε και μια εκτός τόπου και χρόνου εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το ΚΚΕ από την άλλη, που στο παρελθόν έχει δείξει ιδιαίτερο ζήλο στην αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων, ακολούθησε την τακτική των τελευταίων ετών του να απέχει από τον χώρο του Πολυτεχνείου.

Την Πέμπτη 16/11 έχει γίνει πλέον φανερό ότι η «εξεγερτική» φλόγα των ταμπουρωμένων αναρχικών δεν έπειθε ούτε τον χώρο της αναρχίας μιας και ήδη κυκλοφορούσαν ανακοινώσεις αποδοκιμασίας ή παρότρυνσης για άνοιγμα του Πολυτεχνείου. Η κατάσταση είχε αλλάξει, ο μπαμπούλας μιας ενδεχόμενης σύγκρουσης της Αριστεράς με την Αναρχία με αφορμή 20 πραξικοπηματίες δεν μπορούσε να αποτελεί πλέον δικαιολογία. Το κρίσιμο βήμα για τον τερματισμό της κατάληψης έγινε από την «Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)» η οποία κάλεσε σε συνέλευση στην πλατεία Εξαρχείων. Η Αριστερά είχε μια πρώτης τάξης ευκαιρία να πατήσει πάνω σε αυτό το άνοιγμα από την πλευρά των αναρχικών και να υποστηρίξει έμπρακτα, από την πρώτη γραμμή, την άμεση και με κάθε τρόπο απελευθέρωση του ιστορικού χώρου του Πολυτεχνείου. Μια συμμαχία στο δρόμο και για ένα πολύ συγκεκριμένο στόχο. Αυτό, δυστυχώς, δεν συνέβη. Η Αριστερά άφησε την αναρχική πρωτοβουλία (περίπου 100 άτομα) να βαδίσει μόνη της προς το Πολυτεχνείο και εμφανίστηκε μόνον αφού ο χώρος ήταν και πάλι ανοιχτός, οι πόρτες απελευθερώνονταν από τα τραπεζοκαθίσματα και οι «εξεγερτικοί» πραξικοπηματίες ήταν πλέον -αυτοβούλως- κλεισμένοι στο κτίριο Γκίνη. Αυτός ήταν ο ρόλος που διάλεξε η Αριστερά για τον εαυτό της! Φυγομαχία και κρυφτούλι… αλλά μετά επινίκια συνθήματα. Κάπως έτσι άνοιξε το Πολυτεχνείο, υπό αυτές τις προϋποθέσεις πραγματοποιήθηκε και η εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο ΜΑΧ για την Οκτωβριανή Επανάσταση. Φέτος, για πρώτη φορά στα 44 χρόνια, το Πολυτεχνείο ήταν ένας άδειος χώρος, χωρίς δυνατότητα πρόσβασης από το λαό, χωρίς καμιά από τις γνωστές ζωηρές εικόνες της συζήτησης, των ζυμώσεων, της διακίνησης εντύπων, των εκδηλώσεων, των νέων ανθρώπων που έρχονται να αποτίσουν φόρο τιμής στους αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν στην διάρκεια της 7ετίας. Συμπέρασμα πρώτο: η «Κατάληψη Πολυτεχνείου» υλοποίησε την διακήρυξή της και δεν επέτρεψε τον εορτασμό της Εξέγερσης, μιας και πραγματοποιήθηκε μόνο μία (!) εκδήλωση, ενώ ποτέ δεν στήθηκαν τραπεζάκια, μιας και η Πρυτανεία ή η Επιτροπή Εορτασμού είχε/αν φροντίσει, με αφορμή την κατάληψη, να μην φτάσουν ποτέ στον χώρο.

Στην ανακοίνωση της κ.ο. Ανασύνταξη το βράδυ της 15ης/11 γράφαμε: «Τι πρέπει να γίνει; Η Αριστερά με δημοκρατικό τρόπο και χωρίς καμιά διάθεση παραχώρησης απέναντι στον οποιονδήποτε, διεκδικεί για τον εαυτό του το σκήπτρο του αγώνα, της εξέγερσης, της επανάστασης και της Ιστορίας πρέπει να βάλει πλάτη για την ελεύθερη, την ανεμπόδιστη, διεξαγωγή εκδηλώσεων, προβολών, εκθέσεων μέσα στο χώρο του Πολυτεχνείου. Όχι στο δρόμο, ούτε στις γωνίες, ούτε στα πολιτικά γραφεία και τα στέκια. Κάθε οργάνωση, συλλογικότητα, σωματείο κλπ, όπως κάθε χρόνο, με το δικό του στίγμα να συζητήσει, να θυμηθεί, να τιμήσει και διατρανώσει ξανά ότι η Εξέγερση του 1973 περιμένει ακόμα την δικαίωσή της, από τη δική μας γενιά.» και συνέχιζε «Οι αυτόκλητοι «εξεγερμένοι» σωτήρες πήραν την ευθύνη για τις ενέργειές τους. Οι δυνάμεις της Αριστεράς και οι αναρχικοί πρέπει να αναλάβουν τις δικές τους. Μέχρι στιγμής παραδίδουν το χώρο του Πολυτεχνείου χωρίς την παραμικρή μάχη.». Το μεσημέρι προς απόγευμα της 16ης/11 η συνέλευση στην πλατεία Εξαρχείων μπορούσε να γίνει το «όχημα» της σύμπραξης Αριστεράς-Αναρχίας απέναντι σε αυτό το μικρό καρκίνωμα που βεβήλωνε την Ιστορική μνήμη και κράδαινε μολότωφ απέναντι σε όποιον διαφωνούσε με την κατάληψη. Συμπέρασμα δεύτερο: πέρασε μια ολόκληρη ημέρα για να εμφανιστεί μια αποφασισμένη πρωτοβουλία για το άνοιγμα του Πολυτεχνείου, η οποία προήλθε από μια αναρχοκομμουνιστική ομάδα και όχι από την Αριστερά (εννοούμε τις μαζικές οργανώσεις και τα μετωπικά σχήματα).

Γύρω από τα γεγονότα του 3ημέρου, ήδη χτίζεται μια φοβερή μυθολογία. Προηγουμένως είχε αναπτυχθεί μια εξίσου φοβερή πρακτορολογία. Και αν η ΚΝΕ φρόντισε να είναι χλιαρή στην ανακοίνωση της Τετάρτης, ώστε να απαλλαχθεί από το καθήκον να πάρει θέση απέναντι στο πραγματικό πρόβλημα της κατάληψης, αυτό δεν σημαίνει ότι η υπόλοιπη Αριστερά απέφυγε στις ανακοινώσεις της τις βέβαιες κρίσεις ότι πρόκειται για «πράκτορες», «ασφαλίτες» και «παρακρατικούς». Όσο εύκολα έγραφε τα παραπάνω τόσο εύκολα παραιτήθηκε από το καθήκον να συγκρουστεί με αυτούς που -σύμφωνα με τις ανακοινώσεις τους- για λογαριασμό του κράτους (ή/και της κυβέρνησης) βεβήλωναν και δυσφημούσαν την Εξέγερση του Νοέμβρη, τους νεκρούς, τους φυλακισμένους και τους βασανισμένους αγωνιστές. Όσο εύκολα γράφει επί 7 μνημονιακά χρόνια για «εξέγερση», «ξεσηκωμό» και άλλα επαναστατικοφανή, τόσο εύκολα τα δίπλωσε μπροστά σε μια 20μελή ομάδα που κατέλαβε ένα χώρο 26.000μ2 με τουλάχιστον 3 εισόδους (πόρτες) σε διαφορετικά σημεία. Αυτή είναι η ίδια Αριστερά που εμφανιζόταν «έτοιμη» να καθοδηγήσει το κίνημα όταν τα μαζέψει ο Τσίπρας στο Δημοψήφισμα… Θα ήταν να γελάει κάποιος με αυτά τα πράγματα, αλλά είναι θλιβερό για την εργατική τάξη και το λαϊκό κίνημα να βλέπει κανείς τους πολιτικούς εκπροσώπους της Τάξης μας να εξευτελίζονται με τέτοιο τρόπο. Με τι μούτρα μπορείς να λες ότι θα ρίξεις την κυβέρνηση του Τσίπρα, άρα ότι θα συγκρουστείς με τον κρατικό μηχανισμό, όταν δεν ψελλίζεις καν ένα σχέδιο άμυνας, χρησιμοποιώντας αναγκαστικά βία, για να εισέλθεις στο Πολυτεχνείο και να πραγματοποιηθεί με δημοκρατικούς όρους το 3ήμερο για την επέτειο της Εξέγερσης και η ελεύθερη πρόσβαση στο χώρο. Δυστυχώς για όλους μας ο Τσίπρας, τα αστικά κόμματα, οι μικροαστοί και το ελληνικό κεφάλαιο γελάνε όταν συμβαίνουν τέτοιες καταστάσεις και απλά επιβεβαιώνουν ότι η κυριαρχία τους δεν αντιμετωπίζει κάποιον σοβαρό κίνδυνο. Συμπέρασμα τρίτο: η Αριστερά στα χρόνια της κρίσης δεν ξεπέρασε την αυθόρμητη ανάπτυξη του κινήματος και δεν απάντησε στην συνακόλουθη άνοδο της βίας απο το αστικό κράτος. Δεν κατάφερε να οργανώσει την λαϊκή αυτοάμυνα ούτε απέναντι στην κρατική καταστολή (π.χ. διαδηλώσεις, απεργίες, καταλήψεις κρατικών κτιρίων), αλλά ούτε απέναντι σε ομάδες τραμπούκων που λειτούργησαν είτε ως εμπροσθοφυλακή προώθησης επιχειρηματικών συμφερόντων (π.χ. οι χούλιγκαν του Μελισσανίδη στη Ν. Φιλαδέλφεια) είτε ως απεργοσπαστικός μηχανισμός (π.χ. οι Χρυσαυγίτες στα Ναυπηγεία). Αποτέλεσμα της απόσυρσης από τα διάφορα μέτωπα που απαιτούσαν φυσική σύγκρουση στο δρόμο και επιθετικές, βίαιες, κινήσεις εναντίον συγκεκριμένων ομάδων που δρούσαν εναντίον της εργατικής τάξης είναι και η αμήχανη στάση στις 15-16/11. Αντίθετα, ο χώρος της αναρχίας που προσπάθησε στοιχειωδώς, στα πλαίσια -και σχεδόν αποκλειστικά- του «μαχητικού αντιφασισμού», να οργανώσει ομάδες άμυνας και σε αρκετές περιπτώσεις να καταφέρει και επιθετικές κινήσεις, έδειξε ότι έχει κομμάτια που είναι διατεθιμένα να παρέμβουν εναντίον ατόμων και ομάδων που -ασχέτως προθέσων- δρουν εναντίον του κινήματος, όπως η «Κατάληψη Πολυτεχνείου», ή να οργανώσουν την άμυνα απέναντι π.χ. στους ιδιωτικούς στρατούς των κεφαλαιοκρατών (στην Ν. Φιλαδέλφεια στις 3/7/14 και 16/3/17).

Η ήττα της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος στα τέλη του 2015 φαίνεται σε κάθε μέτωπο που ανοίγει μπροστά μας. Ένα σύμπτωμα της ήττας είναι και η φετινή αδυναμία πραγματοποίησης του τριημέρου του Πολυτεχνείου. Είμαστε μπροστά σε μια νέα κατάσταση με την εργατική τάξη να έχει αποχωρήσει από το πολιτικό προσκήνιο και την Αριστερά να μην μπορεί να σηκώσει κεφάλι  και να αποτιμήσει το τι συνέβη τα τελευταία 7 χρόνια. Στις συνθήκες αυτές πάτησαν φέτος τα άτομα που προχώρησαν στην «Κατάληψη Πολυτεχνείου» και πάνω στην σύγχηση και την αποστράτευση της Αριστεράς και των αναρχικών προσπάθησαν να διεκδικήσουν την εκπροσώπηση της εξέγερσης. Είναι όμως και αυτοί προϊόν της ήττας και της συνακόλουθης ανόδου αντιδραστικών ιδεολογημάτων που ποινικοποιούν και δαιμονοποιούν την οργανωμένη οικονομική και πολιτική δράση της εργατικής τάξης. Η δράση τους έχει ρίζα στα αστικά ιδεολογήματα που αρνούνται την πάλη των τάξεων και στη θέση της συλλογικής δράσης προβάλουν την ατομική πάλη.

Η 44η επέτειος της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου μας βρήκε στο 7ο έτος ενός κύκλου που ξεκίνησε το 2010 με την σύναψη της δανειακής σύμβασης και την ψήφιση του πρώτου Μνημονίου από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Την περίοδο αυτή οι δυνάμεις που έχουν αναφορά στην εργατική τάξη και την σοσιαλιστική επανάσταση επένδυσαν στους αγώνες και το κίνημα. Ουδέποτε η παρέμβασή τους ξεπέρασε τις αυθόρμητες διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις του εργατικού κινήματος. Η Αριστερά, συνολικά, σε όλη αυτή την περίοδο προσανατολίστηκε στην κοινοβουλευτική λύση της πολιτικής κρίσης που ξέσπασε εξαιτίας της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που εκφράστηκε ως κρίση χρέους στην Ελλάδα. Επιπλέον, είδε τον αγώνα που δινόταν στην Ελλάδα εντός των στενών εθνικών ορίων και όχι από τη σκοπιά ότι την περίοδο 2010-2012 η χώρα αποτελούσε τον αδύναμο κρίκο στην ΕΕ και μια εν δυνάμει οικονομική βόμβα στα θεμέλια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου σε περίπτωση που προέκυπτε μια κατάσταση «επαναστατικής χρεοκοπίας», δηλαδής μιας μονομερούς στάσης πληρωμών από μια επαναστατική κυβέρνηση. Δεν παραβίασε ποτέ την αστική νομιμότητα και δεν αμφισβήτησε την αστική κυριαρχία και το μονοπώλιο της βίας του αστικού κράτους. Η «εξέγερση» και ο «παλλαϊκός ξεσηκωμός» που οραματιζόταν η Αριστερά (από άκρη σε άκρη) απέναντι στα Μνημόνια, ήταν μια πραγματικότητα μέσα στο 2011 και ενώ η Ελλάδα βρισκόταν σε επαναστατική κατάσταση, δηλαδή σε μια οριακή οικονομικο-πολιτική κατάσταση που καθιστούσε ευνοϊκό το ξέσπασμα μιας επαναστατικής κρίσης. Η ευκαιρία του 2011 χάθηκε γιατί η Αριστερά φάνηκε απροετοίμαστη να οργανώσει και να ηγηθεί αυτής της σύγκρουσης με την αστική τάξη, τις κοινωνικές της συμμαχίες και το αστικό κράτος. Ο μεγαλύτερος φόρος τιμής στην Εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 είναι μην αφήσουμε καμιά νέα ευκαιρία να πάει χαμένη.

 

 

Αναζήτηση

Γνώμες